براہین احمدیہ حصہ اوّل

براہین احمدیہ حصہ اوّل، براہین احمدیہ حصہ دوم, حصہ 2

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

الله
براہین احمدیہ حصہ اول
بسم الله الرحمن الرحيم
سبحانک ما اقوی برهانك العظمة كلهالك والقدرة كلها لك
العالم كله ضعيف والقوة كلهالك انت الاحد الصمد الذي توحد في
وجوب وجوده و تفرد في فضله وجوده جلت حکمتک و تجلت
حجتک و تمت نعمتک و عمت رحمتک و تنزه ذاتك عن كل منقصة
و نقصان و تعالی شانک من جميع ما يشان انت المتوحد المتفرد بجلال
ذاته و كمال صفاته المنزه عن شوائب النقص وسماته نحمدک علی ما
تفضلت علينا بتنزيل كتاب لاريب فيه ولا خطاء ولا نسیان و کشفت به
على نفوسنا الخاطئة المخطئة سبيل الحق و العرفان فانت هديتنا بالفضل
والجود والاحسان وما كنا لنهتدي لولا هداک یا رحمن
ونسئلك ان تصلى على رسولك النبى الامى الذي نجيتنا به من
سُبل الضلالة والطغيان واخرجتنا به من ظلمات العمى والحرمان الذي
ظهر دينه الحق على كل دين من الادیان و تقدست ملته عن كل شرك و
بدعة وعدوان و سبقت شریعته في كل معرفة و حكمة و برهان هو العبد ٢
المخلص الذي اصطنعته لمجتک و توحيدك وجعلت احب اليه من نفسه
ذكر تقدیسک و تمجیدک ارسلته رحمة للعالمين وحجة على المنكرين
و سراجًا منيرًا للسالكين وداعيًا الى الله للطالبين و بشيرا و مبشرا
سہو کتابت معلوم ہوتا ہے لمحبتک“ ہونا چاہیے۔(ناشر)

للمؤمنين و انسانا كاملا للناظرين جاء بكتاب يحيط على القوانين |
الحكمية ويهدى الى جميع السعادات الدينية اكمل كثيرا من الناس في
القوى النظرية و العملية فجعلهم المتحلين بالاخلاق المرضية الالهية
والمتخلين عن الادناس البشرية السفلية فاصبحوا بتعليمه المترقين في
العلوم الحقيقية اليقينية والمتلذذين بالمحبة الربانية الاحدية والمستعدين
لحظيرة القدس والتجليات القدّوسية۔ اللهم فصل عليه وعلى جميع اخوانه
من الرسل و النبيين واله الطيبين الطاهرين واصحابه الصالحين الصديقين۔
هر دم از کاخ عالم آوازیست که یکش بانی و بنا سازیست
نہ کسی او را شریک و انبازیست
نے بکارش دخیل و ہمراز بیست
این جهان را عمارت اندازیست و از جهان برتر است و ممتازیست
وحده لا شریک حی و قدیر لم يزل لایزال فرد و بصیر
کارساز جهان و پاک و قدیم خالق و رازق و کریم و رحیم
و معلم
دین ہادی و ملهم علوم یقین
منتصف باہمہ صفات کمال برتر از احتیاج آل و عیال
بریکے حال هست در همه حال
نیابد بدو فنا
زوال
نیست از حکم او برون چیزی نه از چیزیست او نه چون چیزی
رہنماء
ره
ره
و
نتوان گفت لامس اشیاست نے تو ان گفتن این که دور از ماست
ذات او گرچه هست بالاتر نتوان گفت زیر اوست دگر
هرچه آید بفهم و عقل و قیاس
ذات او برترست زان وسواس
ذات بے چون و چند افتادست
واز حدود و
قیود آزاد ست

