انجام آتھم

حصہ 14

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

مكتوب احمد
۱۵۶ تعلمون۔ وإنى توردت بحر العربية وتبحّرتُ، وعلَوتُ شوامخها وتوغلت، واجتنيت ثمارها
که شما می دانید ۔ و من دریائے علم عربی را وارد شدم و تا عمق آن رسیدم و برکوہ ہائے بلند آن بر آمدم و تو غل ہا
وتخبّشت، وفحصت كلام القوم وتصحفت ، فما وجدت لفظ التوفي في كلام
میدارم ۔ وثمرہ ہائے آنرا چیدم و از هر طرف گرد آوردم و در کلام قوم تفحصها کردم - وصفحه صفحه دیدم ۔ پس بجر جسم
أو شعر الشعراء ، إلا بمعنى الإماتة مع الإبقاء ، وما استعملوا في غيره إلا بعد إقامة القرينة |
میرانیدن و روح باقی داشتن معنی توفی در کلامے یا شعر شاعرے نیافتم و در غیر این معنی این لفظ را بجز آن
والإيماء ، وما جاء وا به في صورة كون الله فاعلا إلا بهذا المعنى، ويعلمه كل أحد
صورتے خاص استعمال نکرده اند که قرینه یا اشار تے قائم کرده باشند و در صورتی که فاعل این لفظ خدا باشد به
من علماء العرب من الأعلى إلى الأدنى؛ وإذا كتبت مثلا إلى أحد من أهل هذا اللسان،
همین معنی آورده اند نه بدون آن - و این آن امر است که این را همه مردم عرب از علماء آن تا عوام آن
أن الله تَوَفَّى فلانًا من الأحباب أو الجيران، فلا يفهم منه هذا العربي إلا وفاة
می دانند واگر مثلاً سوئے یکے از اہل عرب بنویسی که فلان شخص را خدا متوفی کرد۔ پس آن شخص عربی بجز
ذلك الإنسان، ولا يزعم أبدًا أنه أنامه أو رفعه بالجسم من ذلك المكان،
این نخواهد فهمید که آن شخص وفات یافت و این هرگز نخواهد فهمید که خدا او را بخوایا نید یا زنده مع جسم برداشت
بل يسترجع على موته كما هو عادة المؤمنين، فويل كل الويل للمنكرين۔
بلکہ برموت متنبه شده انا لله وانا اليه راجعون خواهد گفت چنانکه آن عادت مومنین است ۔ پس واویلا
أفتنحتون للمسيح معنى وللعالمين كلهم معاني أُخرى؟ تلك إذا قسمة
بر منکران - آیا برائے مسیح معنے خاص می تراشید و برائے ہمہ جہان معنی دیگر - این قسمت مبنی بر انصاف
ضيزى۔ فما لكم لا يوقظكم نصاحة، ولا يُنبّهكم صراحة، ولا ترجعون إلى الحق |
نیست - چه شد شما را که هیچ نصیحتے شمارا بیدار نمی کند و هیچ تصریحے شمارا خبر دار نمی گرداند۔ وہمچو پر ہیز گاران
حمد سہو کتابت معلوم ہوتا ہے تصفحت ہونا چاہیے۔ (ناشر) سہو کتابت معلوم ہوتا ہے بخوابایند ہونا چاہیے۔ (ناشر)

