فہرست درِ ثمین فارسی
درثمین فارسی (جلد دوم)
Urdu text of the edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.
فهرست در یمین فارسی
نمبر شمار
مصرع اول
الہامی اشعار
ہر چہ باید نو عروسی را ہماں ساماں کنم
کرم ہائے تو ما را کرد گستاخ ۔
طریق زہد و تعبد ندانم اے زاہد ۔
ہرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد بعشق
اے بسا آرزو که خاک شده ۔۔۔۔
اے فیر رُسل قرب تو معلومم شد ۔
از پئے آں محمد احسن را۔۔۔۔۔۔۔۔
منه دل در تنعمائے دُنیا گر خُدا خواهی
مصفا قطره باید که تا گوهر شود پیدا ۔۔۔
بر سر سه صد شمار این کار را ۔۔۔۔۔۔۔۔
مخالفت قوم کثیر کاری است صعب ۔
الا اے دشمن نادان و بی راه ۔۔۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔بے
رسید مژده که ایا م غم نخواهد ماند ۔ غم
بر روئے من انوار ہا بتافت
بر روئے من انوار سعادت بتافت
آید آن روزی که مستخلص شود ۔۔۔۔۔۔
سلامت بر تو اے مرد سلامت
صادق آن باشد که ایام بلا ۔۔
گر قضا را عاشقی گردد اسیر۔۔
صفحه نمبر
نمبر شمار
بر مقام فلک شده یا رب
مصرع اول
سال دیگر را که می داند حساب
دلم مے بلرزد چو یاد آورم
ر گرائے عالم جاودانی شد۔۔۔۔
سر انجام جاهل جهنم بود ۔۔۔۔
خوش باش که عاقبت نکو خواهد بود
نصرت و فتح و ظفر تا بست سال
اے بسا خانہ دشمن که تو ویران کر دی۔
امن است در مکان محبت سرائے ما
معنی دیگر نه پسندیم ما۔
رسیده بود بلائے دلے بیچتر گذشت۔
رسید مژه ده که ایام نو بهار آمد۔۔۔۔۔۔
تو در منزل ما چو بار بار آئی
رہا گوسفندان عالی جناب
رسید مژده که آن یار دل پسند آمد ۔۔
دست تو دُعائے تو ترجم از خدا۔۔۔۔۔۔۔۔۔
تزلزل در ایوان کسری فتاد۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شد جهان عشق بر وی آشکار ۔۔
چو دور خسروی آغاز کردند ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
مقام او مبیں از راه تحقیر۔۔
حالیا مصلحت وقت دراں سے بینم
ساقیا آمدن عید مبارک بادت
صور
مصرع اول
آمدن عید مبارک بادت
د بد به ۶ خسرویم شد بلند
از خدا یا بند مردان خدا
مباش ایمن از بازی روزگار
مکن تکیه بر عمر نا پائیدار
سلطنت برطانیه تا هشت سال
سلطنت برطانیہ تا هفت سال
پشت بر قبله می کنند نماز
شهد ترا این برگ و بار و شیخ و شباب
قدیمان خود را بیفزائی قدر
سپر دم بگو مایه خویش را
ز درگاه خدا مر دے بصد اعزاز می آید
یہ ہمیں مردماں باید ساخت
اے دل تو نیز خاطر ایناں نگاه دار
منظومات
نمبر شمار
نمبر شمار نظم نمبر
مصرع اول
صفحہ نمبر
هر دم از کارخ عالم آواز یست
2 در دلم جو شد ثنائے سرورے۔
بدل دردی که دارم از برائے طالبان حق ۔
بیا اے طلبگار صدق و صواب ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گرنہ بودے در مقابل روئے مکروہ وسیہ۔
مصرع اول
عيش دنیائے دُوں دے چندست۔
هست فرقان آفتاب علم و دیں۔
ای در انکار مانده از الهام۔
تر اعتقل تو ہر دم پائے بند کبر میدارد۔
حاجت پورے بود هر چشم را ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
T
الا اے کمر بسته بر افترا ۔۔۔۔
از نور پاک قرآن صبح صفا دمیده
از وحی خدا صبح صداقت بدمیده
ای سر خود کشیده از فرقان۔
ناتواناں را کجا تاب و تواں۔
چشم و گوش و دیدہ بند اے حق
گزین
بست فرقان مبارک از خدا طبیب شجر ۔
اے خالقِ ارض و سما بر من در رحمت کشا۔
اے خدا اے چارہ آزار ما۔
جان و دلم فدائے جمال محمد است ۔
اے دلبر و دلستان و دلدار۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے ز تعلیم وید آواره ۔۔
آنجا که محبتے نمک میریزد ۔۔۔۔۔۔
