انجام آتھم

حصہ 11

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

مكتوب احمد
١٢٠ فما تأمرون في هذه القضية؟ أترضون بأن يمهلهم الله لإغواء الناس إلى تلك
پس در ین مقدمہ رائے شما چیست ۔ آیا بدین راضی هستید که خدا تعالیٰ ایشان را برائے اغوائے مردم تا بدین
المدى الطويلة، ويُجاح الإسلام من أصوله المباركة، ولا يبقى أحد على وجه الأرض
مدت مدیدہ مہلت دہد ۔ واصول مبارکه اسلام از پیج بر کنده شوند و هیچکس از مسلمانان بروئے زمین نماند -
بقية الحاشية
خالق المخلوقات وقيوم الكائنات، وكان كل قوته مفطورة من يده ومن إرادته،
که خالق و قیوم ست
وہر قوت بندہ پیدا کرده دست خدا تعالی ست و از
فله دخل عظيم في شقاوته وسعادته۔ فكيف يترك عبدًا ضعيفًا في عذاب
اراده اوست و او را در شقاوت و سعادت بندہ دخلے عظیم ست ۔ پس لے عظیم ست ۔ پس چگونه ممکن است که بنده ضعیف را
الخلود، مع أنه يعلم أنه خالِقُ الشقى والمسعود، والعبد يفعل أفعالا ولكنه أوّل
در عذاب دائمی فرو گزارد با وجود یکه میداند که پیدا کننده هر شقی وسعید خود اوست۔ و بندہ کا رہا مے کند
الفاعلين، وكل عبد صُنع يده وهو صانع العالمين۔ وإنه رحيم وجواد وكريم، سبقت
لیکن او اول کسے ست که کار کرد۔ وہر بندہ صنعت دست اوست و اوصانع همه جهانیان ست۔ واو
رحمته غضبه، ورفقه شِصُبَه، ولا يُساويه أحدٌ من الراحمين۔ فلا يفنى كل الإفناء ،
رحیم ست و جوا دست و کریم ست غضب او بر رحمت او پیش قدمی با کرده ونرمی او از سختی او در گزشت پیچکس در
ويرحم في آخر الأمر وانتهاء البلاء ، ولا يدوس كل الدوس بالإيذاء كالمتشددين،
رحمت برابری اونتواند کرد و می خواهد که مخلوق را بهمه وجوه معدوم کند و در آخر مر رحمت میفرماید و بکلی بیانمی کو بد
بل يبسط في آخر الأيام يده رأفة ويأخذ حزمة من الناريين۔ فانظر إلى يد الله
بلکه در آخر ایام دست خود برحمت در از خواهد کرد و مشتی از دوز خیان بیرون خواهد آورد ۔ پس بسوئے دست خدا
وحزمته، هل تغادر أحدًا من المعذبين ؟ وكذالك أشار في أهل النار وقال
ومشت او بنگر - آیا این دستی ست که معذبی را از گرفتن محروم تواند گذاشت همچنین او خود در باره

