انجام آتھم
حصہ 16
Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.
مكتوب احمد
١٨٠ الرواية مُقسما بالله ومهللا فوليتم معرضين؟ مع أن أشهادًا عَدْلًا من قومه
پس شما اعراض کردید با وجودیکه بسیاری از گواهان که از قوم او بودند گواهی دادند
شهدوا على أنه من الصالحين الصادقين المصلين الصائمين الزاهدين۔
که او نیک بخت و راست گو و پابند صوم و صلوة و مردے زاہد است ۔
وكذلك نبّهكم الله كل مرة، فما تنبهتم كالمسترشدين۔
و همچنین خدا تعالیٰ ہر با رشمار اخبر دار کر د پس ہمچو ہدایت مندان خبر دار نشد ید ۔
اتقسمون أنكم رضيتم بما لم يسمع الله دعواتكم، وحفظني
آیا قسم میخورید که شما بدین امر راضی شده اید که خدا تعالی بددعا ہائے شما را قبول نکرد و مرا نگہداشت
و عصمني و كرمنى وأرغم أنفكم لسوء نياتكم؟ فأقسموا إن كنتم صادقين۔
و بزرگی دارد و شما را باعث بد نیتی شما ذلت داد۔
پس قسم خورید اگر بر راستی هستید -
فإن كنتم تظنون أنكم على الحق ونحن على الباطل، فلم يعذبكم الله بما لا
پس اگر شما گمان می کنید که شما برحق هستید و ما بر باطلیم ۔
پس چرا خدا تعالیٰ شمارا بأن دلائل
ترضون به من الدلائل، وتتربصون علينا الذلة فتؤخذون فيها منخوسين۔
کہ خلاف رضائے شماست عذاب می دهد و برما امید ذلت میدارید و همه ذلت برشما می افتد
بل الله يكسر جبتكم في كل آن، ويُعلى عبده ببرهان، ويمزق أجياد
بلکہ خدا تعالیٰ ہر دم بت شما را می شکند و بنده خود را به حجت بلند می گرداند و گردن متکبران را می شکند
المستكبرين۔ فما لكم لا تُرفئون بالاستغفار، ولا تدركون وقت الاعتذار،
پس چه شد شما را که جامه دریده خود را باستغفار پیوند نمی کنید و وقت عذر آوردن را نمی در یابید
ولا تتوبون خائفين؟ وإنّي بزعمكم أخادع الناس وأضل الورى،
ہمچو تر سندگان توبه نمی کنید ۔ ومن بگمان شما مردم را فریب می دهم و مخلوق را گمراه می کنم
مكتوب احمد
وأفترى على الله وأترك سبل التقوى، وفى نفسى معها رزائل أُخرى، ۱۸۱)
و بر خدا تعالی افترامی کنم و راه تقوی را می گذارم و در نفس من سوائے این رزیلت ها بسیار اند
وأنتم قوم مطهرون لا عيب فيكم ولا طغوى، ثم مع ذلك يخزيكم الله ويعذبكم
و شما قومے پاک ہستید نہ درشما عیسی ونہ بیچ زیادتی۔ باز با این همہ خدا تعالی شما را رسوا می کند و بعذاب خسته کننده
بعذاب أُدْفَى، فلا تقدرون على أن تردوا عذابه ولا تأتونني معارضين۔
وکشنده می میراند۔ پس هیچ قدرت ندارید که عذاب او را رد بکنید و نه با من در مقام معارضه می آید
وإن الله قد أنزل على غيث نعماء مدرارا ظاهرة وباطنة، وأنعم على
و خدا تعالی برمن باران نعمت ها که متواتر می بارد فرود آورد و در ظاهر و باطن و اول و آخر مرا نعمت ها داد
في الأولى والآخرة، وفتح على أبوابًا من الإلهامات، وحدائق من
و برمن دروازه از الهامات کشود