مكتوب احمد
كالمتقين۔ أكفرني المكفّرون مع هذا العلم واللياقة؟ أجادلوني بهذا البلاغة و ۱۵۷
سوئے حق رجوع نمی کنید - آیا تکفیر کنندگان بدین علم ولیاقت تکفیر من کردند - آیا بدین بلاغت و طلاقت با من
الطلاقة؟ فليموتوا متندمين ولا أظن أن يتندموا ۔ إنهم قوم لا يبالون لعن اللاعنين؛
پیکار نمودند ۔ پس می باید که بحالت ندامت بمیرند و گمان نمی کنم که ایشان متندم شوند ۔ چرا که ایشان قومی
إذا أفظعت الوقاحة، فكلُّ خزى الراحة۔ أكبوا على جارهم، وذهلوا
هستند که پروائے لعنت لاعنان نمی دارند - چون بیحیائی از حد در گزشت ۔ پس ہر رسوائے حکم راحت دارد۔ بر
عن دارهم، فهتك الله أستارهم، وجعلهم من المهانين۔ وسلطنى عليهم
همسایه خود افتادند و خانه خود را فراموش کردند ۔ پس خدا تعالیٰ پر دہ ہائے ایشان بدرید و ایشانرا از مردم ذلیل و حقیر
فاختفوا كالطير في الوكنات، واقتنوا كالوعل عند التعاقبات، وعرَضُنا كَلكَلنا
گردانید و مرا برایشان مسلط کرد۔ پس ہمچو پرندگان در آشیانه با پوشیده شدند و همچو بز کوهی بر وقت تعاقب راه کوه ها
للمناظرات، فأُهرعوا كالأوابد إلى الفلاة، وتصدينا لهم لأنواع الدعوة، وما وضعنا
گرفتند - و ما سینه خود برائے مناظرات پیش کردیم ۔ پس ہمچو چرندگان وحشی سوئے صحرا شتافتند ۔ و برائے
عن كاهلنا عصام هذه القربة، وما كنا لاغبين نعب علينا كلُّ أعور ذي غواية،
انواع دعوت از بهر ایشان آماده شدیم و از شانه خود بند این مشک فرو نهادیم ۔ و نه در مانده شدیم ۔ ہر کلا نے گمراہ
ونعق علينا كل ابن داية، محروم عن دراية، وعوى كل خليع خليع الرسن، ونبح
بر ما آواز کرد۔ و ہر زاغی محروم از عقل بر ما خروشید ۔ و ہر گر گے وہر بے قیدے بآواز خود در ما افتاد۔ و ہر سگے
كل كلب ولو كان كاليفن، فإذا قمنا فكانوا مَديدَ الوَسَن، أو كانوا من الميتين۔
اگر چه چون پیر فرتوت بود عوعو کردن بر ما آغاز کرد و چون ایستادیم پس گویا همه در خواب بودند ۔ یا مرده بودند ۔
لما رأى النوكي خلاصةَ أَنْضُرِى فَرُّوا وَوَلَّوا الدُّبُر كالمتشوّر
ہر کہ کہ بیوقوفان خلاصه زر مرا دیدند گریختند و پشتها همچوسر گردانے و پریشانی نمودند

إن يشتموا فلقد نزعت ثيابهم
مكتوب احمد
وتركتهم كالميت المتنكر
اگر مرا دشنام دهند چه دور است چرا که من جامہ ہائے ایشان از تن شان بر کشیدم و همچو مرده نا شناخته ایشان را گزاشتم
هم يشتمون ولا أخاف لسانهم إني أرى ألطاف ربِّ أكبر
ایشان دشنام می دهند و من از زبان شان نمی ترسم چرا که من مہر با نیہائے رب کبیر خود می بینم
نزلت ملامة لا ئمى مِن حُبّهِ منی بمنزلة المحب الموثر
از محبت خدائے خود ملامت ملامت کنندگان بمنزله دوست مخصوص خود مرا می نماید
يا لائمي دَع كل لوم وانتظر سترى بروق الحق بعد تبصر
اے ملامت کننده من ملامت ها بگذار و صبر کن که بعد از چشم بینا حاصل شدن روشنی حق را خواهی دید
جَلَّت وَصايانا هدى لكنها كبرت عليك وليتها لم تكبر
وصیتہائے من از روئے ہدایت بزرگ هستند لیکن بر تو گران آمدند و کاش گران نیامدندے
أيها الناس! تدبروا الطرفة عين، ولا تهلكوا أنفسكم لمين۔ إن موت المسيح ثابت
اے مردمان برائے یک طرفه العین تدبر کنید و برائے دروغے نفس خود را ہلاک مکنید - یقیناً موت مسیح بقرآن ثابت
بالقرآن، ثم بالحديث ، ثم بشهادة اللغة وأهل اللسان، ثم بالعقل والفراسة
است باز ثبوت آن بحدیث بهم رسیده باز از شهادت لغت واہل زبان ثابت گشتہ ۔ باز از روئے عقل و فراست
والوجدان ، ثم بنظائر سابق الزمان، فلا يزيل الأمر الثابت كيد الإنسان۔
و وجدان و باز بنظائر زمانه گذشته تحقیق این معنی گشته پس امر ثابت را فریب انسان دور نتواند کرد
والنزول أيضًا حق نظرًا على تواتر الآثار، وقد ثبت من طرق في الأخبار،
و نزول از روئے تواتر آثار هم راست است چرا که از طرق متعدده ثابت گشته -
فتعالوا إلى كلمة ترفع هذه التناقض من بين بعض الأحاديث وبين مجموعة
پس بسوئے آن کلمه بیائید که این تناقض را از درمیان بعض احادیث و مجموعه احادیث وفرقان بردارد۔