سینه می باید تهی از غیر یار ۔۔۔
ترک خوبی می کنند خوبتر۔
تا بر دلم نظر شد از مهر ماه ما را ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
آن صید تیره بخت کہ بندی بیائی اوست۔
نمبر شمار نظم نمبر
مصرع اول
سے سزد گر خوں بہار د دیدۂ ہر اہلِ دیں۔
شان احمد را که داند جز خداوند کریم۔
آں نہ دانائی بود کر نا شکیبائی نفس۔
جائیکه از مسیح و نزولش سخن ردود۔۔۔۔۔۔۔
اے خدا جانم بر اسرار ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے خدا اے مالک ارض و سما
گر خدا از بنده خوشنود نیست۔۔۔
بکوشید اے جواناں تا بہ دیں قوت شود پیدا۔
محبت تو دوائے ہزار بیماری است۔
چوں زمن آید ثنائے سرور عالی تبار ۔۔۔
بده از چشم خود آبی درختان محبت را ۔
مصطفی را چون فروتر شد مقام۔
چوں مرا نورے پئے قومی سیحی داده اند۔
دوستان خود را شمار حضرت جاناں کنید ۔
عجب نوریست در جان محمد ۔۔۔
قربان تست جان من اے یار حسنم
اے اسیر عقل خود بر ہستی خود کم بناز
اے نیچر شوخ ایں چہ ایذا است۔
روئے دلبر از طلبگاراں نمی دارد حجاب
بیکسی شد دین احمد پیچ خویش و یار نیست۔
رهبر ما سید ما مصطفی است۔۔۔
حمد و شکر آں خدائے کردار ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
نمبر شمار نظم نمبر
نمبر شمار نظم نمبر
مصرع اول
وجی حق پُر از اشارات خدا است۔
جاں فدائے آنکه او جان آفرید۔
آنانکہ گشت کوچہ جاناں مقام شاں۔
تو یک قطره داری ز عقل و خرد۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بنگر اے قوم نشانہائے خداوند قدیر۔
الے فرید وقت در صدق و صفا۔
سخن نزدم مرال از شہر یاری۔
آنکس که بتو رسد شہاں را چه کند۔
ہر آں کا ریکہ گردد از دعائے محو جانا نے
بترسید از خدائے بے نیاز و سخت قہارے۔
اے قدیر و خالق ارض و سما
غریق ورطه بحر محبت
ہماں زنوع بشر کامل از خُدا باشد۔۔۔۔
حریفی که در شنبه میداشت جاں۔
اے پئے تحقیر من بستہ کمر۔
آسمان بارد نشاں الوقت میگوید زمیں
مانده چیزیست دیگر خشک ناں چیزی دیگر ۔۔۔۔۔
کے شوی عاشق رخ یارے۔
نشان اگرچه نه در اختیار کس بودست۔
بهر دم از دل و جاں وصف یار خود بکنم ۔
اے محبت عجب آثار نمایان کردی۔
کے تو ان کردن شمار خوبی عبدالکریم۔
نمبر شمار نظم نمبر
مصرع اول
آن جوانمرد و حبیب کردگار ۔۔۔۔۔
الا اے کہ ہشیاری و پاک زاد۔
اے سرو جان و دل و هر ذره ام قربان تو ۔۔۔۔
عجب دارم از لطف اے کردگار ۔۔۔۔۔۔۔
مرانہ زہد و عبادت نه خدمت و کاری است۔
اگر مردی ره مولی طلب کن۔
یک نظر سوئے فلک کن یک نظر سوئے زمین ۔۔۔
آنانکه بر دعاوی ما حمله ها ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بجز فضل خداوندی چه درمانی ضلالت را۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے یار ازل بس است روئے تو مرا ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
مردم نا اہل گویندم که چون عیسی شدی۔
کس بہر کسے سر ندید جاں نفشاند ۔۔
از بندگان نفس ره آں لگاں میرس۔
آنکه گوید ابن مریم چون شدی۔
چہ شیریں منظری اے دلستانم۔
چون مرا حکم از پئے قوم مسیحی داده اند۔
آنکه آید از خدا آید بدو نصرت دواں
تو مردان آل راہ چوں بنگری۔
سپاس آن خداوند یکتائے را۔
تو خواهی خسب یا خود مرده میباش۔
آه صد آه رفت عمر بیاد۔۔۔۔۔۔
اے شوخ زناتواں چہ جوئی ؟۔
نمبر شمار نظم نمبر
مصرع اول
هفت کشور گر ز حالم بے خبر باشد چه باک۔
کجا آن مفسدے را جائے باشد۔۔۔۔۔۔۔
صید کردن کار ما آمد مگر ۔۔۔۔۔
دردا که حسن صورت فرقاں عیاں نماند ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
متفرق اشعار