مكتوب احمد
من المسلمين؟ أيها الناس اعلموا أن وقت ظهور المسيح عند الله هو وقت ظهور (۱۲۱)
اے مردان بدانید که زمانه ظهور مسیح نزد خدا همان زمانه ظهو رفتن صلیب است -
فتن الصليب، ولأجل ذالك قيل هو يكسر الصليب، فتدبروا كالمستدل اللبيب،
و برائے ہمیں گفته شد که مسیح موعود صلیب را خواهد شکست۔ پس شما ہمیچو دانشمندے کہ دلیلے
بقية الحاشية
قولا كريما، فيه إطماع عظيم ونسيم الإبشار ، فقال : خُلِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ السَّمُوتُ
دوزخیان بشارت داده است آن بشارتے کہ دروے امیدے بزرگ پیدا می شود ۔ پس گفت که دوزخیان همیشه در جهنم
وَالْأَرْضُ إِلَّا مَا شَاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَقَالَ لِمَا يُرِيدُ - فانظر إلى استثنائه ببصر
خواهند ماند مگر چون خدائے تو ارادہ فرماید چرا که خدائے تو ہر چہ میخواهد می کند ۔ پس این استثنا را بنظر
حديد و نظر ،رشيد ولا تظن ظن السوء كاليائسين۔
و ہمچو نومیدان ظن بد مکن۔
عمیق بنگر ۔
والعجب كل العجب من إله النصارى، أنه بزعمهم صلب ابنه وأضاع وحيده
و تمام تر تعجب از خدائے نصرانیان ست۔ کہ او بگمان نصاری پسر خود را بردار کشید و فرزند
كالمجنون الغضبان، وما سلك فى المجازاة طريق العدل والرفق والإحسان
یکتائے خود را همچود یوانہ غضبناک ضائع کرد و در جزاء و سز ا طریق انصاف و نرمی و احسان را مرعی نداشت
بل خوف من العذاب الأبدى الذى لا ينقطع في حين من الأحيان۔ فأين
و ازان عذاب ابدی ترسانید که به هیچ وقتے منقطع نخواهد شد۔
پس در چنین
الرحم في مثل هذا القهار، الذي فوّض الابن المحبوب إلى الكفار ؟ وما
قہارے رحم کجاست
که فرزند محبوب خود را حواله کافران کرد و پیچو رحیمان
خفف عذابه كالرحماء الأخيار، بل ألقى عباده في جهنم لأبد الآبدين۔ زاد
و نیکان در عذاب تخفیف نه نمود بلکه بندگان خود را برائے ہمیشہ در جہنم انداخت و در عذاب
ا هود : ۱۰۸

مكتوب احمد
۱۲۲ وقوموا لله شاهدين۔ ثم من المسلمات الأمة المرحومة، أن المسيح لا يجيء إلا على
می جوید تدبر کنید و برائے خدا بہر شہادت برخیزید باز از مسلمات این امت مرحومه است که مسیح هرگز نخواهد آمد مگر در وقتیکه
رأس المائة، فهذا الرأس بزعمكم قد انقضى خاليًا ومضى، وانقطع الرجاء إلى رأس مائة أُخرى،
سرصدی باشد ۔ پس این سرصدی بزعم شما خالی گذشت پیچکس نیامد و تا سرصدی آخر از آمدن امید منقطع
العذاب زيادة فاحشة مكروهة، ثم ادعى أنه قتل ابنه لينجى المذنبين رحمة، فما هذا
آن زیادتی کرد که مکرده و از حد تجاوز کننده است۔ باز دعوی کرد که او پسر خود را محض از رحمت برائے رهانیدن
إلا طريق الظالمين المزوّرين ثم نرجع ونقول إنّ البراهمة قد تركوا سبل الهدى،
گنه گاران قتل کرد۔ پس این طریق خاصه مردمان نیست که بسیار ظالم و مکار باشند باز رجوع میکنیم و میگوئیم که هندوان
فلا تتبع خرافات قوم نوكي، واسأل الله أن يهديك إلى صراط الراشدين۔
ترک طریق ہدایت کردند ۔ پس آن خرافات را پیروی مکن که جاهلان تراشیده اند واز خدا بخواه که تر اهدایت راه رشیدان کند
ألا ترى أنهم جمعوا تناقضات في خيالا تهم، وأضحكوا الناس بخزعبيلاتهم، و
آیا نمی بینی که اوشان تناقضات را در خیالات خود جمع کرده اند و مردم را بسخنان باطل خود در خنده آورده اند
جاء وا بإفك مبين؟ قد لزمهم من جهة عقيدتهم أن يدعوا ربهم بالتضرعات، ليفني
و دروغ صریح آورده اند ۔ برایشان از عقیده ایشان لازم بود که از خدائے خود بتضرع تمامتر بخواهند ۔ کہ تا او بجز
كل حيوان من دون رجال يوجد تحت السماوات، من بقر وجاموس وماعز
مردان تمام آن جانوران را بمیراند که زیر آسمان موجود اند۔ از قسم گاؤ ہا وگاؤ میش ها و گوسپند ها
وغيرها من الحيوانات، وكلّ امرأة زوجًا كانت لهم أو من الأمهات والبنات والأخوات
و غیره از جانوران و همچنان لازم بود که هر ز نے را نیز بمیراند گواوز وجه اوشان باشد یا از مادران ایشان یا از دختران ایشان
ليستخلص أرواح آبائهم من تناسخ ومن عذاب مهين بل كان هذا الدعاء
یا ہمشیرگان ایشان تاکہ روجہائے پدران ایشان از تناسخ و عذاب رسوا کننده آزاد شوند ۔
نوٹ : ان كان التناسخ هو الحق فيجب ان يجتنب التزويج كل من تمسك بهذه الاعتقادات۔ لعل النساء
و اگر تناسخ حق است پس واجب است که اهل آن از نکاح کردن بپرهیزند که شاید زنان منکوحه دختران باشند یا ہمشیرہ ہائے ایشان یا مادران :
بقية الحاشية
☆
المنكوحات كن بناتهم او اخواتهم او امهاتهم او امهات الامهات۔ منه
ایشان یا مادران مادران ایشان

