انجام آتھم
حصہ 18
Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.
مكتوب احمد
۲۰۴ يموت بعد الإنكار من الرجوع والإنابة، والإصرار على الكذب والفرية
رجوع واصرار بر دروغ خواهد مرد۔
فنوالي شكر الله المنّان، أنه فعل كما كتب قبل هذا الزمان، وأتم كما |
پس ما شکر خدائے منان متواتر می کنیم که او چنانکه پیش زین نوشته شده بود همچنان کرد و ز انسان بکمال
كنت ألهَجُ بشوق الجنان، ومات آتم بعد مرور نصف من الأشهر المسيحية،
رسانید که من بشوق دل آرزو می کردم و آتم بعد گزشتن نصف از ماہ ہائے عیسائیان یعنی در ماہ جولائی ۱۸۹۶ء بمرد۔
و ما نفعه فراره من البلدة إلى البلدة، وإن شئت فافهم زمان وفاته من هذه الفقرة۔
و گریختن او از شهری بشبری او را فائده نه داد و اگر بخواهی تاریخ وفات او را ازین فقره مندرجه ذیل
١٨٩٦ السنة العيسويه
هوى دجال بَب في عذاب الهاوية المهلكة۔ وهذه
معلوم کن۔ دجال فربہ آتھم بد اطوار در ها و یا بلاک کننده افتاد و این
١٨٩٦ سنه عیسوی
آية من آيات حضرة العزة، فإنه ما تركه حيًّا إذا ترك سبل الديانة، بل
نشانہائے خدا تعالی است چرا که او آتھم را زنده نگذاشت وقتیکه دید که او راه حق را گذاشته است
أخفاه تحت التربة، إذا ما أخفى سرّ الحقيقة۔ فحصحص الحق وزهق الباطل
بلکہ اور از بر خاک پوشیده کرد۔ چون دید که او ر از حقیقت را پوشیده کرده است۔ پس حق ظاهر شد و باطل گریخت
وبطلت دقارير الكفرة، فأَنَّى تُسخرون يا أهل البخل والعصبية؟ ألم يأن لكم
ودروغہائے کفر باطل شد۔ پس اے بخیلان و متعصبان از حق کجا میروید و کدام جادوئی شما را مسخر کرده
أن تتوبوا يا متخلفى القافلة، فقوموا وأمهلوا بعض هذا التدلل
اے پس ماندگان قافلہ آیا ہنوز وقت شما نرسیده است که تو به کنید - پس برخیزید و بعض نازها و تکبر ہا
والنخوة، ولا تبارزوا الله مجترئين۔
بگذارید و مقابله خدا تعالی از دلیری مکنید ۔
مكتوب احمد
أيها الأناس! إن "آتم مات، وبازى الحق على الباطل خات، فارقوا ﴿۲۰۵
ای مردمان به تحقیق آنهم بمرد و باز حق بر باطل محمله تمامتر افتاد پس بر نفس خود
على ظَلْعِكم واذكروا الأموات، وتوبوا مسترجعين۔ وإن التقوى
نرمی کنید و مردگان را یاد کنید -
و بانا الله گفتن تو به کنید - و تقوی در این امر نیست
ليس في لِمَّةٍ مَشيطة، ولحى طويلة، وكعاب مكشوفة، وعمائم ملفوفة |
کہ موہائے خود را بشانہ مصفا دارید ۔ وریشها را دراز بگذارید و کعبین برہنہ و دستار ها خوب پیچیده
وشوارب مقطوعة، ورسوم مجموعة، إنما التقوى في اختيار الصواب
و بروت بریده د ہمہ رسوم ظاہری اسلام در نفس خود جمع کرده شوند بلکه حقیقت تقوی این است
بعد الخطاء، والرجوع إلى الحق بعد الإدراء ، والالتياع بذكر أيام الإباء،
که بعد از خطا ثواب را اختیار کنید ۔ و بعد از آگاہا نیدن سوئے حق رجوع فرمائید و ایام سرکشی را یاد کرده