مكتوب احمد
أحاديث أخرى والفرقان، فهو البروز الذي ثابت في سنن الرحمن، ولا ۱۵۹
پس آن طریق بروز است که در سنت ہائے خدا تعالیٰ ثابت گشتہ ۔
شك أنه يهب أنواع الاطمئنان۔ ولا ريب أنا إذا اعتمدنا على طريق البروز في معنى
و در ین هیچ شک نیست که گوناگون تسلی با از ان حاصل می آیند و درین شبی نیست که ما چون نزول مسیح را بر طریق
نزول المسيح، كما ذكر نزول إيليا بالتصريح، فحينئذ تنطبق العبارات، وترتفع
بروز محمول کنیم چنانکه نزول ایلیا محمول شد۔ پس در این صورت همه عبارات متناقضه منطبق میشوند و همه شبهات
الشبهات، وتطمئن قلوب الطالبين۔ ولولا هذا فلا سبيل إلى أن نعتقد
رفع می گردند۔
و اگر این طریق را اختیار تعلیم پس برائے این امر بیچ
مع القرآن بالآثار والأخبار، فالخير كل الخير في عقيدة البروز يا أولى الأبصار،
صورت نمی بندد که بعد از ایمان آوردن بر قرآن بر اخبار و آثار نیز ایمان آریم۔ پس اے صاحبان بصیرت ہمہ خیر در عقیدہ
وليس هذا بدعة بل قد مضت فيها نظائر من رب العالمين۔
بروز است و این عقیده چون بدعتی نیست بلکه پیش زین نظائر این عقیده از خدا تعالی در زمانه گذشته یافته می شوند
فاعلموا أيها الظانون ظن السوء والازدراء ، والمهرعون إلى الجدال
پس اے کسانیکہ ظن بدو طریق عیب گیریها اختیار کرده اید وسوئے جنگ و خصومت می شتابید
والمراء ، أنى ما أريد إلا خيركم من حضرة الكبرياء ، وأقصد أن أنقلكم
و قصد می کنم که شمارا از زمین
من بجز بهبودی شما هیچ چیزی نمی اندیشم
من حَبْتٍ إلى العلياء ، ومن ذات حقاف إلى حديقة النعماء ، ومن ذات
پست ریگناک بسوئے زمین بلند بیارم - واز ریگ کج بسوئے باغ نعمت ها منتقل کنم و از زمین نشیب و فراز
كسور إلى سبيل السواء ، فهل أنتم تريدون خيركم أو كنتم من الآبين؟
بر راه راست بیارم پس آیا شما خیر خود میخواهید یا از سرکشان هستید ۔