مكتوب احمد
ووجب بزعمكم أن تبقى فتن قسيسين أعداء الهدى، مع تزايدها إلى تلك المدى، ۱۲۳
گشت ۔ و حسب زعم شما این واجب شد کہ فتنہ ہائے پادریان تا بدین مدت با در نزاید باشند
فإن وقتها شريطة وقت المسيح كما أخبر سيد الورى۔ فهذا أعظم المصائب على
چرا که وقت آن فتنه ها بطور شرط برائے وقت مسیح موعود است۔ پس این مصیبتی بزرگ بر اسلام ست
أهم مقاصد هم وأعظم مآربهم إن كانوا راسخين على عقيدتهم ومستيقنين۔
بلکه این دعا از اهم مقاصد و بزرگتر مرادات ایشان بود اگر ایشان بر عقیده خود یقین داشتندے
ولكنهم يدعون خلاف ذالك، وقد حتّهم ويدهم على أن يدعوا ربهم يعطهم
مگر ایشان بر خلاف این دعاها می کنند و وید ایشان ایشان را رغبت می دهد تا از و بسیار از بسیار
كثير من البقر والفرس ويجعلهم من المواشي متمولين۔
گاوان و اسپان بخواهند و او شان را از چار پایان مالدار کند ۔
و الويد مملو من مثل هذه الأدعية، كما لا يخفى على الذين قرأوا الرگ وید بالبصيرة،
و وید از همیچو این دعاها پر است چنانچه بران کسانی پوشیده نیست که دید را میخوانند یا از
وسمعوه من البراهمة متأملين۔ فلو كان الويد من عند الله، لما وُجد فيه دعاء
برهمنان می شنوند ۔
پس اگر وید از طرف خدا تعالی بودے ہرگز ممکن نه بود که چنین
لا يتأتى إلا بفسق الفاسقين۔ وترى الهنود كيف يودون أن يكون لهم أقاطيع
دعا مادران موجود بودند ے کہ بغیر بدکاری بدکاران حصول آنها ممکن نیست و تو می بینی که چگونه هنودمی خواهند
من البقر والجواميس ويصرفون هممهم إلى هذا الأمر مدبرين، فكأنهم يحبون
کہ برائے شان رمه ها از گاوان و گاو پیشان باشند و برائے این امور بگوناگون تدبیر ہا ہمتہائے خود مصروف میدارند پس گویا
أن تبقى الفاحشة إلى أبد الآبدين، بل يحب ويدهم أن لا يقطع أبدا سلسلة ذنب
اوشان میخواهند کہ بدکار یہا برائے ہمیشہ موجود باشند بلکه ویدایشان دوست میدارد که سلسلہ گناہ گنہگار ان گاہے منقطع