والتناهى عن القوم المفسدين، وترك بخل النفس وكبرها الله ربّ
غمگین شوید ۔ واز مفسدان دورنشینید ۔
العالمين۔ وإن الأتقياء يُسَرّون بقبول الحق كسرورهم بلقاء الف لقى |
و پرہیز گاران بقبول حق چنان خوش می شوند که بدیدن دوستے خوش میشوند که بعد از
بعد الفقدان، أو حصول مرام تأتى بعد الحرمان، وإذا ذُكروا فيتذكرون |
گم شدن ملاقات کرد ۔ یا مثل شخصی خوش میشوند که بعد از نومیدی مقصود خود را یافت و چون یا در هانیده
متواضعين۔ فأحسنوا النظر في الأعمال، أتجدون تقواكم كمثل هذه
شوند بتواضع یا دمی آرند ۔ پس در اعمال خود نیکو نظر کنید - آیا شما پر ہیز گاری خود را مانند این مثال ہا
الأمثال ؟ ما لكم لا تتناهون عن الفساد، ولا تهولكم تهاويل المعاد؟ |
می یابید چه شد شما را که از فساد باز نمی آئید و خو فہائے سخت قیامت شما را نمی ترساند
مكتوب احمد
٢٠ أصاب بستانكم جائحة ، فكيف ألهتكم غفلة يا معشر النائمين؟ إن في موت
باغ شما را آفتے رسید ۔ پس چگونه غفلت شما را باز داشته است - به تحقیق در موت
آتم لآيات لأولى الأبصار۔ أما قرأتم من قبل اشتهاري في هذه الأخبار ؟
آتھم برائے بینندگان نشان هاست - آیا شما پیش زمین اشتهار من در باره این خبر ها خوانده اید ۔
فالآن لا ينكرها إلا حزب الشياطين۔
پس اکنون منکر آن بجز گروه شیطانان هیچکس نخواهد ماند
تَذَكَّرُ مَوْتَ دَجَالٍ رُذَالٍ وَقُودِ النَّارِ أَتَمَ ذِي الْخَبَالِ
مردن آن دجال کمینه را یاد کن که هیزم آتش آتھم مفسد است
آتَاهُ الْمَوْتُ بَعْدَ كَمَالِ دَجْلٍ وَإِنْكَارٍ وَ مَكْرٍ فِي الْمَقَالِ
بعد کمال دجالیت و انکار و مکر در گفتگو موت برو وارد شد
أَرَاهُ اللَّهُ هَاوِيَةً وَ ذُلَّا وَفِي النِّيْرَانِ الْقِي كَالدَّمَالِ
خدا تعالیٰ اور ا جہنم و ذلت بنمو دو همچو سرگین خشک در آتش انداخت
كَمِثْلِي كَانَ فِي عُمْرٍ وَسِنِّ سَمِينَ الْجِسْمِ أَبْعَدُ مِنْ هُزَالِ
او در عمر و رسن مانند من بودفر به جسم و از لاغری دور بود
وَمَا أَرْدَاهُ إِلَّا حُبُّ كُفْرٍ وَاحْبَابٍ وَ أَمْلَالٍ وَمَالِ
و ہیچ چیزے بجز جب کفر اور اہلاک نہ کرد و دیگر اسباب ہلاکت محبت دوستان کافر و محبت ملک و مال بود
فَرَى أَرْضًا بِخَوفٍ بَعْدَ أَرْضٍ فَمَا نَفَعَتُهُ حِيَلُ الْإِنْتِقَالِ
از شدت خوف زمینی را بعد زمینی برید پس حیلہ تبدیل جاہا بیچ نفع اورا نہ بخشید
وَدُقَّتْ هَامَةُ الْكَذَّابِ حَقًّا بِأَطْرَافِ الرِّجَاجِ أَوِ الْعَوَالِي
و در حقیقت سر این کذاب با طراف پائین واطراف سر نیزه ها کوفته شد
مكتوب احمد
وَقَدْ هَابَ الْمَنَايَا ثُمَّ انْسَى زَمَانَ الْمَوْتِ مِنْ زَهْوِ الضَّلَالِ
واز موت بترسید باز زمانه موت را از تکبر ضلالت فراموش کرد
فَفَكِّرُ كَيْفَ أَدْرَكَهُ الْمَنِيَّه مُقَدَّرَةً لَّهُ بَعْدَ الْخَبَالِ