و باغہائے مکاشفات
المكاشفات، فمن يمكث عندى نحو أربعين يومًا فأرجوا أنه يرى شيئا
مفتوح کرد۔ پس ہرکہ نزد من تا چهل روز بماند پس امید دارم که چیزی از آنها خواهد دید
منها، فهل لكم أن تعارضوا أو تعرضون عنها؟
پس آیا شما معارضه توانید کر دیا کناره میکنید -
وإن الله بشرني وقال: "يا أحمد أجيب كل دعائك، إلا في
و خدا مرا بشارت داد۔ وگفت کہ اے احمد من ہر دعائے تو قبول خواہم کرد۔ مگر دربارہ
شركائك ، فأجاب دعوات ضاق المقام عن الإتيان بذكر إجمالها،
شرکاء تو۔ پس بان کثرت دعا ہائے من قبول کرد که این مقام این قدر هم گنجائش ندارد که بطور اجمال
الحاشية : لهذه الفقرة قصة لا يقتضى المقام ذكرها۔ منه
متعلق این فقره قصه ایست که بدین مقام ذکر آن مناسبت ندارد ۔ منه
مكتوب احمد
۱۸۲) فضلا عن إدراج تفاصيلها وكيفية كمالها، فهل لكم أن تعارضوني فيها أو
ذکر آنها را بیان کنم چہ جائیکه به تفصیل بنویسم و کمال عظمت آنها بیان کنم ۔ پس آیار غبته دارید که در قبولیت دعاہا
تنقلبون معرضين؟
بمن مقابله کنید یا بحالت اعراض سے گریزید۔
وإن الله بشرني في أبنائي بشارة بعد بشارة حتى بلغ عددهم
و خدا تعالی درباره پسران من مرا خوشخبری بر خوشخبری داد تا آنکه عدد آنان را تا سه رسانید -
إلى ثلاثة ، وأنبأني بهم قبل وجودهم بالإلهام، فأشعتُ هذه الأنباء قبل |
و مرا از ان هرسه پسر قبل وجود آنان بذریعہ الہام خود خبر داد۔ پس من این خبر ها را قبل
ظهورها في الخواص والعوام، وأنتم تتلون تلك الاشتهارات، ثم تمرون بها غافلين
ظہور آنها در خواص و عوام شائع کردم - و شما آن اشتہارات می خوانید - باز از تعصبات خود غافل می روید
من التعصبات، وبشرني ربّى برابع رحمة، وقال إنه
د خدائے من مرا از روئے رحمت به پسر چهارم مژده داد و گفت که آن پسر سه را
يجعل الثلاثة أربعة، فهل لكم أن تقوموا مزاحمة
چهار خواهد کرد۔
پس آیا شما را طاقت است که برائے مزاحمت برخیزید ۔
وتمنعوا من الإرباع المُربعين ؟ فكيدوا كيدا إن كنتم صادقين۔
و چهار شوندگان را از چهار شدن مانع آئید۔ پس مکرے کنید تا این پیشگوئی را باز دارید ۔
و سالها شد که ما این الهام را در اشتہاری نوشته ایم ۔
وقد كتبنا ذلك فى اشتهار من قبل من سنين، فاقرأوه متأملين، إن في
پس آن اشتهار را بتامل بخوانید که
ذلك لآيات للناظرين۔ ثم كرر على صورة هذه الواقعة، فبينما أنا كنت بين
در ان برائے بینندگان نشانها است باز صورت این واقعه بر من مکرر کرده شد۔ پس در آن وقتیکه من
مكتوب احمد
النوم واليقظة، فتحرك في صلبي روح الرابع بعالم المكاشفة، ﴿١٨﴾
در حالتے بودم که جامع خواب و بیداری بود در پشت من روح آن چهارم بجنبید ۔
فنادى إخوانه وقال بيني وبينكم ميعاد يوم من الحضرة۔
پس برادران خود را ندا در داد و گفت در من و در شما میعاد یک روز است -