مكتوب احمد
١٦٠ أليس الزمان كليل أرخى سدوله، والدين كغريب فقد عُزُهُوله؟ أتخافون عند قبولي
آیا زمانه بدان شب نمی ماند که پردہ ہائے خود فرو هشته باشد و آیادین بدان مسافرے نمی ماند که شتر خود را بچرا گذاشته
أن تفقدوا ما حيز مغنمًا، أو تُضيعوا الفضل الذي صار بالنشب توأما ؟ كلا۔۔ إنه ظن
گم کرده باشد آیا وقت قبول کردن من شما را این اندیشه است که آن غنیمتنها که جمع کرده اید مفقود خواهند شد یا آن
لا يليق بأهل العلم والمعرفة، والعزة كلها لله في هذه والآخرة۔ إن الرجال لا يخافون
فضیلت را ضائع خواهید کرد که با مال توام گشته - هرگز چنین نیست بلکه این ظنی است که اہل علم و معرفت را می شاید
ولو ذُبحوا بالمدى، أو نزع عنهم ثوب المحيا ۔
و عزت همه خدا راست چه در این عالم و چه در آخرت مردان نمی ترسند اگر چه با کارد با ذبح کرده شوند یا جامه حیات
أما تسلّت عماياتكم إلى هذا الزمان؟ وما لى أجد كل أحد منكم ألوى في الكلام
از تن شان کشیده شود۔ آیا تا این وقت کور یہائے شما دور نشده و چه سبب است که هر یکی را از شما در کلام و بیان
والبيان؟ وتعلمون أننى ما جئت بمفتريات كأهل الفسق والهنات، وما فتحت عليكم
جنگجو می یابم - و میدانید که من همچو فاسقان و بدکاران چیز ہائے افتراء کردہ نیاورده ام۔
و بر شما
باب البدعات، بل هو حسرات عليكم بعد الممات۔ فأين آذان تسمعون بها؟ وأين
دروازه بدعات نکشادم بلکه این کارو بار من بعد از مردن بر شما حسرتهاست پس کجا آن گوشها هستند که
أعين تبصرون بها؟ وأين قلوب تفقهون بها؟ وما لكم لا تتركون الخرافات المتدلسة
بدانها بشنوید و کجا آن چشم با هستند که بدانها به بینید و کجا آن دلها هستند که بدانها فهمید - و چه شد شما را که آن
ولا تقبلون الجواهر النفيسة؟ تمنعون المسلمين من المساجد، وتعظمون الدنياكم
خرافات را ترک نمی کنید که در تاریکی افتاده اند و جواهر نفیسه را قبول نمی کنید - مسلمانانرا از مساجد منع می کنید ۔ و برائے
أهل العساجد حصحص الحق فلا تقبلون، وتبين الرشد فلا ترجعون
دنیائے خود اہل زر را تعظیم می کنید - حق ظاهر شد مگر شما قبول نمی کنید و رشد پیدا شد مگر شمار جوع نمی کنید -

مكتوب احمد
وتكفرون أهل القبلة ولا تمتنعون، أتموتون في يومٍ أو أنتم من الباقين؟ كيف تجدون ١١)
واہل قبله را کافر می گوئید و بازنمی مانید - آیا در وقتی خواهید مرد یا شما از باقیان هستید - بدین تعصب ها
لذة الإيمان بهذه التعصبات؟ وما بقى حلاوته بتكفير المؤمنين والمؤمنات حسبتم أعراضنا |
لذت ایمان چگونه می یابید و با تکفیر مومنین و مومنات حلاوت ایمان چه باقیمانده شما آبرو ہائے مارا
كفَىء، وتُغرُون علينا العوام وتلقون إليهم شيئًا بعد شيء ، وأفسدتم الناس بمكائدكم |
ہمچو مال غنیمت پنداشته اید - و عوام را بر مامی دوانید و در دل شان چیزے بعد چیزی می اندازید ۔ و شما بمکر و تزویر
وتزويراتكم، وصرفتم قلوبهم عن الحق بخرافاتكم۔ فاعلموا أن إثم الأميين عليكم يا معشر
خود مردم را تباه کرده اید و از خرافات خود دل اوشان از حق گردانیده اید ۔ پس بدانید که گناه نا خواندگان برگردن
الخادعين۔ أحسبتم تكفير المؤمنين أمرًا هيِّنًا، وتكذيب الصادقين شيئًا خفيفًا،
شماست اے گروہ فریب دہندگان - آیا شما تکفیر مومنان و تکذیب صادقان امرے سہل پنداشته اید و آن
وَهُوَ عند الله عظيم ۔
نز دخدا تعالی امرے بزرگ است۔
ولم تز الواكنتم مصرين على الإنكار، وما شفقتم وَمَا خَشِيتُم أَخُذَ القهار ، حَتَّى
و شما همیشه بر انکار اصرار کنندگان بودید و شما از مواخذه خدا تعالی بهیچ نترسیدید تا آنکه
بلغ أمرنا إلى ما بلغ ، ورد الله عليكم دعواتكم، إنه لا يُحبّ قومًا مفسدين۔
کار ما رسید بجائے کہ رسید وخدا دعائے شما بر شما رد کرد چرا که او مفسدان را دوست نمی دارد۔
أيها الناس، إنّي مُحق صادق في ادعائي، فإياكم ومرائي، وإن كنتم لا تقبلون قولى،
اے مردمان من برحق وصادقتم - پس از جنگ من بپرهیزید واگر چنین هستید که نه قول من قبول می کنید -
ولا تخافون صولى، ولا تُهضرون إلى الهداية، ولا تنتهون من الغواية
دنه از حمله من می ترسید ونہ سوئے ہدایت کشیده می شوید و نه از گمراهی بازمی مانید۔