پس فکر کن که چگونه موت او را دریافت آن مرگ که بعد از مفسد گشتن برائے او مقدر بود
تَوَفَّاهُ الْمُهَيْمِنُ عِنْدَ خُبْثٍ وَاصْرَارٍ عَلَى سُبُلِ الْوَبَالِ
خدا تعالیٰ او را در وقت خباثت و اصرار بر راه و بال بمیرانید
فَأَيْنَ الْيَوْمَ تَمُ يَا عَدُوِّى الَمْ يَرْحَلُ إِلَى دَارِ النَّكَالِ
پس اے دشمن من امروز آتھم کجاست آیا بسوئے دار العقوبت کوچ نکرده است
أَلَمْ يَثْبُتُ بِفَضْلِ اللَّهِ صِدْقِى الَمْ يَظْهَرُ جَزَاءُ الْإِفْتِعَالِ
آیا بفضل خدا تعالیٰ صدق من ظاہر نشد آیا جزائے بہتان و دروغ گفتن بظهور نرسید
وَمَا نَجَّاهُ عِيسَى وَالصَّلِيبُ وَلَمْ يَعْصِمُهُ أَحَدٌ مِّنْ عِيَالِ
و اورا نہ عیسی علیہ السلام نجات داد و نه صلیب نجات داد و کسے از عیال او او را نہ رہانید
تَجَلَّتْ آيَةُ الرَّبِّ الْعَظِيمِ فَأَيْنَ الطَّاعِنُونِ مِنَ الدَّلالِ
نشان آن قادر ظاهر شد که خدائے بزرگ است پس کجا هستند آنانکه از ناز طعنه می زدندی
وَأَيْنَ اللَّاعِنُونَ بِصَدْرِ نَادٍ وَأَيْنَ الصَّاحِكُونَ مِنَ الْحَوَالِي
و کجا کسانی هستند که بحیثیت صدرنشینی مجلس بر من لعنت کردند و کجا کسانے هستند که از گرداگر مجلس خنده هامی زدندے
وَأَيْنَ السَّاخِرُونَ مِنَ الْآدَانِي وَمِنْ أَهْلِ الْمَطَابِعِ كَالرِّئَالِ
و کجا از کمینه مردم تمسخر کنندگان هستند و کجا مهتمان وایڈیٹران مطابع هستند که به بچگان شتر مرغ میمانند
فُؤَادِي قَدْ تَأَذَّى مِنْ أَذَاهُمُ وَقَلْبِي دُقَ مِنْ قِيلٍ وَقَالِ
دل من از ایذائے شان آزار ہا یافت و دل من از قیل و قال شان کوفته شد
مكتوب احمد
أَطَالُوا الْمُنَ التَّنْمِيمِ ظُلْمًا فَأَمْرِرْنَا كَامْرَارِ الْحِبَالِ
ایشان زبان ہائے مذمت کردن بر ما از راه ظلم کشادند پس از شدت گرفت شان چنان سخت تافته شدیم که رسن را می تا بند
وَقَالُوا كَاذِبٌ يُؤْذِي الْأَنَاسَا وَيَعْلَمُ مَنْ يَرَانِي سِرَّ حَالِي
و گفتند شخصی دروغگوست که مردم را ایزا می دهد ور از حال من کے میداند که مرا می بیند
وَ مَلَأُوُا كُلَّ قِرْطَاسِ بِذَمِّي
فَأَصْبَحْنَا كَمَجْرُوحِ الْقِتَالِ
وہر کاغذی را به بد گوئی ما پر کردند پس ہمچو مجروحان جنگ صبح کردیم
وَمَا خَافُوا عِقَابَ اللَّهِ رَبِّي إِذَا مَا جَاوَزُ وُا سُبُلَ اعْتِدَالِ
و مواخذہ خدا را پیچ پروائے نداشتند واز راہ ہائے اعتدال تجاوز کردند
فَسَلُ هُمْ أَيْنَ آتَمُ فِي النَّصَارَى أَرُونِي فِي الْجُمُوعِ أَوِ الْعِيَالِ
پس از یشان بپرس که آتھم کجاست مرا شکل او بنمائید درگر و ہے باشد یا در عیال
أَمَا مَاتَ الَّذِي زَعَمُوهُ حَيًّا أَمَا دُفِنَ المُكَذِّبُ فِي الدِّحَالِ
آیا آنکس نمرده است که او را زنده پنداشتند آیا تکذیب کننده در مغا کها دفن کرده نشد