فأظن أنه أشار إلى السنة الكاملة، أو أمدٍ آخر من رب العالمين۔
پس گمان میکنم که از یک روز اشاره سوئی یک سال است یا مد تے دیگر است از خدا تعالی ۔
واعلموا أن الله ينصرني في كل موطن، ويخزيكم من كل محتضن
و بدانید که خدا تعالیٰ مرا در ہر میدا نے فتح مید ہے۔ واز هر کنار شما را رسوا می گه گرداند و
ويرد كيدكم عليكم يا معشر الكائدين۔ وإن كنتم تزدريني عينكم فتعالوا نجعل الله
مکر شما بر شما می افکند
و اگر چشم شما مرا حقیر می شمارد پس بیائید تا خدا را در ما
حكما بيننا وبينكم۔ أتريدون أن يظهر ميتنا أو مينكم؟ فتعالوا نقم تحت مجارى الأقدار
و شما حکم مقرر کنیم - آیا می خواهید که دروغ ما یا دروغ شما ظاهر شود۔ پس بیائید که با مباہلہ زیر مجاری قدرت الہی
مباهلين، وإن كنتم تعرضون عن المباهلة، فأتونى وامكثوا عندى إلى السنة الكاملة |
بایستیم - واگر شما از مباهله کناره میکنید پس نزدم بیائید و تا سالے کامل نزدم بمانید۔
الأريكم بعض آيات حضرة العزة إن كنتم طالبين۔ وإن كنتم تعرضون عن رؤية
تا شما را بعض نشان حضرت عزت بنمایم اگر شما طالب حق هستید - واگر شما از دیدن این نشانها کناره
هذه الآيات، فلكم أن تعارضونى فى معارف القرآن والنكات، ولن تقدروا عليها
میکنید - پس اختیار شما است که در معارف قرآن و نکات آن با من معارضه کنید و هرگز بران قادر نخواهید شد
ولو متم حاسرين۔ فإنه علم لا يمسه إلا الذي كان من المطهرين۔ فإن لم تفعلوا
اگر چه بحسرت بمیرید چرا که علم قرآن علمی است که بجز پاک شدگان دیگری را در آن کو چہ را ہے نیست
مكتوب احمد
۱۸۴ هذا فعارضوني في إنشاء لسان العرب، فإن العربية لسان إلهامية،
پس اگر این کار نتوانید کرد۔ پس در انشاء زبان عرب بمن مقابله کنید - زیرا که آن زبان الهامی است و
لا يُكمل فيها إلا نبي أو ولى من النخب۔ وإن لم تبارزوا فيها، ولن تبارزوا،
درو بجز نبی یا ولی دیگرے مکمل نتواند شد واگر در آن مقابله نتوانید کرد پس کتابی بنویسید و من نیز
فاكتبوا كتابًا وأكتب كتابا لإصلاح مفاسد هذه الأيام، ورد النصارى وفرق |
ورد نصاری ۔ ورڈ دیگر
بنویسم که مشتمل باشد بر اصلاح مفاسد این زمانه
أخرى من عَبَدة الأصنام، وإفحامهم بالبرهان التام، وعلينا أن لا نقول |
فرقه ها از بت پرستان ۔ وساکت کردن اوشان بحجت کامل اما باید که هر چه نویسیم
شيئا من عند أنفسنا ولا أنتم من عند أنفسكم، إلا من كتاب الله العزيز العلام۔
از قرآن بنویسیم
ولن تفعلوا ذلك أبدا ولن تُعطوا عزّة هذا المقام، فإن هذا فعل من أفعال |
و هرگز چنین نتوانید کرد ۔ و این مقام عزت ہرگز شما را داده نخواهد شد - چرا که این کا راز کارہائے امام وقت
إمام الوقت ومزيل الظلام، الذي أيد بروح من الله وزيد بسطة في العلم و
است که دور کننده تاریکی است واز روح القدس تائید یافته و در علم و بلاغت وسعت
