قصیدہ مولوی عبداللہ صاحب کشمیر

روئداد جلسۂ دعا

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

روئداد جلسه دعا
قصیدہ مولوی عبداللہ صاحب کشمیری
حمد بیحد مر جناب حضرت پروردگار آنکه در ہر مظہرے شد حسن رویش آشکار
بر مظاهر از صفات خویشتن پر تو فگند
بقا هم در قیام زندگی
در وجود و در
بهر تکمیل وجود ما بروئے روزگار
حسب حاجت داد ما را جمله سامان بیشمار
هر چه می بایست مارا بہر جسم و نیز جاں خود مهیا کرد از رحمت پئے ما کردگار
آفتاب و ماہ پرویں ایں زمین و آسماں خورد و پوش دل پسند و میو ہائے خوشگوار
ایں ہوائے خوش کہ ہر دم می وزد از لطف او ایں ہمہ گلزار ولالہ آب ہائے آبشار
این همه از رحمت و از لطف ذات کبریا بے عنایاتش زمانه میشود تاریک و تار
در حقیقت ہر ثنائے ذات حق را می سزد آنکه خوبیہائے لطفش ہست بحر بے کنار
از سر
سر
فضل و عنایت حکمت و شان بلند در مظاهر جلوه گرشد رحمتش بر روزگار
از ربوبیت رخ خود وانمود از مظہری تا که گردد بهر جسم و جان ما او فیض بار
ایں وجود والدیں ظلے ز ربّ الناس ہم زیں سبب فرزند را مادر گرفته در کنار
از پئے تکمیل اخلاق بشر نکتہ شنو
بر مظاہر کن نظر یاد آر ذات کردگار
شکر یزدانست شکر مظهر الطاف او
از سرایمان من لم يشكر الناس يادآر
گفت حق اے مومناں با والدین احسان کنید زین حقیقت را از احسان بر جہاں شد آشکار
رہنمائے دین و توحید خدائے لم يزل
از پئے ارواح ماشد مظہر پروردگار
ایں زماں آں آفتاب از مطلع ہندوستان سر بر آوردہ بعالم چوں خور نصف النہار
چوں زمن آید ثنائے آں شہ عالی جناب من چه دانم وصف حسن روئے آں عالی تبار
سید ما رهبر ما پیشوائے ملک دیں
عاشق روئے محمد ہر زمان شوریدہ وار

روئداد جلسه دعا
۳۸ می دمد از روئے پاکش بوئے دلدار ازل از سرگیسوئے مشکینش و زد مُشک تتار
بر جہاں رخشید چوں ایں نیر عالم فروز آب حیواں بہر ایمان شد رواں در جو تبار
از نسیم نور ایمان تازه شد گلزار دل بردماغ پاک طبعال می وزد بادِ بہار
در گلستان محمد ناله زد ایں عندلیب باغ دیں ویران گشته بازش آوردہ بہار
بلبلی در روضۂ قدس است این فرخندہ خو از فغانش قدسیاں را چشم دل شد اشکبار
در مقام قرب یزداں پائے او بالا رسید از مئے عشق محمد شد ز خود بے اختیار
حق بنعمت ہائے خویشش در جہاں ممتاز کرد شد وجیه درگه آن عالم ذوالاقتدار
در مقام قادیان از آسمان آمد فرود برزمین مرده بارید این زمان ابر بہار
از پئے تصدیق او از آسمان آمد ندا
مہر و ماہ ماہِ رمضاں نیز نجم تاجدار
عیسی فرخ سیر ہم مہدی آخر زماں
از پئے سر کوئی ایں غازیان جنگ جو
ای امام وقت آمد تا از صدق و راستی
آمده از بهر تردید خیال کارزار
آنکه شد اسلام از کردارشان بس شرمسار
راز ایمان بر جہانے می نماید آشکار
گفت ملک الناس در قرآن خدائے ذوالمنن این اشاره هست ظاهر بر وجود شهریار
در جہاں بہر خلائق بادشاہ دادگر
از عنایات خدا شد ظل لطف کردگار
ہر کہ شکر شاه عادل را نمی آرد بجا
منکر آلائے حق باشد ذلیل و نیز خوار
آں نبی پاکباز و تاجدار انبیاء
عہد کسری را عطا فرمود عز و افتخار
نیکوئی با نیکواں فرموده ذات کریم بد روی ساز و به نیکال بدسگال و بدشعار
حق شناسی فرض باشد بهر مخلوق خدا
کا فر آلائے حق ماوائے او بئس القرار
الغرض در عہد پاک ایں شہ ہندوستاں آنکه از احسان او باد خزان را شد بهار
ہر طرف گسترد ظل معدلت این سلطنت این زمان آمد بدنیا نیز مهدی کامگار
ہست گورنمنٹ برما سایه یزدان پاک
یاد باید کرد عہد ظالمان نابکار