مكتوب احمد
١٢۴ الإسلام أن تعلو شوكة الصليب إلى تلك الأيام البعيدة من الأنام، ويمتد زمان إغواء الخواص
که شوکت صلیب تا آن روز ها بماند که هنوز از خلق بسیار دوراند و زمانہ اغوائے مخلوقات بدرازی کشد
والعوام۔ فما لكم لا تتفكرون، وتبدلون شُكر نعم الله بالكفران وتنكرون؟ وجاء كم
پس چه پیش آمد شمارا که فکر نمی کنید ۔ وبجائے شکر نعمتہائے الہی کفران می ورزید۔ وحق در وقت
المذنبين۔ وأما القول الأحسن الأقوم فى هذا الباب، والحق القائم على أعمدة الصواب
نگردد مگر آن سخنی که درین باب احسن و راست ترست و برستون ہائے صواب قائم است
فهو الذي بينه الله في الكتاب لقوم طالبين۔ وهو أن هذا العالم لا يدوم
پس آن همان است که خدا تعالیٰ برائے طالبان در قرآن شریف فرموده است و آن این است که این جهان
إلى أبد الآبدين، بل له انقطاع وانتهاء ، وبعده عالم آخر يقال له يوم الدين۔ ولا يُلقى
تا ہمیشہ نخواهد ماند۔ بلکہ برائے او انقطاعے وانتہائے ست۔ وپس آنجا نے دیگر است که آنرا یوم الدین می نامند ۔
نعماء ه إلا الذي اختار الشدائد على النعماء ، وآثر الآلام على الآلاء ، وصبر على أنواع البأساء ،
نعمتہائے آن جهان را همان کسی خواهد یافت که سختی ها را بر نعمت با اختیار کند و درد ها را بر اسباب آسایش
الرضاء رب العالمين۔ فالذين وصلوا هذه السعادة، وبلغوا الشرف والسيادة
بقية الحاشية
مقدم دارد و بر انواع سختی ها برائے رضاء رب العالمین صبر کند۔ پس آنانکه این سعادت را یافتند و بزرگی و مهتری
فهم قومان عند الرب المنان منهم قوم يجاهدون في الله بأموالهم وأنفسهم،
را رسیدند پس ایشان نز د خدائے منان دو قوم اند یکی از ایشان آن قوم است که در راه خدا تعالی با مال و جان
ويؤتون في سبيل الله كلَّ أَحَبِّهم وأنفسهم، ويشرون نفوسهم ابتغاء مرضاة الله،
خود مجاهده میکنند و هر چه از مال عزیز تر دوست میدارند آن همہ براہ خدا تعالی می دهند و برائے تحصیل
ويؤثرون على أنفسهم ولو كان بهم خصاصة، ويبيتون لربهم سجدًا وقيامًا وباكين۔
رضا مندی ہائے الہی جان ہائے خود را میفروشند و بر نفوس خود دیگران را اختیار میکنند اگر چه خود در تکلیف و تنگی

مكتوب احمد
الحق في وقته فتعرضون، وتجعلون حظكم أن تكفرونى ولا تتقون۔ أتكفرون ۱۲۵
خود شما را رسید و شما کناره میکنید - وحصه خود این می گردانید که مرا کافر قرار داده اید و نمی ترسید - آیا شما بنده
عبد الله المأمور ، وتَقْفُون ما ليس لكم به علم من الله الغيور، وتتكلمون مستعجلين؟
مامور را کافر میگوئید و بران چیز با اصرار می کنید که علم آنها شما را نداده اند۔ واز روئے جلدی کلام میکنید ۔
ولا يُفرطون في حظ أنفسهم، بل ينفقون أموالهم في مراضى الله، ويعيشون كالفقراء
باشند و برائے پروردگار خود در حالت سجده و قیام وگریه شب میگذرانند و در حظ نفس خود از حد اعتدال بیرون نمی روند
والمساكين۔ وقوم آخرون يتولّى الله أمر نجاتهم، ويفعل بهم أمورًا ما كان لهم أن
بلکہ مال ہائے خود را در رضا ہائے خدا تعالیٰ خرچ میکنند - ہمچو مساکین و فقراء زندگی بسر میکنند - وقومی دیگرست که خدا خود
يفعلوها لنجاة أنفسهم، فيصب عليهم مصائب وشدائد وأنواع النائبات، ويبتليهم
متولی امر نجات شان میگردد ۔ و برائے شان آن کارها میکند که در طاقت شان نبود که خود برائے نجات خود کنند ۔ پس
بنقص من الأموال والأنفس والثمرات، ثم يرحمهم بذلك، وينزل عليهم صلواته
بریشان بختی ہاو شد تها و اقسام حوادث نازل میکند - وایشان را به نقصان مال و جان و شهر های آزماید - باز بدین
وأنواع البركات، كما ينزل على أهل الباقيات الصالحات، ويلحقهم بقوم محبوبين۔
آزمائش بر ایشان رحم میفرماید و برایشان رحمت ها و انواع برکات نازل میفر ماید و با محبوبان خود ایشان را
وتُحسب تلك الآفات عبادةً منهم، ومجاهدةً من عند أنفسهم بما صبروا
پیوند می بخشد و این آفات را از ایشان در حکم ن در حکم عبادت و مجاهده می پندارد چرا که اوشان بر
عليها مستقيمين۔ فيبلغهم الله مقامات بلغها قوم زاهدون صالحون وحزب
سختی ها صبر میکنند - پس خدا تعالیٰ اوشان را بدان مقامات می رساند که مقام زاهدان وصالحان
عابدون مرتاضون، ويرضى عنهم كما رضى عن قوم يعبدونه ويؤثرونه ويجعلهم
و عابدان و مرتاضان است و از یشان آنچنان خوش میشود که از قومی خوش شد که پرستش او میکنند و او را
بقية الحاشية