أَمَا شَاهَتْ وُجُوهُ الْمُنْكِرِينَا فَقُومُوا وَاشْهَدُوا لِلَّهِ لَا لِي
آیا روئے منکر ان سیاه نشده است پس برخیزید و برائے خدا نہ برائے من گواہی دہید
وَلَمْ يَقْتُلُهُ مِنْ أَمْرِي ثُبُونٌ وَلكِنُ جَنَّهُ حِبُّ قَلَالِي
و او را جماعت من نکشته است بلکه آن دوست او را کشت که برائے من او را دشمن گرفت
بَدَتْ آيَاتُ رَبِّي مِثْلَ شَمْسٍ فَمَا بَقِيَ الظَّلامُ وَلَا اللَّيَالِي
نشانہائے خدائے من مثل آفتاب ظاهر شدند پس نه تاریکی ماندو نه شب ها
سِهَامُ الْمَوْتِ مَا طَاشَتْ بِمَكْرٍ وَإِنَّ اللَّهَ يُخْزِى كُلَّ غَالِي
و تیر ہائے مرگ از مکر آتھم خطا نرفتند و خدا هر غلو کننده را رسوا می کند
مكتوب احمد
تَوَفَّى كَاذِبًا رَبِّ غَيُورٌ وَمَا آوَاهُ أَحَدٌ مِّنْ مَّوَالِي
خدائے غیور دروغ گو را بمیرانید و هیچکس از دوستان اور ا در پناه خود نیاورد
تُوُفِّيَ وَالسُّيُوفَ مُسَلَّلَاتُ عَلَى أَمْثَالِهِ مِنْ ذِي الْجَلَالِ
او بمر دو شمشیر ها بر امثال او از خدا تعالیٰ کشیده هستند
تَجَلَّى صِدْقُنَا وَالصِّدْقُ يَجْلُو
فَاشْرَقْنَا كَاشْرَاقِ اللَّالِي
صدق ما ظاهر شد و صدق چیزیست که با لضر ور روشن میشود پس ہمچو در ہائے تابان درخشیدیم
فَلَا تَعْجَلُ عَلَيْنَا يَا ابْنَ ضِغْنٍ وَخَفْ سُوءَ الْعَوَاقِبِ وَالْمَالِ
پس اے انسان کینہ ور بر ما جلدی مکن و از سوء انجام وسوء خاتمه بترس
نَزَلْنَا مَنْزِلَ الْأَضْيَافِ مِنْكُمْ فَنَرْجُو أَنْ تَقُولُوا لِي نَزَالِ
ما همچو مهمانان نز دشما فرود آمدیم پس امید داریم که بگوئید که نزد ما فرود آ
وَلِي فِي حَضْرَةِ الْمَوْلَى مَقَامٌ وَشَأْنٌ قَدْ تَبَاعَدَ مِنْ خَيَالِ
و مرا در حضرت مولیٰ کریم مقامی است و شانی است که از خیالها برتر است
وَصَافَانِي وَوَافَانِي حَبِيبِي وَأَرْوَانِي بِكَأْسَاتِ الْوِصَالِ
و دوست من با من محبت صافی کر دو نز دم آمد و مرا با جامہائے وصال سیراب کرد
أَرَانِي الْحُبُّ مَوْتِي بَعْدَ مَوْتِي وَانْأَى تُرْبَتِي فَبَدَا زُلالِي
محبت الہی مرا مرگ من بعد مرگ من بنمو دو خاک مرا از من دور کرد پس آب زلال پیدا شد
وَجَدْنَا مَا وَجَدْنَا بَعْدَ وَجُدٍ وَاقْبَالِي أَتَى بَعْدَ الزَّوَالِ
هر چه یافتیم از غم واندوه یافتیم و اقبال من بعد زوال من آمد
إِذَا أَنْكَرْتُ مِنْ نَفْسِي بِصِدْقٍ فَوَافَانِي حَبِيبِي رَوْحُ بَالِي
در وقتی که من از نفس خود انکار کردم پس دوست من و آرام جان من نزدم آمد
مكتوب احمد
أَطَعْتُ النُّورَ حَتَّى صِرْتُ نُورًا وَلَا يَدْرِي خَصِيمٌ سِرَّ حَالِي
من نور را اطاعت کردم بعد یکه خود نور شدم پس هیچ خصومت کننده را ز حال من نمی داند
طَلَعْتُ الْيَوْمَ مِنْ رَبِّ رَحِيمٍ وَجَلَّتْ شَمْسُ بَعْنِي فِي الْكَمَالِ