مكتوب احمد
﴿۱۲﴾ فَتَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَ كُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا
پس بیائید تا بخوانیم پسران خود را و پسران شما را و زنان خود را و زنان شمارا و نفسهائی خود را و
وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ
نفسہائے شمارا باز مباہلہ کنیم و بر دروغ گویان لعنت فرستیم
ونستفتح فيما وقع بيننا، ليقضى الأمر، ويظهر الحق، وينجو عباد الله من قوم
و از خدا تعالی در نزاع خود فیصله بخواهیم تا امر حق فیصله کرده شود و بندگان خدا از دروغگویان خلاص
كاذبين۔ وإنى أحضر براز المباهلة، مع كتاب فيه إلهاماتي من حضرة العزة
یا بند - و من در میدان مباهله با کتاب الہامات خود حاضر خواهم شد ۔
فأخذ الكتاب بيد التواضع والانكسار ، وأدعو الله رب العزة والاقتدار، وأقول :
پس کتاب را بدست تواضع و انکسار خواهم گرفت و بدرگا ہے خدائے عزیز صاحب اقتدار دعا خواهم کرد و این
يا رب، إن كنت تعلم أن كتابي هذا مملو من المفتريات، وليس هذا
خواهم گفت کہ اے خدائے من اگر میدانی که این کتاب من از مفتریات پر است - واین
إلهامك و کلامک و مخاطباتك من العنايات، فَتَوَفَّني إلى
پس مرا تا مدت یکسال
نه الهامات تست نه کلام تست نه مخاطبات تست
سنة، وعذبني بعذاب ما عذبت به أحدًا من الكائنات، و
بمیران و مرا بعذابے معذب کن که هیچکس را از مخلوقات بدان معذب نه کرده باشی و مرا
أهلكني كما تهلك المفترين الكاذبين بأنواع العقوبات، لينجو الأمة
ز انسان ہلاک کن که مفتریان و کاذبان را بانواع عقوبت بلاک میکنی تا که این امت از
من فتنتى وليتبين ذلّتي على المخلوقات۔
فتنه من نجات یابد و تا که ذلت من بر مخلوقات ظاہر گردد۔