مكتوب احمد
١٢۶ أنسيتم ما جاء الناموس به أو كنتم قومًا غافلين؟ أتوانون في أمر الدين، وأخلدتم
آیا قرآن کریم را فراموش کرده اید یا خود در غفلت زندگی بسر میکنید - آیا در امر دین سستی میکنید - و بکوشش تمامتر
إلى الدنيا مجدين؟ وإذا مررتم بالحق مررتم مستهزئين إلا قليل من الراشدين۔
بر دنیا افتاده اید
و چون برحق گزر میکنید باستهزا گذر میکنید - مگراند کے از ہدایت یابان
فائزين ويختار لكل ما صلح لنفسه، وهو يعلم مصالح المخلوقين۔
اختیار میکنند - واوشان را از کامیابان میگرداند و برائے ہر یکی آن می پسندد که برائے نفس او بهترست ۔ واو
فما بقى محل اعتراض في هذا المقام، فإنهم وجدوا جزاء هم على الآلام، وأصابهم
مصالح مخلوق خود را خوب میداند - پس دریں جانیے محل اعتراض نماند چرا که اوشان جزائے درد ہائے خود یافتند
حظ كثير وأعطوا نعما غير محدودة من الفضل التام، ودخلوا في مقعد صدق
و از فضل کامل خدا تعالیٰ نعمتہائے غیر محدودہ یافتند ۔ و در مجلس صدق ہمچو راستبازان بزرگ
كالأبرار الكرام، ووصلوا اللذات الأبدية فرحين۔ وورثوا جنة لا تنقطع
داخل کرده شدند و در حالت خوشی و خرمی لذات ابدیہ را رسیدند و وارث آن جنت شدند که در پیچ وقتے
نعماؤها ولا تنفد آلاؤها، ووجدوا نعماءً أبدية بنصب أيام قلائل، ودخلوا
نعمتہائے آن منقطع نخواهند شد و بعوض تکالیف چند روزہ نعمتہائے جاودانی یافتند ۔ و برائے دوام در
فردوس ربهم ۔خالدين وما هذه الدنيا إلا طرفة عين تنقضى مرارتها وحلاوتها،
بهشت داخل شدند و این دنیا همچو مدت پلک زدن ست تلخی وشیرینی اوہمہ سے گذرد۔
وتنعدم نضارتها وطراوتها، ولا تبقى لذتها ولا عقوبتها، فلا تتمايل عليها أعين العارفين۔
و تازگی او معدوم می شود ولذت و عقوبت آن باقی نمی ماند ۔ پس از همین وجه چشم عارفان بر و مائل نمی گردد
هَذَا مِمَّا الْهَمَنِي رَبِّي فَخُذْهَا وَكُنْ مِّنَ الشَّاكِرِين۔ منه۔
این آن چیز است که خدا در دلم انداخت ۔ پس بگیر و شکر کن منه
بقية الحاشية