نہ وجودے بذات او انباز
نہ کیسے
در صفات او انباز
ہمہ پیدا از دست قدرت او
گر شریکش بدی از خلق دگر گشتی این جمله خلق زیر و زبر
کثرت شان گواه وحدت او
هر چه از وصف خاکی و خاک ست ذات پیچون او ازان پاک ست
بند بر پائے ہر وجود نہاد خود زهر قید و بند هست آزاد
آدمی بنده هست و نفسش بند
در دو صد حرص و آز سر بکمند
بچینیں بندہ آفتاب و قمر
بند در سیرگاه خویش و مقر
به
در
ماه را نیست طاقت این کار که بتابد بروز چون احرار
نیز خورشید را نه یارائے کہ نہد بر سریر شب پائے
آب ہم بنده هست زین که مدام بند در سروی است نے خود کام
آتشے تیز نیز بنده او
چنین سوزشی فکنده او
گر برآری به پیش او فریاد گرمیش کم نہ گردد اے استاد
پائے اشجار در زمین بندست سخت در پا سلاسل افگندست
این همه بستگان آن یک ذات
بر وجودش دلائل
آیات ۶
اے خداوند خلق و عالمیان خلق و عالم از قدرتت حیران
چه مهیب ست شان و شوکت تو چه عجیب ست کار و صنعت تو
حمد را با تو نسبت از آغاز نے دراں کس شریک نے انباز
و
تو وحیدی و بے نظیر و قدیم منتزه ز هر قسیم و سهیم
کس نظیر تو نیست در دو جهان
بر دو عالم توئی خدائے یگان
زور تو غالب ست بر همه چیز
ہمہ چیزی به جنب تو ناچیز
ترست ایمن کند از ترس و خطر ہر کہ عارف ترست ترسان تر

خلق جوید پناه و سایه کس
به نیاز
براہین احمدیہ حصہ اول
واں پناہ ہمہ تو ہستی وبس
هست یادت کلید ہر کارے خاطرے بے تو خاطر آزارے
ہر کہ نالد بدر گہت
بخت گم کرده را بیابد باز
لطف تو ترک طالبان نکند کس بکار رہت زیان نکند
ہر کہ باذات تو سرے دارد پشت بر روئے دیگری دارد
اغیار از چه رو
زینکه چون کار بر تو بگذارد
رو
به
آرد
ذات پاکت بس ست یار یکی دل یکے جان یکے نگار یکے
ہر کہه پوشیده با تو در سازد
رحمتت
آشکار
بنوازد
ہر کہ گیرد درت بصدق و حضور
از
در و بام او ببارد نور
ے ہر کہ راحت گرفت کارش شد
صد امیدی بروز گارش شد
هر که راه تو جست یافته است تافت آن رو که سرنتافته است
وانکه از ظل قربت تو رمید
بردر هر که رفت ذلت دید
اے خداوند من گناهم بخش
سوئے درگاه خویش را هم بخش
دلستانی
و
دلر بائی کن
روشنی بخش در دل و جانم پاک گن از گناه پنهانم
بہ نگاہے گرہ کشائی کن
در دو عالم مرا عزیز توئی و آنچه میخواهم از تو نیز توئی
لاکھ لاکھ حمد اور تعریف اس قادر مطلق کی ذات کے لائق ہے کہ جس نے
ساری ارواح اور اجسام بغیر کسی مادہ اور ہیولی کے اپنے ہی حکم اور امر سے پیدا
کر کے اپنی قدرت عظیمہ کا نمونہ دکھلایا اور تمام نفوس قدسیہ انبیا کو بغیر کسی استاد
اور اتالیق کے آپ ہی تعلیم اور تادیب فرما کر اپنے فیوض قدیمہ کا نشان ظاہر فرمایا
سبحان اللہ کیا رحمن اور منان وہ ذات ہے کہ جس نے بغیر کسی استحقاق ہمارے کے

سب کام ہم ضعیفوں کا آپ بنایا ہمارے جسمی قیام کے لئے سورج اور چاند اور بادلوں اور
ہواؤں کو کام میں لگایا اور ہمارے روحانی انتظام کے لئے توریت اور انجیل اور فرقان اور
سب آسمانی کتابوں کو عین وقتوں پر پہنچایا۔ الہی تیرا ہزار ہزار شکر کہ تو نے ہم کو اپنی پہچان کا
آپ راہ بتایا اور اپنی پاک کتابوں کو نازل کر کے فکر اور عقل کی غلطیوں اور خطاؤں سے بچایا
اور درود اور سلام حضرت سید الرسل محمد مصطفیٰ اور ان کی آل و اصحاب پر کہ جس سے خدا نے
ایک عالم گم گشتہ کو سیدھی راہ پر چلایا وہ مربی اور نفع رسان کہ جو بھولی ہوئی خلقت کو پھر راہ
راست پر لایا وہ حسن اور صاحب احسان کہ جس نے لوگوں کو شرک اور بتوں کی بلا سے چھوڑایا
وہ نور اور نورافشان کہ جس نے توحید کی روشنی کو دنیا میں پھیلا یا وہ حکیم اور معالج زمان کہ جس
نے بگڑے ہوئے دلوں کا راستی پر قدم جمایا وہ کریم اور کرامت نشان کہ جس نے مردوں کو
زندگی کا پانی پلایا وہ رحیم اور مہربان کہ جس نے امت کے لئے غم کھایا اور در داٹھایا وہ شجاع
اور پہلوان جو جو ہم ہم کو کوموت موت - کے منہ سے نکال کر لایا وہ حلیم اور بے نفس انسان کہ جس نے بندگی
میں سر جھکایا اور اپنی ہستی کو خاک سے ملایا وہ کامل موحد اور بحر عرفان کہ جس کو صرف خدا کا
جلال بھایا اور غیر کو اپنی نظر سے گرایا وہ معجزہ قدرت رحمن کہ جو امی ہو کر سب پر علوم حقانی میں
غالب آیا اور ہر یک قوم کو غلطیوں اور خطاؤں کا ملزم ٹھہرایا۔
در دلم جوشد ثنائے سرورے
آنکه در خوبی ندارد همسری
آنکه جانش عاشق یار ازل آنکه روحش واصل آن دلبری
آنکه مجذوب عنایات حق ست
ہمچو طفلے پر دریدہ در برے
آنکه در بر و کرم بحر عظیم آنکه در لطف اتم یکتا ڈرے
آنکه در جود و سخا ابر بہار آنکه در فیض و عطا یک خاوری