امروز از طرف رب رحیم خود طلوع کردم و آفتاب بعث من در کمال بزر گیا حاصل کرد
فَلا تَقْنَطُ مِنَ اللَّهِ الرَّءُ وُفِ وَقُمْ وَبِتَوْبَةٍ نَحْوِي تَعَالِ
پس از خدائے مہربان نومید مباش و بر خیز و تو به کن و نز دمن بیا
قَرَيْنَا مِنْ كَمَالِ النُّصْحِ فَاقْبَلْ قِرَانَا بِالتَّهَلُّلِ كَالرِّجَالِ
بکمال اخلاص دعوت شما کردیم پس این دعوت را همچو مردان بخنده پیشانی قبول کن
وَخَيْرُ الزَّادِ تَقْوَى الْقَلْبِ لِلَّهِ فَخُذْ إِيَّاهُ قَبْلَ الْإِرْتِحَالِ
و نیکوترین زاد از خدا ترسیدن است پس بگیر آنرا قبل از کوچ کردن
وَفَكِّرُ فِي كَلَامِي ثُمَّ فَكِّرُ وَلَا تَسْلُكُ كَمَرُءٍ لَا يُبَالِى
و فکر کن در کلام من باز فکر کن و همچولا پر وائے مرو
ثم العلماء أوسعونى سبا، وأوجعوني عتبا في خَتَنِ أحمد، وقالوا |
باز علماء مرا درباره داماد میرزا احمد بیگ ہوشیار پوری بسیار بدگوئی کردند و بسرزنش با دل مرا
إنه ما مات في الميعاد كما وُعِد فى الإلهام وأُكِدَ ، بل نجده ببَخْتِ أسعد، و
ایذا دادند و گفتند که داماد احمد بیگ در میعاد پیشگوئی نمرده است و این برخلاف آن وعده تاکیدی است
عيش أرعد، وما نرى أثرًا فيه من ضعف المريرة، ولا عُسْرًا في امتراء الميرة
که در الهام بود۔ بلکه اورا به بخت نیکتر و عیش فراخ تر می یا بیم و هیچ اثری از ضعف طبیعت و تنگی تحصیل رزق نمی بینیم
وإنه حى سالم إلى هذا الحين۔ أمّا الجواب فاعلم أن هذا الإلهام
و او تا این وقت زنده سلامت موجود است اما الجواب۔
پس بدان که
این الهام
مكتوب احمد
كان مشتملا على الشعبتين، شُعبة فى موت أحمد وشعبة في خَتَنِه الذي ٢١
بر دوشاخ مشتمل بود
شاخ اول آن درباره موت میرزا احمد بیگ ہوشیار پوری بود
جعله كقرة العين۔ فأتم الله شعبة أولى فى الميعاد، ومات أحمد كما
و شاخ دوم در باره مرگ داماد او کہ ہمچو قرۃ العین او را بود ۔ پس خدا تعالیٰ شاخ اول را که موت احمد بیگ است
أُخْبِرَ في إلهام رب العباد، وتلظى أقاربه من هم موته، وقد لاحت
در میعاد پیشگوئی با تمام رسانید و صدق آن ظاہر کرد واحمد بیگ مطابق الهام خدا تعالیٰ وفات یافت ۔
لک تفاصيل فوته، فلا بد لك أن تقرّ بصدق هذه الشعبة باليقين۔
و دل اقارب او از موت او بسوخت و تفصیل وفات یافتن او بر تو ظاهر است پس ترا این امر ضروری افتاد
وأما الشعبة الثانية التي تتعلق بختنه وفوته، فلا يختلج في
است که بصدق شاخ اول اقرار کنی و اما شاخ دوم که متعلق بدا ما د احمد بیگ و مردن اوست پس سینه ترا این نگیرد
صدرك تأخير موته، فإنه أمر لا تفهمه إلا بعد الإحاطة على الواقعات، فإذا فهمت
که چرا در موت او تا خیر شد زیرا نکه این امری است که این را بجز احاطه بر واقعات است که این را بجز احاطه بر واقعات نتوانی فهمید و چون فهمیدی
فيظهر علیک خطاءک کالبديهيات، وتقرّ بأنّ الشيطان أنساك طريق الحق