مكتوب احمد
رب، وإن كنت تعلم أن هذه الكلمات كلماتك وَمِنَ الإلهامات، وَلَسْتُ ﴿١٣﴾
و اے خدائے من اگر میدانی که این کلمات کلمات تو هستند ۔
و من نزد تو
بكاذب عندك بل أنت بعثني عند ظهور الفتن والبدعات، فعذب
دروغ گو نیستم ۔ بلکہ تو بر وقت ظهور فتنه ها و بدعت با خود مرا مبعوث کردی۔ پس آنان را
الذین کفرونی و کذبونى ثم حضروا اليوم للمباهلة، ولا تُغادِرُ منهم نفسًا سالمة |
معذب کن که مرا کافر قرار دادند و تکذیب من کردند باز امروز برائے مباہلہ حاضر شدند و از ایشان تا
إلى السنة الآتية، وسلط على بعضهم الجُذام، وعلى البعض
سال آینده یک نفس سلامت مگذار۔
و بر بعض شان جذام را مسلط کن و بر بعض
الآلام، وأنزل على أبصار بعضهم بلاءًا، وسلط على البعض صرعًا
و بر چشم ہائے ایشان بلائے نازل کن۔
وبر بعض مرض صرع
وفالجًا واستسقاء، أو داءً آخر أو توفهم معذبين۔
در دہا۔
و فالج
و
استقا یا مرضی
دیگر مسلط کن و بعض را بعذاب موت بمیران
وابتل بعضهم بموت الأبناء والأحفاد والأختان و
و بعض را بموت پسران و پسران پسران و دامادان و زنان و محبوبان و برادران
الأزواج والأحباب والإخوان، وعليكم أن تقولوا آمين۔
و بر شما خواهد بود که شما آمین بگوئید۔
مبتلا کن
فإن يبق أحد منكم سالمًا إلى سنة فأقر
پس اگر یکے ہم از شما تا سالے باقی ماند
پس من اقرار خواهم کرد که
بأني كاذب وأجيئكم بعجز وتوبة، وأحرق كتبى وأشيع هذا الأمر بخلوص نية،
من دروغگو هستم و بعجز و تو به پیش شما بیایم ۔ و کتاب ہائے خود را بسوزانم و این امر را بخلوص نیت شائع کنم

۱۴ وأحسب أنكم من الصادقين۔
و خواهم پنداشت که شما از صادقان هستید ۔
مكتوب احمد
وأما دعاؤكم فليدع كل أحد منكم أحكم الحاكمين : ربَّنا، إن كان هذا
مگر مضمون دعائے شما۔ پس باید کہ ہر یکے از شما بحضرت احکم الحاکمین این دعا کند کہ اے خدائے ما اگر
الرجل كاذبًا فأنزل عليه نكالك ، وتَوَفَّه إلى سنة بعذاب مهين۔ واجعل
این شخص کاذب است پس برو عذاب خود نازل کن و او را تا یکسال بعذاب اہانت کننده بمیران و
الرِّجْسَ عليه ونج عبادك منه يا أرحم الراحمين۔ ربنا، وإن كان صادقًا
عذاب ذلیل کننده بر و مسلط کن۔ و بندگان خود را اے ارحم الراحمین از و بر ہان۔ واگر اے خدائے ما اوصادق است
ومن الحضرة، فأنزِلُ علينا رجسًا من السماء إلى السنة، ولا تُغادِرُ منا أحدًا
واز طرف تست ۔ پس بر ما تا یکسال عذابی از آسمان نازل کن۔ واحدی از ما که در مباہلین
من المباهلين۔ وعذبنا ومزّقنا وأهلكنا وأعدمنا ، وسلط علينا آفات و
داخل است مگذار و مارا معذب کن و پاره پاره کن و معدوم کن و برما آفات و امراض مسلط کن
أمراض كما تُسلّط على المفسدين۔ وعلينا عند ختم دعائكم أن نقول : آمين۔
چنانچه بر مفسدان مسلط میکنی ۔ و بر ما بر وقت ختم دعائے شما لازم خواهد بود که بگوئیم: آمین۔
ثم عليكم أن تقدموا بين يديكم قبل المباهلة بالاستخارة المسنونة
و این هم بر شما لازم خواهد بود که قبل از مباهله استخاره مسنونه کنید -
وتلتمسوا فضل الله بتضرعات بهذه الأدعية : ربنا إن كان هذا هو الحق
و فضل الہی بتضرعات باین دعا ہا بخواهید ۔
اے خدائے ما اگر ہمین حق است پس مارا
فلا تجعلنا من المحرومين۔ ربنا وفقنا لنقوم في سبيلك ولا نعصى الحق |
از محرومان مگردان اے خدائے ما مارا توفیق ده که در راه تو ایستاده شویم و نافرمان حق نباشیم