آن رحیم و رحم حق را آیتے آن کریم و جود حق را مظہرے
آن رخ فرخ که یک دیدار او زشت رو را میکند خوش منظرے
صد درون تیره را چون اختری
آن دل روشن که روشن کرده است
آن مبارک ہے کہ آمد ذات او رحمتے زان ذات عالم پرورے
احمد آخر زمان کز نور او
شد دل مردم زخور تابان ترے
از بنی آدم فزون تر در جمال و از لالے پاک تر در گوہرے
بر لبش جاری زحکمت چشمه
در دلش پر از معارف کوثری
بہر حق دامان از غیرش برفشاند ثانی او نیست در بحر و بری
آن چراغش داد حق کش تا ابد نے خطر نے غم ز بادِ صرصرے
پہلوان حضرت رب جلیل
بر میان بسته از شوکت خنجری
تیر او تیزی بهر میدان نمود تیغ او ہر جا نمودہ جو ہرے
کرد ثابت بر جهان عجز بنان
وانموده زور آن یک قادری
تا نماند بے خبر از زور حق
بت ستاؤ بت پرست و بت گرے
عاشق صدق و سداد و راستی دشمن کذب و فساد و هر شرے
خواجه و مر عاجزان را بنده
بادشاہ و بے کسان را چاکرے
آں ترجمہا کہ خلق از وی بدید کس ندیده در جهان از مادری
از شراب شوق جانان بیخودی
روشنی از وی بہر قومی رسید
در سرش برخاک بنہادہ سرے
نور او رخشید بر هر کشوری
آیت رحمن برائے ہر بصیر حجت حق پر ہر دیدہ ورے
ناتوانان را برحمت دستگیر خسته جانان را به شفقت غمخوری
حسن روکش به زماه و آفتاب خاک کوئش به ز مشک و عنبری

آفتاب و مه
چه میماند بدو
در دلش از نور حق صد نیری
یک نظر بہتر ز عمر جاودان
گرفتد کس را بر آن خوش پیکری
منکه از حسنش همی دارم خبر جان فشانم گر دہر دل دیگرے
یاد آن صورت مرا از خود برد ہر زمان مستم کند از ساغری
می پریدم سوئے کوئے او مدام من اگر میداشتم بال و پرے
لاله و ریحان چه کار آید مرا من سرے دارم بان روے وسرے
خوبی او دامن دل می کشد
موکشانم می برد زور آورے
دیده ام کوہست نور دیده ها
در اثر مهرش چو مہر انورے
تافت آن روئے کزان رو سر نتافت یافت آن درمان که بگزید آن دری
ہر کہ بے او زد قدم در بحر دین
کرد در اول قدم گم معرے
امی و در علم و حکمت بے نظیر زین چه باشد حجتی روشن ترے
کز شعاعش خیره شد ہر اختری
آن شراب معرفت دادش خدا
شد عیان از وے علی الوجه الاتم جوہر انسان که بود آن مضمرے
ختم شد برنفس پاکش ہر کمال
آفتاب ہر زمین و هر زمان
لا جرم شد ختم ہر پیغمبری
رہبر ہر اسود و هر احمرے
مجمع البحرین علم و معرفت جامع الاسمین ابر و خاوری
چشم من بسیار گردید و ندید چشمه چون دین او صافی ترے
سالکان را نیست غیر از وی امام رهروان را نیست جزوے رہبرے
جائے او جائے کہ طیر قدس را سوزد از انوار آن بال و پری
آں خداوندش بداد آن شرع و دین کان نگردد تا ابد متغیری
تافت اول بردبار تا زیان تا زیانش را شود درمان گرے