کر مک پروانه را چون موت می آید فراز ۔۔۔
پنا ہم آں توانائیست هر آن۔
خاکساریم و سخن از ره غربت گوئیم۔
ہر کہ تف افگند به مهر منیر۔۔۔۔۔۔۔۔۔
چون نیستت بیک مگسے تاب ہمسری۔
کلام پاک آں بیچوں دہد صد جام عرفان را ۔۔۔
عشق است که بر خاک مذلت غلطان۔ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بیچ محبوبے نماند پیچو یار دلبرم۔
ہمیں مرگ است کز یاران بپوشد روئے یاران را ۔۔۔
محمد الله کہ ایس کحل الجوار ۔۔۔۔۔۔
متاب از شهر مه رو گر روشنی چشم مے ر باید
جنس نام و ننگ و عزت را از دامان ر
رحیم
اے غافلاں وفا نکند ایں سرائے خام۔
چوں گمان کنم اینجا مدد روح قدس۔
گرچه هر کس زره لاف بیانی دارد۔
اے خدا نور ده این تیره درونا نے را
نمی ترسیم از مردن چنین خوف از دل افگندیم۔
نمبر شمار نمبر
مصرع اول
چوشیر شرزه قرآن نمائید رو بخریدن
این نه از خود هست جوش جان شان۔
اے خدا اے چارہ ساز ہر دل اند و بگیں۔
ز عشاق فرقان و پیغمبریم۔
در آن این مریم خدائی نبود ۔۔۔
امت احمد نہاں دارد دو ضد را در وجود ۔۔۔۔۔۔
عهد شد از کردگار بیچگوں۔
اے خداوند رہنمائے جہاں۔
ہماں بہ کہ جان در ره او فشانم۔
اینست نشان آسمانی
اے سخت اسیر بدگمانی۔
اگر خود آدمی کاہل نباشد در تلاش حق
رحمت خالق که حریز اولیاست۔
چه خوش بو دے اگر ہر یک زامت نور دیں بودے۔
و نام و عزت دنیا ز دامان ریختیم۔
و
ایکه دجالم بچشمت نیز ضال۔
خدا چوں بہ بندد دو چشتم کسے۔
اے عزیزاں مدد دین متیں آن کاری است۔
توانم که این عہد و پیماں کنم۔
چو کافر شناساتر از مولویست۔
عزیزاں سے دہم صد بار سوگند ۔
بنگر که آن موید من شیخ نجف را۔
نمبر شمار نمبر
مصرع اول
گر ہمیں لاف و گزاف و شیخی است۔
بردباری می کند زور آوری۔
صفحہ نمبر
کے پرستند بنده را جز آنکه نادانی بود ۔۔۔
محمد است امام و چراغ ہر دو جہاں۔
صدق را هر دم مدد آید ز رب العالمین ۔
اے خدا اے چشمہ نور ہدی۔
ذلت صادق مجواے بے تمیز ۔
هر که روشن شد دل و جان و درون از حضرتش۔
گرا با ہر کہ روئے آشنائی است۔
خلق و عالم جمله در شور و شرا۔۔۔۔۔۔۔
گر این گفرم بدست آید بر وقربان گنم صد دیں
گر مهر خویش بر کنم از روئے دلبرم۔
خیز تا از در آن بار مرادی طلبیم۔
آسمان و مه و خورشید شهادت دادند۔ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
از افترا و کذب شما خون شدست دل۔
چو آمد از خدا طاعوں پہ بیس از چشم اکرامش۔
جہاں را دل از میں طاعون دو نیم است۔
بر دهم مددی از خدا می آید۔۔۔
چه شیریں یاد تست اے دلستانم۔
تا شود پیر کود کے ناداں۔
ایں ہمہ وحی است از رب السماء ۔۔۔
آسمان بار دنشان الوقت میگوید زمین۔
مصرع اول
محمد اللہ کہ آخر این کتابم۔
اسمعوا صوت السماء جاء المسيح جاء المسيح ۔۔۔۔
بمردی که نازیستن مرد را۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
رونق دیں عقائدت برده ۔
اے گرفتار ہوا در ہمہ اوقات حیات
مرد میدان باش و حال ما ببیں
گر بہ مجنوں صحبتی خواهی به بینی زود تر۔
از طمع جستیم هر چیزی که آن بیکار بود۔
رائے واعظ اگرچہ رائے من است۔
من نه واعظ که عاشق زارم۔
نه در فراق قرار آیدم نه وقت وصال
کاش تا دوست راه یافتم
رفتی و درد عشق بجانم گذاشتی۔
تو نور هر دو جهانی ترا شناخته ام۔
مردم بدرد عشق و صنم را خبر نه شد۔۔۔۔۔
دامن کشان روی زمن اے یار مہوشم۔
آمد تمام شهر به بیمار پرسی ام۔
اے مونس جان بی قرارم
ہر کہ بے تحقیق بکشاید دہن۔
زهر باشد آن سخن کز مرده است۔
لب بند اے کور تا کور است دل۔
دوسرے اساتذہ کے اشعار جو حضرت اقدس نے نقل فرمائے
فرهنگ (گلوسری)
نمبر شمار نمبر