أعطى بلاغة الكلام۔ وإن تغلبوا في أحد منها فلست من الله العلام۔ فإن
حاصل کرده
پس اگر شما ازین ها در یکے غالب شوید پس من از خدا تعالی نیستم - پس
أعرضتم عن كل ما عرضنا عليكم، فما بقى عذر لديكم، وشهدتم أنكم من الكاذبين۔
اگر شما از همه آنچه پیش کردم کناره کنید ۔ پس عذر شما باقی نماند و شما خود گواه خواهید شد که در وغگو هستید -
أتكذبونني من غير علم، ثم إذا دعوناكم ففررتم جاحدين غير مبالين؟
آیا بدون علمی تکذیب من میکنید - باز چون بخوانیم پس در حالت انکار ولا پروائی می گریزید ۔
مكتوب احمد
وذكرنا هذه الآيات تلذذا بالنعم الرحمانية، وشكرًا للتفضلات الربانية، ۱۸۵
و ما این نشانها را محض از روئے لذت یافتن به نعمت ہائے الہی نوشتیم و نیز به نیت شکر خدا تعالی
ثم إتماما للحجة على الطبائع الشيطانية، واستزادة لنعم ربّ العالمين |
و اتمام حجت بر طبائع شيطانيه و بطمع زیادت نعمت باری تعالی بنگاشتیم ۔
إذ بالشكر تدوم النعم وتزيد الآلاء وتثبت عطايا أرحم الراحمين۔
چرا که شکر کردن موجب دوام نعمت و زیادت و ثبات آن می گردد۔
فالحاصل أنني قد عرضت هذه الأمور دعوة للطلباء ، ورحما
پس حاصل کلام این است که من این امور را بطور دعوت طالبین پیش کردم و بطور رحم
على الأتقياء الضعفاء ۔ فمن كان في شك من أمرى، وكان مُكفِّرَ زُمرى، فعليه
بر پرہیز گاران کمزور بیان نمودم ۔ پس ہر کہ در امر من شک دارد و مکفر جماعت من باشد پس برو
أن يسعى إلى بقدم الرضاء ، ويختار طريقًا من هذه الطرق للاهتداء ،
لازم است که بقدم رضاء سوئے من بدود و راہے را ازین رہ ہا برائے ہدایت یافتن نہ برائے جنگ و
لا للمراء وطلب العلاء ، ولا يرضى بغشاوة الجهل والخطاء ، ويأتيني
بلندی جستن اختیار کند۔
و با پرده جهل و خطا راضی نشود۔
و نزدم همچو تواضع
كالمتواضعين۔ فأرجو أن يرحمه الله ويجعله من المطمئنين۔ بيد أني ما أُمِرتُ
کنندگان بیاید ۔ پس امید میدارم که خدا تعالی برو رحم فرماید و او را اطمینان بخشد - مگر این است که من
أن أدعو الذين ينحتون الآيات من عند أنفسهم ومن أمانى الجنان، ثم |
برائے این کار مامور نشده ام که کسانی را بخوانم که از طرف خود نشانها بتراشند۔
باز مرا
يقولون أرنا هذه لو كنت من الرحمن، وإن لم تأت بها فلسنا بمؤمنين۔ أولئك |
گویند که این نشانها مارا بنما۔ اگر از طرف خدا تعالیٰ ہستی۔ واگر نمائی پس ما از قبول کنندگان نیستیم - این مردم
مكتوب احمد
۱۸۲) الذين يحبون آراء هم، ويريدون أن يأمروا الله ليتبع أهواء هم، فيُتركون في
کسانے ہستند کہ بارائے ہائے خود محبت می کنند و میخواهند که بر خدا تعالی این حکم کنند که تا پیروی آرزو ہائے ایشان
الضلالة خالدين۔ وإن الله لن يرفع حجبهم ولن يزكيهم، إنهم كانوا مستكبرين۔
کند پس برائے ہمیشہ در ضلالت گزاشته می شوند و خدا تعالی هرگز حجاب شان دور نخواهد کرد و نه ایشانرا پاک خواهد نمود