بعد زان آن نور دین و شرع پاک شد محیط عالمی چون چنبری
خلق را بخشید از حق کام جان
وا رہانیده ز کام اژدری
یک طرف حیران از و شاهان وقت یک طرف مبہوت ہر دانشورے
نے بعلمش کس رسید ونے بزور
شکستہ کبر ہر متکبری
در
او چه میدارد بمرح کس نیاز مدح او خود فخر ہر مدحت گرے
و از خیال مادحان بالاترے
هست او در روضه قدس و جلال
اے خدا بروے سلام مارسان هم برا خوانش زہر پیغمبرے
ہر رسولے آفتاب صدق بود
ہر رسولی بود مہر انورے
ہر رسولی بود ظلے دین پناہ
ہر رسولے بود باغے مثمرے
گر بدنیا نامدے ایں خیل پاک کار دین ماندے سراسر ابترے
ہر کہ شکر بعث شان نارد بجا
امنے ہرگز نبوده
هست او آلائے حق را کافرے
آن همه از یک صدف صد گوهراند متحد در ذات و اصل و گوہرے
در جهان کاندران نامد بوقتے مندرے
اول آدم آخر شان احمد ست اے خنک آنکس که بیند آخرے
انبیا روشن گهر هستند لیک
ہست احمد زان ہمہ روشن ترے
ہر یکی از راه مولی مخبری
هست اصل علمش از پیغمبری
آن ہمہ کان معارف بوده اند
هر که را علمی از توحید حق است
آن رسیدش از ره تعلیم با گو شود اکنون زنخوت منکرے
ہست قومے کج رو و ناپاک رائے آنکہ زین پاکان ہمی پیچد سرے
دیده شان روئے حق هرگز ندید بس سیه کردند روئے دفترے
بر چشم و گریزان از خوری
شور بختے ہائے بخت شان به بین
ناز بر

چشم گر بودی غنی از آفتاب کس نبودے تیز بین چون شیرے
ہر کہ کورست و براهش صد مغاک
وائے بروے
گر ندارد رہبرے
قوم دیگر را چنین رائے رکیک در نشسته از جهالت در سری
از دیار شان ندیده خوشتری
كان خدا ملکے دگر اندر جہان
ہمد گر روئے چو روئے خوب شان نامدش مرغوب طبع و خاطری ۱۳
لاجرم از ابتدائش تا ابد
ماند و خواهد ماند آنجا بسترے
ملک دیگر گرچه میرد در ضلال
ے نگردد زو گہے مستفسرے
داد مریک ذرہ قومی را کتاب ترک کرده صد ہزاران معشرے
چون بروز ابتدا تقسیم کرد
در میان خلق از خیر و شری
راستی در حصه او شان فتاد دیگران را کذب شد آبشخوری
قول شان این است کاندر غیرشان آمده صد کاذب و حیلت گرے
لیک نامد نزد شان یک نیز هم آنکه بودی از خدا دین گسترے
آنکه ایشان را نمودی راه حق در کشورے کذب ہر کذب آورے
تاشدی دادار را حجت تمام بر سر ہر مسلم و منتصرے
الغرض نزدیک شان دادار پاک هست ظالم تر ز ہر ظالم ترے
کو گزارد عالم را در ضلال
در پنجه هر
ماکرے
خود همی دارد بیک قومے مدام ہمچو شیدائے کسے میل و سرے
اینچنین پر حمق رائے این قوم را حمق دیگر این که بروے فاخرے
عاقبت این رائے زشت و بد خیال کرد ایشان را عجب کور و کرے
چشم پوشیدند از صد چشمه سرنگون گشتند بر یک آخوری
سخت ورزیدند کیس با انبیا الامان از کین ہر متکبری
مبتلا
الد