پس بر تو خطائے تو ظاہر خواهد شد۔
و اقرار خواهی کرد که شیطان تر ا راه حق و حقیقت فراموش
والحقيقة، وبَعَدَك عن الصراط والطريقة ، وأراد أن تلحقك بالغاوين۔
واراده کرده است که تر ا بگمراهان آمیزد
کنانیده است و از راه حق دور انداخته است۔
فالآن نقص عليك القصة، لتطلع على الحقيقة وتجد منها الحصة،
پس اکنون این قصه بر تو می خوانیم تا بر حقیقت مطلع شوی وازان حصہ یابی ۔
ولتكون من المستبصرين۔ فاعلم أن زوجة "أحمد" وأقاربها كانوا من
و تا از جمله صاحبان بصیرت شوی پس بدان که زن احمد بیگ و دیگر اقارب اواز قبیله من بودند
مكتوب احمد
۲۱۲ عشيرتي، وكانوا لا يتخذون في سبل الدین وَتِیرتی، بل كانوا يجترئون على السيئات
و عادت شان بود که اوشان در راه ہائے دین طریقه من اختیار نمی کردند بلکه بر بدی ها و
وأنواع البدعات، وكانوا فيها مفرطين ۔ فألهمت من الرحمن أنه معذِّبُهم
گوناگون بدعت ها دلیری می کردند و از حد در گذشته بودند پس از خدا تعالی الهام میافته از خدا تعالیٰ الهام یافتم که اگر اوشان
لو لم يكونوا تائبين۔ وَقَال لى رَبِّى إنهم إن لم يتوبوا ولم يرجعوا فتنزل عليهم
تائب نشدند او آنا نرا در عذاب گرفتار خواهد کرد و مرا پروردگار من گفت که اگر این مردم تو به نکردند و نه از
رجُسًا من السماوات، ونجعل دارهم مملوّة من الأرامل والثيبات، و
بد روشی با باز آمدند۔ پس ما بر ایشان از آسمان عذاب نازل خواهیم کرد۔ و خانه اوشان را از بیوگان پر خواهیم کرد
نتوفهم أباتر مخذولين۔ وإن تابوا وأصلحوا فنتوب عليهم بالرحمة، ونغيّر
واگر تو به کردند و اصلاح خود نمودند پس ما برحمت سوئے شان رجوع
ما أردنا من العقوبة، فيظفرون بما يبتغون فرحين فنصحت لهم
خواهیم نمود
و اراده عقوبت را تبدیل خواهیم کرد۔ پس آنچه میخواهند بخوشی خاطر
إتماما للحجة، وقلت استغفروا ربكم ذى المغفرة فما سمعوا كلماتي، وزادوا في |
خواهند دید ۔ وایشان را برائے اتمام حجت م حجت نصیحت کردم و گفتم که از خدائے م و گفتم که از خدائے بخشندہ مغفرت بخواهید ۔ پس
معاداتى فبدا لي أن أشيع الاشتهار في هذا الباب، لعلهم يتقون ويرجعون
سخن من نشنیدند و در دشمنی افزودند - پس در دلم آمد که در این باره اشتہاری شائع کنم - شاید این مردم بترسند و
إلى طرق الصواب، ولعلهم يكونون من المستغفرين۔
بسوئے راہ صواب رجوع کنند و شاید از خدا تعالی آمرزش بخواهند۔
فأشعت الاشتهار ، وأنا في هُشُيَار، فنبذوه وراء ظهورهم
پس اشتہار را شائع کردم و من دران وقت در شهر هوشیار پور بودم ۔ مگر اوشان آن اشتہار
مكتوب احمد
غير مبالين۔ وكان ذلك أول الاشتهارات في هذه المقدمة، والبواقي ۲۱۳
را به لا پروائی پس پشت خود انداختند و آن اول اشتهار بود که در ین مقدمہ شائع کردم و باقی ہمہ اشتہارات
التي أشيعت بعدها فهى لها كالأنباء المفصلة المصرحة، وكالتفصيل