إلا الذين تابوا وأصلحوا فأولئك من المرحومين۔ ما كان الله محكوم أحد في
چرا که ایشان متکبراند مگر آنانکه تو به کردند و اصلاح حال نمودند۔ پس ایشان از جمله کسانی هستند که برایشان رحمت
البلاد، وهو القاهر فوق عباده لا كالغلمان والعباد، سبحان ربي
خدا تعالی است خدا در زمین با محکوم احدی نیست او بر بندگان خود غالب است نه مثل غلامان و بندگان خدائے من
هل كنتُ إلا بشرًا من المأمورين۔
پاک است نمی شاید که بدو این بے ادبی ہا کرده آید ۔ و من چیزے نیستم مگر یک بندہ مامور ۔
ثم القوم احتجوا على بأمور نذكرها برعاية الاختصار،
باز قوم من برمن در چند امور حجت ها گرفتند که برعایت اختصار ذکر آن امور می کنم ۔
لنستأصل كل ما أوردوا على سبيل الاعتذار، ولنكشف باب الحق على
تا که ما آن همه خیالات را از پیج بر کنیم که برسبیل عذر بیان کرده اند و تا که ما دروازه حق بر طالبان کشائیم -
الطالبين۔ فمنها أنهم يقولون إن "آتم ما مات في الميعاد، بل مات بعده |
پس از ان اعتراضها یکی این است که عبد اللہ آتھم نصرانی در میعاد پیشگوئی نمرده است بلکه بعد از
وما ثبت إيمانه بالأشهاد، ولم يثبت أنه كان من الخائفين الراجعين۔
گزشتن میعاد مرده - وایمان او از روئے گواہان بپایہ ثبوت نرسیده و نه ثابت گشته که او بترسید و رجوع سجق
فاعلم أن نبأ موته كان مشروطًا بعدم الرجوع إلى الحق والصواب،
آورد پس بدانکه خبر موت او مشروط بعدم رجوع الی الحق بود
مكتوب احمد
وما كان كحكم قطعى كما فهم بعض الدواب۔ ثم كان من المشروط في حياته ﴿١٨﴾
و مثل حکم قطعی نبود چنانکہ بعض چار پایان فهمیده اند۔ باز درباره زنده ماندن او شرط الهام این هم بود
أن يثبت على الحق بعد القبول، وإن لم يثبت فكان حكم الموت لذلك الجهول،
که بعد رجوع الی الحق برحق قائم بماند و در صورت عدم ثبات برحق نیز بران جاہل حکم موت بود۔ پس گفته
فتمت كلمة ربنا صدقًا وحقًا ولو أنكرها بعض الجاهلين۔
پروردگار ما حقاً وصدقاً بکمال رسید ۔ اگر چہ بعض جاہلان در انکار باشند ۔
وقد سمعت أنه مات بعد الإخفاء وعدم الإظهار، وإغضاب الرب
و تو شنیدی که عبد اللہ آتھم بعد از اخفاء وعدم اظهار و بعد خشمناک کردن رب خود
بالإصرار على الإنكار، وكذلك كان إلهام ربّ العالمين۔ أفلا ترون موت
با صرار بر انکار بمرد
و همچنین الهام خدا تعالی بود۔
آیا شما موت این نادان
هذا الجاهل الكفار، كيف فاجأه بعد الإصرار على الإنكار ؟ وقد كُتِبَ قبل موته
کافر را نمی بینید که چگونه بعد از اصرار بر انکار بطور ناگهانی رسید و پیش از موت او این همه
ذلك كله في إلهام الله القهار ، وصرّح أنه سيؤخذ ويمات بعد إخفاء الشهادة
در الهام الهی نوشته شد و تصریح کرده شد که او بعد اخفائے شہادت و تکبر و از حد