آنچه کین شان بپا کان ثابت ست
از شیاطین کس ندارد باوری
خر بود اندر حماقت بے نظیر لیکن ایشان را بہر موصد خرے
نے سر تحقیق دارند و ثبوت نے زنند از صدق پا بر مجرے
نے دوائی را شناسند از اثر نے درختی را شناسند از بری
نے زکس پرسند از روئے نیاز
نے بصرف فکر خود متفکرے
نے بدل پروائے این تفتیش ہا کر ہمہ دین ها کدامین بہترے
بریکی مائل
فارغ از فرق اقل و اکثری
نے بدل خوف خدائے کردگار نے بخاطر بیم روز محشرے
عدد صد ہزار
تیره جانان دیده ها را دوخته
دیده و دانسته از حق قاصر اند
از برائے حق تراشیده ز جہل
دائما
سوخته در کین وری چون اثر درے
دل نهاده در جهان غادرے
در خانه خود منبری
آن خدائے شان عجب باشد خدا کو تغافل داشت از هر کشوری
بہر الہام آمدش دایم پسند یک زبان یک خطہ کو تہ ترے
اینچنیں رائے کجا باشد درست
کے خرد گردد بسویش رہبرے
کے گمان بد کند بر نیکوان آنکه باشد نیک و نیکو محضرے
ماه را گفتن تن که که چیزی نیست این هست دشنامے نہ زین افزون ترے
کور گر گوند کجا هست آفتاب میشود در کوری اش رسوا ترے
در خور تابان مکن شک و گمان تا ملامت را نه گردی در خوری
گر خدا خواهی چرا کج میروی چون نمی ترسی از قہر قاہرے
چون نمی ترسی از روز باز پرس چون نه ترسی از حضور داوری
افترائے شان چسان گشتت یقین یا خدانت را نموده دفتری

نورشان یک عالمی را در گرفت تو هنوز اے کور در شور و شرے
لعل تابان را اگر گوئی کثیف زین چہ کاہد قدر روشن جو ہرے
طعنه بر پاکان نه بر پاکان بود خود کنی ثابت کہ ہستی فاجرے
بغض با مردان حق نامردیست آن بشر باشد که باشد بے شرے
وانکه در کین و کراہت سوخت است نفس دون راہست صید لاغری
صد مراتب به زچشم اہل کین چشم نابینا و کور
برسر کین و تعصب خاک باد ہم بفرق کین وران خاکستری
پابندی حق بند دگر
ورنه گیرد با خدائے اکبرے ۱۲
7۔
به
ماهمه پیغمبران
و اعوری
را چاکریم ہمیچو خاکے اوفتاده بر درے
ہر رسولے کو طریق حق نمود
به
جان ما قربان بران حق پرورے
اے خداوندم
معرفت ہم وہ چو بخشیدی دلم مے بدہ زان سان کہ دادی ساغرے
اے خداوندم بنام مصطفی کش شدے در ہر مقامے ناصرے
دست من گیر از ره لطف و کرم در مهم باش یار و یاوری
تکیه بر زور تو دارم گرچه من ہمچو خاکم بلکہ زان ہم کمترے
اما بعد سب طالبان حق پر واضح ہو جو مقصود اس کتاب کی تالیف سے جو موسوم
بالبراهين الاحمديه على حقيت كتاب الله القرآن والنبوة المحمديه ہے یہ
ہے جو دین اسلام کی سچائی کے دلائل اور قرآن مجید کی حقیت کے براہین اور حضرت
خاتم الانبیاء صلی اللہ علیہ وسلم کی صدق رسالت کے وجوہات سب لوگوں پر بوضاحت
تمام ظاہر کئے جائیں اور نیز ان سب کو جو اس دین متین اور مقدس کتاب اور
برگزیدہ نبی سے منکر ہیں ایسے کامل اور معقول طریق سے ملزم اور لا جواب کیا جائے
خیل انبیا کش فرستادے بفضل او فرے

جو آئندہ ان کو بمقابلہ اسلام کے دم مارنے کی جگہ باقی نہ رہے۔
براہین احمدیہ حصہ اول
اور یہ کتاب مرتب ہے ایک اشتہار اور ایک مقدمہ اور چار فصل اور ایک خاتمہ پر۔
خدا اس کو حق کے طالبوں کے لئے مبارک کرے اور بہتوں کو اس کے پڑھنے سے اپنے
سچے دین کی ہدایت دے ۔ آمین ۔
اشتهار
انعامی دس ہزار روپیہ ان سب لوگوں کے لئے جو مشارکت اپنی کتاب کے فرقان مجید
سے ان دلائل اور براہین حقانیہ میں جو فرقان مجید سے ہم نے لکھیں ہیں ثابت کر دکھا ئیں یا
اگر کتاب الہامی اُن کی ان دلائل کے پیش کرنے سے قطعاً عاجز ہو تو اس عاجز ہونے کا اپنی
کتاب میں اقرار کر کے ہمارے ہی دلائل کو نمبر وار توڑ دیں۔
میں جو مصنف اس کتاب براہین
احمدیہ کا ہوں یہ اشتہار اپنی طرف
سے بوعدہ انعام دس ہزار روپیہ بمقابلہ

·

آج 10 میں سے 10 باقی