رونداد جلسه دعا
ہر کہ وارد عہد سکھاں ظلم اوشاں در نظر تا چه میکردند جورو ہم ستمہا بے شمار ﴿۳۹﴾
آفتے برپا ہمی شد از پیئے بانگ نماز از پئے یک گاؤ مردم را بسو زندے بنار
از تظلم ہائے شاں دنیا شبے تاریک بود
ناگہاں آمد از مطلع بادشاه نور بار
این مبارک سلطنت چون سایه بر مانگند نا گہاں از لطف حق شدلیل ما مثل نہار
شد مهیا امن و دولت از وجود سلطنت از پئے ایماں ز بالا نیز آمد شہسوار
آں خداوندش پیئے اتمام حجت از سما
داد گنجے از معارف نیز تیغ آبدار
از سنان آسماں دجال اعور را بکشت شد مصیر آتھم یک چشم چوں دار البوار
کشته شد از تیغ براں لیکھرام بد گہر آریاں بدسیرزاں روز از حق شرمسار
بہر امداد وکیل بد زباں طاقت نہ بود
در وجود مردہ آں ایشر بے اختیار
از درخت روضه قدس است شاخی ایں جواں باغبانش آب داده شد درخت میوه دار
از حماقت میزند ہر کو کہ بر پایش تبر پائے خود را بشکند جانش همی سوزد بنار
د رجبینش نورحق تا بد مدام از راستی موئے مشکیں بوئے او شد در جہانے عطر بار
در دلم جو شد ثنائے آں مہ بدرالدجی لیک در گفتن نیاید شرح بحر بے کنار
ایں غلام آں شہ خوباں کہ نامش مصطفیٰ آنکه از توحید یزداں زد تبر بر پائے دار
کرد ثابت بر جہاں عجز بت نصرانیاں میّت دیرینه روئے خود نمود از خانیار
عندلیب خوشنوا در روضه قدس و جلال
ناله زن از عشق یزدان آمده بر شاخسار
پہلوان آسمانی با کمال عز وشاں قدسیاں در خدمت او بریمین و بر بسیار
کارہائے طاقتِ حق از خدائے وا نمود بر دریدہ پر دہائے منکرین جیفہ خوار
کس بمیدانش نمی آید بروں بہر دغا
دشمناں عوعو کنان و جاگزین در کنج غار
بر در و دیوار عالم سخت لرزه اوفتاد
چوں بمیدان وغا یک نعرہ زد ایں نامدار
صدر بزم و پیشوا او رہنمائے مؤمنین از پئے تائید دین آمد نشانی استوار

روئداد جلسه دعا
از فیوض آسمان آراستہ دارالاماں
شد منور خلق و عالم نیز از گرد و جوار
از سر صدق وصفا شد خیر خواه سلطنت
نے بمکر و چاپلوسی بل بحکم کردگار
زانکه فرموده است یزداں نیکوئی با نیکواں زمیں سخن پیچد سرخود جاہل آشفته کار
جاہل مسجد نشیں برما ملامت می کند
از برائے خیر خواہی با شهان باوقار
ما نمی ترسیم از غوغائے این سگ سیرتاں از نفاق و بدروی داریم شرم و ننگ و عار
از خدا خواهیم اقبال شہ ہندوستاں
با چنیں نا پاک طبعانِ جہاں ما را چه کار
يا الله الناس ہر دم جسته می باید پناه از زیان دشمن جانی که باشد مثل مار
اے خدائے ملک و عالم وے پناہ صادقاں برزمین راست بازاں ابر رحمت را بار
آن خبیثانی که پیچیدند از حق روئے خویش آتش افشاں برسرشاں پینچ ناپاکاں برآر
گن نظر برحال زارم از عنایت با نواز
از مئے عشق امام عالم مخمور دار
آن مسیح قادیانی عاشق خیر الورا
رحمت حق بر روانش با داندر هر دو دار

آج 10 میں سے 10 باقی