مكتوب احمد
ولا نكون من الخاسرين۔ ربّنا نخاف أن نُرَدّ إليك بوجوه مسودة، فارحمنا ﴿۱۶۵)
و از زیان کاران نشویم ۔ اے خدائے ما می ترسیم کہ بر و ہائے سیاہ بسوئے تو واپس کرده شویم ۔ پس اے خدائے ما
ربنا، واهدنا من لدنك سُبُلَنا ، وافتح اعيننا، وأرنا طريق الصالحين۔
بر ما رحم کن و راہ ہائے ما مارا بنما۔
و چشمہائے ما بکشا۔
و راه صالحان ما را بنما
فقوموا في أواخر الليالي باكين، واسألوا ربكم متضرّعين، ولا تغلوا في ظنونكم
پس در آخر شب ها بحالت گریه بخیزید۔ واز خدا تعالیٰ بتضرع بخواهید ۔ و در گمانہائے خود از حد بیرون
ولا تيأسوا من أيام الله، إن أيام الله تأتي كالمفاجئين۔
مردید و از روز ہائے خدا نومید نباشید چرا که روز ہائے خدا ہمچونا گاه آیندگان می آیند۔
و آخر العلاج خروجكم إلى براز المباهلة، وعليكم أن |
و آخری علاج این است که سوئے میدان مباہلہ بیرون آئید و بر شماست که جماعت
لا تكون جماعتكم أقل من العشرة الكاملة، أو يزيدون ولو إلى ألف
شما از ده مرد کمتر نباشند۔
یازیاده از ان باشند اگر چه تا هزار
في تلك الساهرة، ليفتح الله بيننا وبينكم ويقطع دابر الفجرة، ويتم الحجة
در آن میدان جمع شوند - تا که خدا تعالی در ما و شما فیصله کند و انجام بدکاران بد نماید و حجت خود
على العالمين۔
کامل کند۔
هذا آخرُ حِيَل أردناه في هذا الباب، فتدبر ۔
این حیله آخری است که در این باب خواستیم
پس تدبر کن
وادْعُ اللهَ لِطرق الصواب، ولا تقعد كالقانطين
و از
خدا تعالی راہ ہائے ثواب بخواه
و
ہمچو غافلان منشین -

مكتوب احمد
١٢٦﴾ أَلَا يَا أَيُّهَا الحُرُّ الكَرِيم تَدَبَّرُ يَهْدِكَ المَوْلَى الرَّحِيمِ
اے
مرد
آزاد و کریم تدبر کن خدائے رحیم ترا راه نماید
أتطفء ما حَضَا الربُّ العظيم
ولا تبخل ولا تقصد فسادا
و نجل مکن و قصد فساد مکن
آیا میخواهی که آنچه خدا افروخته است آنرا فرو میرانی
وَمَا جِئنا الورى في غير وقت وَقَد هَبْتُ لِقارِئِها النَّسِيم
و ما بے وقت نزد مردم نیامدیم و نسیم بروقت خود وزیده است
مَن رَجَع من قوله بَعْدَ ما نطق بالخطأ فله أجر عظيم في حضرة الكبرياء ، و
و هر که از قول خود رجوع کند بعد زانکه بخطا کلام کرده بود۔ پس او را در حضرت کبریاء اجرے عظیم است و
يُحشر مع المتقين، وينال جزيل الثواب، وعظيم الأجر في دار المآب، التي لا
با پرهیزگاران حشر او خواهد بود و ثواب بزرگ و اجر عظیم در آخرت خواهد یافت و دانی که آخرت
موت بعد حياتها، ولا انقطاع لنعيمها ولذاتها۔ فمن قام ابتغاء لمرضاة الله
چیست آن آخرت که پس از زندگی آن موت نیست و نعیم ولذات آنرا انقطاع نیست۔ پس ہر کہ برائے حصول
فله ثواب ذالك في ملكوت السماء ، ويُكرم في حضرة العزة ويُجزى بأحسن الجزاء۔
خوشنودی خدا تعالی بایستد پس برائے او ثواب آن در ملکوت آسمان است و او در حضرت عزت بزرگی خواهد یافت و نیکو
فعليكم يا معشر الإخوان، أن تسمعوا قولى لله الديان، وتجتنبوا سُبل الطغيان
تر جز او پاداش داده خواهد شد ۔ پس اے معشر برادران برشماست کہ برائے خدائے جزاد ہندہ سخن مرا بشنوید و از راہ
وإياكم والكبر والمبالاة ، واتقوا الله واذكروا المجازاة، واتقوا سير أرباب الدنيا |
بے اعتدالیہا دور بمانید و از تکبر ولا پروائی خود را دور دارید و از خدا بترسید و روز جزا را یاد کنید و از سیرت ارباب دنیا
والمحجوبين۔ ولا تقرؤوا كتابي هذا واجدين على أو كارهين، وعسى أن تحسبوا |
و محجوبان پرهیز کنید - و این کتاب را در حالت غصه و کراهت مخوانید و نزدیک است که شما امری را بر