والغلو والاستكبار ، ثم طُبع وأُرسل في البلاد والديار۔ وما مات آتم إلا بين
درگذشتن بسزائے موت ماخوذ خواهد شد۔ باز این اشتہار مطبوع شد و جابجا فرستاده شد ۔ واز اشتهار اخیر
سبعة أشهر من الاشتهار الأخير، وكان ذلك الاشتهار نبأ موته وكالنذير ۔
هنوز هفت ماه نگذشته بود که آتھم بمرد واین اشتہار برائے او پیغام رساننده موت وتر ساننده بود
أفلا يتدبرون إلهاماتي، ولا يفكرون في كلماتي، ويمرّون ضاحکین علی آیاتی
آیا این مردم در الهام من تد بر نمی کنند و در کلمات من فکری نمی نمایند و تمسخر کنان برنشانہائے من بگذرند
مكتوب احمد
۱۸۸) رضوا بهذه الدنيا ونسوا يوم الدين، فكيف أُداوى ختم قلوبهم وأقفال ربّ العالمين؟
بدنیا راضی شدند و آخرت را فراموش کردند ۔ پس چگونه مهر دلہائے ایشان و قفلہائے خدا تعالی را علاج کنم ۔
فالحاصل أن آتم خشى فى الميعاد نبأ الرحمن، ورجع إلى الحق
پس حاصل کلام این است که او در میعاد پیشگوئی از خبر خدا تعالیٰ بترسید و سوئے حق بخوف دل
بخوف الجنان، لأنه ظنّ أن رحلته قربت و دنت، و خيامه طويت و
و
رجوع کرد چرا که اوظن کرد که وقت کوچ او نزد یک ر ن کرد که وقت کوچ او نزدیک رسید و خیمہ ہائے او تہ کردہ شدند ۔
أوتادها قلعت، فخشي على نفسه كالمأخوذين فكان حقه أن يُمهل إلى
میچہائے آن خیمہ ہاکنده شد ۔ پس بر جان خود همچو گرفتاران بترسید - لہذا این حق او بود که تا زمانہ بیبا کی اورا
زمان الاجتراء ، وترك إلى ساعة المراء والإباء ، فمهله الله إلى وقت رجع
مهلت داده شود و تا ساعت جنگ و انکار گزاشته شود پس خدا تعالی او را تا وقتے مہلت داد
إلى كفره وطغى، ثم أماته تعذيبًا في الدنيا والأخرى، وكذلك مضت سنته في
کہ سوئے کفر خود رجوع کرد و طاغی شد - باز برائے سزا دادن در پنجه موت گرفتار کرد ۔ و چنین سنت خدا تعالی
الأولين۔ وأما خوف آتم من الله القهار، فلا يخفى عليك عند التعمق في الأخبار ۔
در پیشینیان گزشته است ۔ مگر ترسیدن اواز خدا تعالیٰ ۔ پس بدان که آن امریست که بعد از فکر کردن در اخبار بر تو
ألا ترى أنه بعد ما سمع منى نبأ العذاب۔ كيف ألقى نفسه في أنواع الاضطراب،
پوشیده نخواهد ماند نمی بینی که او بعد از شنیدن خبر موت چگونه جان خود را در انواع بیقراری ها انداخت
وانقطع من الأحزاب والأتراب، واختار كمجنونين شدائد الاغتراب، وأناته
و از گروه خود و یاران خود جدائی با اختیار کرد۔ و ہمچو دیوانگان مصیبت ہائے مسافرت برخود پسندید۔ و
الدهشة عن الأهل والأحباب، حتى طارت حواسه من الهيبة، وأصابت |
دهشتی که در دل نشسته بود همان دهشت او را از اهل و دوستان دور انداخت تا بحد یکه از هیت آن
مكتوب احمد
عقله صابةٌ من كمال الخشية، وطفق يجشأ من بلد إلى بلد كالمجنون، ۱۸۹
پیشگوئی حواس او پریدند ۔ و عقل او را از کمال خوف عارضہ دیوانگی لاحق شد ۔ و شروع کرد که از شہرے بشہرے