مكتوب احمد
وأكثركم ينظرون إلى أهل الحق بنظر السخط محقرين۔ وإن سخط الله أكبر (۱۲۷)
واکثر شما اہل حق را بنظر غضب واہانت می بینند۔
من سخطهم وهو غيور لعباده المأمورين۔
بزرگترست و او برائے بندگان ما مور خود غیرت می دارد۔
و غضب خدا از غضب ایشان
وما كنتُ أن أفترى عليه، إنه ربى أحسن مثواى، وإنه لا يُمهل المفترين۔
و من نه آنستم که بر خدا تعالی افترا کنم ۔ او آن خداوندی است که مرا راحتها بخشید و بمن نیکی ہا کرد۔ و او افترا کنندگان
وأنتم تعرفون سنن الله ثم تنقلبون منكرين۔ وتدرسون كتابه ثم لا
را ہرگز مہلت نمی دهد و شما سنتہائے خدا را میدانید باز برگشته می شوید و کتاب او را میخوانید - باز روز ہائے
تفهمون أيام الصادقين۔ فضلكم الله بعقل ودراية، وفراسة مانعة من غواية،
صادقان را نمی فهمید خدا برشما بعقل و دانش فضل کرد۔ و شمارا فراستے بخشید که از گمراہی باز دارد۔
فالحجة عليكم أتمُّ مِن أحبابكم، وذنب الأميين والمحجوبين كله على رقابكم،
پس حجت الهی برشما از دیگر دوستان شما اکمل و اتم است و گناه ناخواندگان و محجوبان همه برگردن شماست
إن كنتم معرضين۔ وإني قد بلغت كما أُمْرُتُ، وصدعتُ بما أُلهمت، فالآن
اگر شما کنارہ کش بمانید ۔ و من چنانکه حکم کردند تبلیغ کردم - والهام الهی را پوست کنده بیان نمودم - پس اکنون
لا عذر لجاحد، ولا محل قول لمعاند ، وظهر الأمر وحصحص الحق
پیچ منکرے را عذرے باقی نماندہ۔ ونہ پیچ معاندے راجائے سخن ۔ وامر ظاهر شد و حق بظهور پیوست و خدا
وقطع الله دابر المرتابين۔ ما بقى الأمر مرموزا مكتومًا، وصار المستور مكشوفًا
قطع شکوک شک کنندگان کرد۔ اکنون این امر مخفی ومستور نمانده۔ وہر چہ پنہان بود منکشف گشت۔ پس
معلومًا، فلا تكتموا الحق بعد ظهوره إن كنتم صالحين۔
راستی را پس زانکه ظاهر شد نپوشید اگر مردان نیکو هستید ۔

مكتوب احمد
۱۲۸ ولا يختلج في قلبك أن العلماء ينتظرون نزول المسيح من السماء ، فكيف نقبل قولا
و در دل تو این نه بگذرد که عالمان این انتظار میدارند که مسیح از آسمان نازل خواهد شد۔ پس چگونه قول
يخالف قول العلماء ؟ فإن وفاة المسيح ثابت بالآيات المحكمة القاطعة،
عالمان را قبول نکنیم چرا که وفات مسیح بآیات محکمہ قطعی الدلالت ثابت است و از روئے
و الآثار المتواترة المتظاهرة، فالأمر الذي ثبت بتظاهر الأحاديث والقرآن،
آثار متواتره بپایہ ثبوت رسیده پس امری که از تظاہر حدیث و قرآن ثابت شده است۔ واز یقین
و اليقين والبرهان، لا يبلغ شأنه أمر يؤخذ من ظنون لا من سبل الإيقان، ولا
و برہان محقق گشته بشان آن آن امر دیگر نتواند رسید که ماخذ آن صرف ظنون اند نه یقین ۔ و نیز از
يخلو من أوساخ مس يد الإنسان، فالأمن كل الأمن في قبول أمر تظاهر فيه
چرک ہائے میں انسانی خالی نیست پس همه امن در قبول آن امر است که دران حدیث و
الحديث والفرقان، والعقل والوجدان، وله نظائر في كتب الأولين۔ فإن
قرآن به پشتی یکدیگر افتاده اند۔ و نیز عقل و وجدان و نظائر کتب اولین موید و شاهد آن هستند چرا که
النزول على طريق البروز قد سُلّم في الصحف السابقة، وأما نزول أحد بنفسه
نزول از آسمان بطریق بروز امری است که در صحف سابقه تسلیم داشته شده است مگر نزول کسے بذات خود
من السماء فليس نظيره في الأزمنة الماضية۔ أما سمعت كيف أول عيسى عليه السلام
از آسمان امری ست که نظیر آن در از منه گذشته یافته نمی شود آیا نشنیده که عیسی علیہ السلام
نبأ نزول إيليا عند السؤالات، وصرفه عن الحقيقة إلى الاستعارات؟
چگونه درباره نزول الیاس تاویل کرد و نزول او را از حقیقت گردانیده بصورت استعاره قرار داد
واليهود أخذوا بظاهر النصوص وما مالوا إلى التأويلات، بل كفروا المسيح
مگر یہودیان بظاہر نصوص پنجه زدند و هیچ تاویلی نکردند بلکه مسیح را بوجه تاویل او کافر قرار دادند