که بعد زان شائع کردم تفصیل آن اجمال بود۔
للعبارات المُجملة السابقة۔ وأنت تعلم أنّ وعيد ذلك الاشتهار كان
و تو میدانی که وعده عذاب آن اشتهار مشروط بشرط تو به بود
مشروطًا بشرط التوبة، لا كالعقوبة القطعية الواجبة النازلة من
نہ مثل آن سزائے کہ قطعی باشد و بغیر تو قفے و مہلتے فرود آید ۔
غير المهلة۔ وإن شئت فاقرأ اشتهارًا مِنّى طُبع في غوضف من السنوات
و اگر بخواهی آن اشتہار من بخوان که در ۱۸۸۶ء یک هزار و هشتصد و هشتادوشش مسیحی
المسيحية، لِغَضُفِ كبر هذه الفئة الباغية۔ فلما لم ينتهوا بهذا
برائے شکستن کبر آن گروه باغی جاری کرده بودم ۔ پس هرگاه اوشان بدین اشتهار از
الاشتهار، ولم يتركوا طريق التبار، فكشف الله على أمورًا لتلك الفئة، وأنا
بدی ہائے خود باز نیامدند و طریق ہلاکت را نگذاشتند - پس خدا تعالیٰ برائی این گروه چند امور دیگر بر من ظاہر کرد
بين النوم واليقظة، وكان هذا الكشف تفصيل ذلك الإلهام في المرة الثانية۔
و من در ان وقت در حالتی بودم که بین بین خواب و بیداری می باشد و این کشف تفصیل آن الهام بمرتبه دوم بود
وبيانه أني كنت أريد أن أرقد، فإذا تمثلت لى أم زوجة "أحمد"،
و بیان آن این است که من اراده خفتن می داشتم که ناگاه مادر زن احمد بیگ در حالت کشفی برمن
ورأيتها في شأن أحزنني وأرجَدَ، وهو أني وجدتها في فزع شديد عند
متمثل شد و اورا در حالی دیدم که مرا غمگین کرد و بدن من بلرزانید و آن این است که وقت ملاقات او را در خوف
مكتوب احمد
۲۱۴) التلاقي، وعبراتها يتحدرن من المآقي، فقلت: أيتها المرأة توبي توبي
شدید یافتم و دیدم کہ اشکہائے اواز چشمان او روان هستند ۔ پس گفتم کہ اے زن تو به کن تو به کن
فإن البلاء على عَقِبِك ۔ أى على بنتك وبنت بنتك۔ ثم تنزلتُ من هذا
که بلا بر عقب تو نازل شدنی است۔ یعنی بلا بر دختر تو و دختر دختر تو فرود آمدنی است۔ باز ازین مقام کشفی
المقام، وفهمتُ مِن رَبّى أنه تفصيل الإلهام السابق من الله العلام
فرود آمدم -
واز خدائے خود فهمانیده شدم که این تفصیل الهام سابق است۔
وألقي في قلبي في معنى العَقِب من الديان أن المراد ههنا بنتها وبنت بنتها لا أحد
و درباره معنی عقب در دل من انداختند که مراد ازان اینجا دختر آن زن که زوجه احمد بیگ است و دختر آن دختر است
من الصبيان، ونفث في روعى أن البلاء بلاء ان بلاء على بنتها وبلاء
نه احدی از پسران و در ضمیر من دمیدند که بلائے کہ در عبارت کشف مذکور است آن دو بلا هستند بلائے بر دختر
على بنت البنت مِنَ الرَّحْمن، وأنهما متشابهان من الله أحكم الحاكمين ۔
مذکور یعنی زوجه احمد بیگ است و بلائے دیگر بر دختر دختر است و آن هر دو بلا باہم مشابہت میدارند -
وإذا رجعت لتفتيش لفظ العقب إلى اللغات العربية، فإذا فراستي صحيحة مطابقة