ويجوب كل طريق كالذي يطرحه طوائح المنون۔ ورآه أناس كثير في زمن السياحة
ہمچو دیوانہ میگشت ۔ و ہر راہے را ہمچو شخصے می برید که او را حوادث روزگار دور می اندازند و مردم بسیار او را
وهو يبكى أو له رنّة النياحة، وشهدوا أنه كان بادى الغمة كثير الكربة، كالذى
در زمانه سیاحت دیدند که او میگریست یا آواز گریستن میداشت و گواهی دادند که آثارغم برو ظاهر بودند و بسیار
يموت من الغلة، أو كالمجرمين المأخوذين۔
بیقراری می کرد۔ ہمچو کسے کہ از تشنگی می میر دیا ہمچو مجر مانے کہ گرفتار می باشند ۔
فلا شك أنه خشى وتنزَّلَ إلى الخوف من طغيانه، ولا ريب أن زواجر
پس هیچ شک نیست که او بترسید واز طغیان خود سوئے خوف فرود آمد و پیشگوئی ما در دل او
نبئنا نجعتُ في جَنانه، وقرعت كلماتی صماخ آذانه، فخاف بها قَهر حضرة الكبرياء |
و صماخ گوش اور اکلمات من بکوفت ۔ پس باعث آن کلمات از قهر باری تعالی
اثر کرد۔
وانتهج على قدر مهجة الاهتداء ، على طريق الإخفاء ۔ ثم قسى قلبه بعد الأمن
بترسید و قدرے بطریق پوشیده راه راست اختیار کرد باز چون از موت بے غم شد دل او
من الفناء ، وإن الله لا يعذب خائفين في هذه الدنيا حتى يغيروا سير الخائفين۔ وإنه أقر
سخت گشت - و خدا تعالی تر سندگان را درین دنیا سزا نمی دهد تا وقتیکه سیرت ترسیدن را تبدیل نکنند - واونز د دوستان
بخوفه عند أحبابه، وأخبرهم عما جرى عليه في أيام اضطرابه، وكل أمر أخفاه
خودا قرار خوف خود کرد ۔ واوشان را از ان همه ماجرا خبر داد که در روز ہائے بیقراری بروگزشته بود و
من جمعه، أبدأه سيل دمعه، وكل ما ستر من المين، أبدءته دموع العين۔
ہر امرے که او از جماعت خود پنهان داشت سیلاب اشک او او را ظاہر کرد۔
مكتوب احمد
١٩٠ ومن دلف إليه كالمفتشين، وجده كالمجانين، وخابطًا كالمصابين، ورأى
و ہر کہ مثل تفتیش کنندگان پیش اورفت اور امثل دیوانگان یافت و دست و پازننده مثل مجنونان مشاهده کرد۔
أنه يمضي الأيام كيوم حامي الوديقة، ويصيح كضال من الطريقة، ويُرجى
و او را دید که او روز ہائے خود مثل روز یکه بسیار گرم باشد می گذارد و هیچو کسیکه از راه دور می افتد و فریاد ها
الأوقات بهموم وأفكار ، كأنّ التلف استشفه بآثار ۔ ومن انتهى من أحبابه |
می کند ووقتہائے خودرا در فکر و غم میگذارد۔ گویا ہلاکت اورا به نشانها نوشیده است و هر که بصحن خانه او رسید
إلى فنائه، وتصدّى لاستنشاء أنبائه، وجده كمختل الحواس، بادى الإيجاس
و برائے دریافت خبر ہائے او قدم خود پیش انداخت اور امثل بدحواس و صریح خوف زدہ دید ۔ و او را در شادمانی
و ما رآه في فرح، بل في غم وترح۔ ثم إذا انسلخت أشهر الميعاد، وظن أنه نجا، أخفى سر خوفه
ندید بلکه در غم واندوه یافت - باز چون ماہ ہائے میعاد در گذشتند و گمان کرد که نجات یافته است۔ راز ترسیدن