مكتوب احمد
على تأويله ورموه بالتكذيبات، وقالوا ملحد يصرف النصوص عن ظواهرها ويُعرض ١٣٩
و گفتند ملحدی ست کذاب نصوص را از ظاهر آن می گرداند و از
عن البينات، فغضب الله عليهم وجعلهم من الملعونين۔ فاتقوا جُحر اليهود والقول
بینات اعراض میکند - پس خدا تعالی برایشان لعنت کرد و غضب خود نازل فرمود پس شما از سوراخ یہود پر ہیز کنید و
المردود، واتقوا موطاء قدم الفاسقين، واقبلوا ما قال عيسى من قبل وفي هذا
قول مردود را پیروی مکنید ۔ و از جائے قدم فاسقان دور بمانید و آنچه عیسی پیش زین گفت و اکنون گفت آنرا
الحين۔ إن مثل نزول عيسى في هذا الوقت الأغسى ، كمثل نزول إيليا فيما مضى ،
قبول کنید - به تحقیق مثال نزول عیسی درین وقت تاریک ہمچو مثال نزول ایلیا است در وقت گذشته
فاعتبروا يا أولى الأبصار، ولا تختاروا سبل الأشرار، ولا تخالفوا ما بين الله على
پس اے صاحبان دانش از امرے امرے دیگر را بفهمید - و طریق شریران را اختیار مکنید و آن امر را مخالفت مکنید که
لسان النبيين۔
خدا تعالی بر زبان انبیاء بیان فرمود
وأما ما جاء في حديث خير الأنبياء ، من ذكر دمشق وغيره من الأنباء ،
مگر آنچه در حدیث آنحضرت صلی اللہ علیہ وسلم ذکر دمشق و غیره آمده است
فأكثره استعارات ومجازات من حضرة الكبرياء ، وتحتها أسرار في حلل لطائف الإيماء
پس اکثر آن از قبیل استعارات و مجازات ست و زیر آن اسرار اند
كما مضت سنة الله في صحف السابقين۔ ثم من الممكن أن ننزل بساحة دمشق أو
چنانچه در صحف سابقین همین سنت گذشته است۔ باز از ممکنات که ما وقتے بدمشق نزول کنیم یا
أحد من أتباعنا المخلصين، وما جاء في الحديث لفظ "النزول من السماء “ ليرتاب
احدی از اتباع ما داخل شود۔ و در حدیث لفظ نزول از آسمان نیست تا کسے شک کننده