مكتوب احمد
أمرًا على صورة والحقيقة خلاف تلك الصورة، وعسى أن تظنوا أمرًا ﴿١٦﴾
صورتی پندارید و حقیقت بر خلاف آن صورت باشد و نزدیک است که شما امری را خلاف
خلاف حقيقة وهو عين تلك الحقيقة، فإنكم ما تدرون لب النواميس |
حقیقت انگارید و آن عین آن حقیقت باشد چرا که شما مغز اسرار الہی نمی فهمید
الإلهية، وتتكلمون مستعجلين غير مفكّرين۔ انظروا كيف تهتمون لأمور
و از شتاب کاری بغیر فکر کردن گفتگو می کنید به بینید که درباره امور دنیوی خود چه اهتمام با
دنياكم، وإن نزل بلاء عليها فلا تصبرون على بلواكم، وتسعون حق السعى
می کنید - واگر چیزی از بلابران امور نازل شود۔ پس بر آن بلا صبر نتوانید کرد و تما متر سعی بجا می آرید تا آن چیز را
لتدفعوا ما آذاكم، وتنفقون لدفعه أموالكم وأوقاتكم وقواكم، وتتوجهون بكل
دفع کنید که اذیت داده است و برائے دفع آن مالہائے خود را و وقتہائے خود را وقو تہائی خود را خرچ میکنید ۔ و بہمہ فکر و
فكركم ونهاكم، ولا تقعدون كالصابرين۔ فلما كانت عنايتكم بهذا القدر إلى
دانش سوئے آن متوجه میشوید و همچو صابران نمی نشینید ۔ پس ہر گاہ کہ سوئے آن چیز ہائے فانیه این توجه و عنایت شما است
أشياء فانية ذاهبة بعد وقت ومُهلة، فكيف تغفلون من الأمور الباقية الأبدية، التي
که در وقته باشند و در وقتی دیگر نباشند پس چگونه در امور باقیه ابد یه غفلت می ورزید - آن امور که گم شدن
توصل فقدانها إلى النيران المحرقة ؟ أتؤثرون الفانيات على الباقيات، وتريدون
آنها تا آتشہائے سوزنده میرساند آیا شما چیز ہائے فانیه را بر چیز ہائے باقیہ اختیار می کنید و دوام
الحياة الدنيا وتنسون خلود الجنات؟
بهشت با یاد نمی دارید ۔
أيها الناس! زوا نفوسكم، واجتبوا جذباتكم، وطهروا خطراتكم و
اے مردمان نفسہائے خود را پاک کنید و از جذبات خود دور بمانید و خیالہائے دل و نیات را پاک

·

آج 10 میں سے 10 باقی