و چون برائے تفتیش لفظ عقب سوئے لغت عرب رجوع کردم ۔ پس آن الهام خود مطابق بیان کتب
الحاشيه قد سمع منى هذا الكشف بمقام هوشیار پور قبل موت احمد بل قبل اشاعة |
این کشف را بمقام ہوشیار پور پیش از مردن میرزا احمد بیگ بلکه پیش از اشاعت این همه واقعات
واقعات كلها رجل من ولد شيخ صالح غزنوى۔ وكما تعلم كان هذا الرجل ابن تقى۔ ونسيت
شخصی از من شنیده بود که از پسران مولوی عبد الله غزنوی مرحوم است و چنانکه میدانی این شخص پسر پرہیز گارے
اليوم اسمه واعرف وجهه۔ لعل اسمه عبدالرحيم او عبد الواحد على اختلاف انتقال الخيال۔
بود و امروز نام اوفراموش کردم و روئے اومی شناسم ۔ شاید نام او عبدالرحیم یا عبد الواحد بود کہ ذہن بسوئے این
واظن انه لا ينكره عند السوال۔ والله يعلم ما في البال ۔ وهو اعلم ما في صدور العلمين۔
ہر دو انتقال می کند و گمان میدارم که او وقت پرسیدن انکار نخواهد کرد - آئندہ خدا تعالی حال دل بهتر می داند۔
مكتوب احمد
بالمعاني المروية، فشكرت الله مؤيد الملهمين۔
لغت عرب یا فتم ۔ پس خدائے ملہم را شکر کردم۔
فالحاصل أن الله صرّح في هذا الكشف ما أراد من نوع التخويف
پس حاصل کلام این است که خدا تعالی در این کشف تصریح آن انذار و تخویف کرد که
والإنذار، وأشار إلى أن الآفة على زوج أحمد وبنتها من الله
در اراده او بود و اشارت فرمود که آفت بر زن احمد بیگ و دختر احمد بیگ است۔
القهار۔ ومع ذلك حث على التوبة والاستغفار، وأومأ به أن العذاب
و با وجود این انذار سوئے تو بہ واستغفار رغبت داد
و اشارت کرد که در صورت
يؤخر بالتضرع والرجوع إلى الغفار، ولا يحل الغضب إلا عند الإباء ،
توبه و استغفار در عذاب تا خیر خواهد شد و غضب الهی صرف در وقت بیباکی و نافرمانی نازل
والاجتراء والاعتداء ، ومن تاب و استغفر فله حظ من رحمة حضرة
خواهد شد۔ وہر کہ تو بہ کند حصه از رحمت خواهد یافت۔
الكبرياء ، ولا يأخذه عذاب مهين، إلا بعد العود إلى سير الفاسقين۔
بقية الحاشية
و در عذاب مبتلا نخواهد شد - مگر دران صورتی که باز سوئے سیر تہائے فاسقان عود کنند
ومعه اشهاد آخرون کانوا هناك حاضرين۔ واظن ان احدا منهم كان بابو الهي بخش
و با او گواہانے دیگر نیز هستند که در آنجا حاضر بودند و گمانم چنین است که یکی از پیشان با بو الہی بخش
اكونتنت الملتاني ومحمد يعقوب اخ الحافظ محمد يوسف ومعه محمد يوسف
اکو نٹنٹ ملتانی است و دوم محمد یعقوب برا در حافظ محمد یوسف و خود محمد یوسف نیز هست و دیگر اکثری از
وكثير من المسلمين۔ وعفا الله عنى ان كنت اخطأت في ذكر احد منهم۔ فاني
مسلمانان نیز هستند - واگر من در ذکر نام احدے خطا کردم پس خدا تعالیٰ مرا معاف دارد چرا که من
لست احصيهم باليقين وقد مضى على هذا احدى عشرة من سنين۔ منه
بالیقین این نام ها نه شمردم و برین واقعه یازده سال گذشته اند ۔