مكتوب احمد
١٣٠ أحد من المرتابين أو لم تكفكم فى موت المسيح شهادة الفرقان وشهادة نبينا
شک کند۔
آیا شما را درباره موت مسیح شہادت قرآن شریف کافی نیست و آیا شہادت
المصطفى رسول الرحمن؟ فبأى حديث تؤمنون بعدهما يا معشر الإخوان؟
آنحضرت صلی اللہ علیہ وسلم کفایت ندارد پس با وجود این هر دو گواہان چه حاجتے بحدیث دیگری مانده
ما لكم لا تتفكرون كالمحققين؟ أعندكم سند من الله ورسوله خير الورى، في
اے برادران چه شد شما را کہ ہمچو محققان فکر نمی کنید - آیا نز دشما از خدا و رسول او در معنی توفی که در قرآن شریف
معنى التوفّى الذى جاء في القرآن الأزكى، فأنتم تتكئون على ذالك السند
در محل ذکر حضرت عیسی موجودست سندے ست ۔ پس شما بران سند تکیه میکنید وراه پرہیز گاری
وتسلكون سبل التقى، أو تؤوّلونه من عند أنفسكم ومن الهواى؟ فإن كان سند
اختیاری کنید یا از طرف خود تاویل ہامی کنید ۔ اگر سندے باشد پس آن سند
فأخرجوه لنا إن كنتم صادقين۔ ولن تستطيعوا أن تأتوا بسند، فلا تُخْلِدوا
برائے ما بیرون آرید اگر میدانید که شما بر راستی هستید - و هرگز نتوانید که سندے پیش کنید ۔ پس بسوئے
إلى فَنَدٍ، إن كنتم متقين۔ وإياكم والتفسير بالرأى ولا تتركوا الهدى، فتؤخذون
دروغ میل مکنید ۔ اگر پرہیز گار هستید - و خود را از تفسیر بالرائے دور دارید و هدایت را ترک مکنید ۔ ورنہ
من مكان قريب ولا يبقى لكم عذر ولا حجة أخرى، فما لكم لا تخافون يوم الدين؟
از مکان قریب گرفتار خواهید شد ۔ و هیچ عذرے و مجتے نخواهد ماند چه پیش آمد شمارا که از روز قیامت نمی ترسید
وأما نحن فما نقول في معنى التوفى إلا ما قال خير البرية، وأصحابه الذين
مگر ما که هستیم پس در معنی توفی همان میگوئیم که رسول ما صلی اللہ علیہ وسلم گفت و نیز آنچه اصحاب
أوتوا العلم من منبع النبوة، وما نقبل خلاف ذالك رأى أحد ولا قول قائل، إلا
او گفتند که از چشمه نبوت بهره ور بودند و آنچه برخلاف این باشد از قولے ورائے قبول نمی کنیم ۔ مگر

مكتوب احمد
ما وافق قول الله وقول خير المرسلين۔ وإذا حصحص الحق في معنى التوفي ١٣١
آنچه موافق قول الله و رسول باشد۔ و هرگاه که درباره معنی متوفی امر حق از زبان آنحضرت صلی اللہ علیہ وسلم
من لسان خاتم النبيين، وثبت أن التوفّى هو الإماتة والإفناء ، لا الرفع
ظاہر گشت
و ثابت شد که معنی توفی میرانیدن ست نه آنکه برداشته شدن
والاستيفاء ، كما هو زعم المخالفين۔
یا تما متر گرفته شدن ۔ چنانکه زعم مخالفان است ۔
فوجب أن نأخذ الحق الثابت بأيادى الصدق والصفاء ، ولا نبالي قول السفهاء
پس واجب شد که ماحق ثابت شده را بدستہائے صدق و صفا بگیریم وبقول سفهاء وجهلا بیچ
والجهلاء ، ونؤوّل كل ما خالف الأمر الثابت بالنصوص والبراهين، ولا نقدم الظنون
پر وائے نداریم و هر چه از احادیث و آثار مخالف نصوص و براهین افتاده است آنرا تاویل کنیم - وظن را
على اليقين، ولا نؤثر الظلمة على الأنوار، ولا قول المخلوق على قول الله عالم الأسرار۔
بریقین مقدم نداریم و نه تاریکی را برنور مقدم کنیم و نه قول مخلوق را بر قول خدا مقدم داریم۔
أنترك البينات للمتشابهات، أو نضيع اليقينيات للظنيات؟ ولن يفعل مثل هذا إلا جهول
آیا بینات را برائے متشابہات فروگزاریم یا یقینیات را برائے ظنیات ضائع کنیم ۔ وہمچو این کارے ہرگز کسے
أو سفيه من المتعصبين۔
نخواهد کرد مگر آنکہ جاہلے وسفیهی از متعصبان باشد۔
ألا ترى أن نزول المسيح عند منارة دمشق يقتضى أن ينزل هو بنفسه
آیا نمی بینی که فرود آمدن مسیح نزد مناره دمشق میخواهد که او بنفس خود در آنجا فرود آید۔
عند تلك البقعة، وذلك غير جائز بالنصوص القاطعة المحكمة۔ ولا شك أن
و این امر از روئے نصوص قاطعہ محکمہ ناجائز و غیر ممکن است و در این هیچ شک

·

آج 10 میں سے 10 باقی