وما أبدى، ولكنه ما استطاع أن يخفى قرائن إيجاسه، فنحت تأويلات بتعليم خناسه
خود را پوشیده کرد و ظاهر نکرد مگر این نتوانست که قرائن ترسیدن را پوشیده کند ۔ پس به تعلیم شیطان خود تا ویل ها
وقال لا شك أنى أنفدت أيام الميعاد بالخوف والارتعاد، ولكني ما خفت نبأ
تراشید و گفت در ین شک نیست که من در ایام پیشگوئی می ترسیدم - لیکن من از پیشگوئی نترسیده ام - بلکه از ان
الإلهام، بل خفت أعداءً صالوا على كالضرغام، فإنهم أغروا على في مقامي الأول
دشمنان ترسیدم که برمن چون شیر حمله کردند ۔ چرا که اوشان در مقام اول من برمن مارے تعلیم یافته
حيّةً مُعلَّمةً من أنواع الحيل ورأيتها كالصائلين۔ ففررت على خوف منها إلى البلدة
بر انگیختند - و آن مار را چون حمله کنندگان دیدم - پس از ان خوف بسوئے شہرے دیگر گریختم ۔
الثانية، لَعَلَّى أُعصم من هذه الزبانية، ولكن ما تُركتُ فيه كالمؤمنين، بل صال على
تا که من از ان سرهنگان عذاب نجات یابم - لیکن در آن شهر نیز ہم ہمچو امن یابان گذاشته نشدم بلکه در آنجا
مكتوب احمد
بعض رجال مُسلّحين۔ ثم فررت إلى الخَتَن الثاني، فصال العدا كما صالوا ١٩١
بعض مردان مسلح بر من حمله کردند ۔ باز بسوئے دامادے دیگر بگریختم - پس دشمنان در آنجا نیز هم چنان
قبل إتياني۔ وإنهم كانوا ملائكة سفاكين، فرأيتهم في كل مقام تبوّأته، وفي
حمله کردند که پیش زان کرده بودند ۔
وایشان را بهر مقامے کہ اقامت کردم و بہر زمینے
كل بلد وطأته، ورأيتهم مخوّفين، وكانوا يتبوّء ون الرماح نحوى كالقاتلين۔
که زیر پا سپردم دیدم که می ترسانند ۔ و ہمچو قاتلان بمقابل من نیزہ با راست کردند ۔
فلأجل ذلك فررت من بلدة إلى بلدة لما خوفوني بقناة وصعدة، ورمح و
پس از همین سبب از شہرے بشہرے بگریختم - چرا که مرا نیزه با وشمشیر و آواز مار بترسانیدند ۔
مشرفية وفحيح تنين، وأرادوا أن يَسُمُّونى فاجئين۔ ولما جشأ جناني
وارادہ زہر خورانیدن من کردند ۔ و چون دل من همچو مخنوقے
كالمخنوق، وهاجت الهموم كالسهوق، رأيت أن ألقى بآخر المقام جراني
و مانند با دسخت غمها برخاستند مناسب دیدم که گردن خود را در مقام آخر خود
تنگ شد
وأتخذ أهل خَتَنى جيراني، وأُلقى عصا التسيار كالقاطنين۔
لنم - و مردمان داماد خود را همسایه خود گردانم و در آنجا چوب سیرا فگنده اقامت اختیار کنم
هذه ظنون أظهرها بعد انقضاء الميعاد، وما تفوّه بلفظة
این گمان هاست که بعد از انقضائی میعاد آنها را ظاہر کرد۔ وقبل گزشتن میعاد پیچ لفظے
من مثلها في الميعاد عند الأشهاد، وما أشاع ظنونه في الجرائد، وما اطلع عليه |
از مثل آن بر زبان نیاورد۔
و نه در اخبار شائع کنایند ۔ و نه کسی را از عوام و
أحدًا من العوام والعمائد، بل ما رافع إلى الحكام، وما أخبر حاكمًا عن هذه
خواص اطلاع داد
و نه نز د حکام فریاد خود برو و پیچ حاکمی را ازین درد با آگهی نداد ۔