انجام آتھم

حصہ 21

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

مكتوب احمد
٢٠ أجمل من نظامی، فلک من بعد أن تتخذ جدى عبثا، وتجعل تبرى حبنا، و
نظام من اجمل است ۔ پس بعد زان ترا اختیار خواهد بود که سخن تحقیق مراعبث شماری و زر مرا چیزے فاسد خیال کنی و
أن تحسب دُرّى الغُرَّ كليل دامس، وبياني الواضح كطريق طامس، وتشيع |
اختیار تو خواهد بود که در روشن مرامثل شب تاریک پنداری و بیان واضح مرا ہمچو راہ نا پدید خیال کنی ۔ ولغزش مرا در
عثاري في العالمين۔ وإن لم تفعل، ولن تفعل، فاتق لعن اللاعنين۔
جهانیان شائع کنی - واگر چنین نکنی و هرگز نخواهی کرد ۔ پس از لعنت لعنت کنندگان بترس
أَلَا لَا تَعِبْنِي كَالسَّفِيهِ الْمُشَارِزِ وَإِنْ كُنْتَ قَدْ اَزْمَعْتَ حَرْبِي فَبَارِزِ
خبردار باش ہمچو سفیہ جنگ کننده عیب من مکن و اگر برین آماده شدی که با من جنگ کنی پس به میدان جنگ بر ون آ
وَإِنَّكَ تَذْكُرُنِى كَرَجُلٍ مُّحَقِّرٍ وَتَلْمِزُنِي فِي كُلِّ أَن كَمَارِزِ
و تو مرا مثل تحقیر کننده یاد می کنی
و پیچو گزنده در هر وقت عیب من مے گیری
وَإِنَّا سَمِعْنَا كُلَّ مَا قُلْتَ نَخْوَةً اَتَحْسَبُ خَضْرَائِي بِحُمُقِ كَتَارِز
و ماهمه آنچه از تکبر گفتی شنیده ایم
آیا سبزہ مرا ہمچو چیزے خشک می انگاری
وَمَا كُنْتُ صَوَّالًا وَلَكِنْ دَعَوْتَنِي وَقَدْبَانَ أَنَّكَ تَزْدَرِينِي كَغَارِزِ
و من نمی خواستم که بر تو حمله کنم لیکن تو خود مرا خواندے و ظاهر شد که همچو سپو زنده سوزن عیب من می گیری
وَلَا خَيْرَ فِي طَغْوَاكَ يَا ابْنَ تَكَبُّرٍ وَيَفْقَأُ رَبِّي عَيْنَ دُونٍ مُعَارِزِ
و در این که از حد درگذشتی اے پسر تکبر هیچ نیکی نیست و خدائے من کمینه جنگ کننده را کور می کند
فَحَرِّجُ عَلَى نَفْسٍ تُبِيدُكَ وَاجْتَنِبُ مَنَاهِجَ فَقَدْ فَاجَيَّتُكَ كَفَارِزِ
پس نفس بلاک کننده را سخت بگیر
واز راہ ہائے آن کوری پر ہیز کہ ہمچو جدا کننده چیزی از چیزے ناگاہ ترا گرفت
وَلَا تَنْتَهِجُ سُبُلَ الْغَوَايَةِ وَاكْتَئِبُ عَلَى مَا عَرَاكَ وَتُبْ بِقَلْبِ ارز
و بلائے کہ بر تو آمده است از ان غمگین باش و بادل ثابت تو به کن
پس طریق گمراهی را اختیار مکن

مكتوب احمد
ومن المعترضين المذكورين شيخ ضال بطالوي وجار غوى، يقال له ۲۴۱)
و یکی از اعتراض کنندگان شیخ گمراه ساکن بباله است که همسایه گمراه ماست او را
محمد حسين، وقد سبق الكل في الكذب والمين۔ وإنه أبي
محمد حسین می گویند واز همه در دروغ و ناراستی سبقت برده است و او انکار کرد
واستكبر، وأشاع الكبر وأظهر ، حتى قيل إنه إمام المستكبرين ورئيس |
و تکبر نمود و تکبر را شائع کرد و ظاهر ساخت تا آنکه گفته شد که اوامام متکبر ان است و رئیس
المعتدين، ورأس الغاوين هو الذى كفّرنى قبل أن يكفر الآخرون، واعترض
تجاوز کنندگان و سر گمراهان است۔ او همان شخص است که پیش از همه مرا کافر گفت و بر کتا بہائے
على كتبى وأظهر جهله المكنون۔ فقال إن تلك الكتب مشحونة من الأغلاط،
من اعتراض کرد۔ وجهل خود ظاهر نمود۔ پس گفت که این کتابها از غلطی با پر هستند و درگل
وساقطة في وحل الانحطاط ، وليست كماءٍ مَعين۔ وإن هذا الرجل من
انحطاط فرو افتاده اند۔
و ہیچو آب صافی نیست۔ و این شخص از جاهلان است
الجاهلين، وكل ما يوجد في كتبه من ملحها وقيا فيها، فليس قريحته حجر
و هر چه از کلمات نمکین وقافیه با در کلام او یافته می شود۔ پس آن طبعزاد او و
أثافيها ، بل تلك كَلِم خرجت من أقلام الآخرين۔
سنگ طبیعت او نیست بلکه این کلمات از قلم ہائے دیگران بر آمده اند۔
فقلت: يا شيخ النوكي، وعدو العقل والنهى، إن كتبى مبرأة مما
پس گفتم کہ اے شیخ احمقان و دشمن عقل و دانش به تحقیق کتاب ہائے من از آنچه گمان کردی
زعمت ومنزءة عما ظننت، إلا سهو الكاتبين، أو زيغ القلم بتغافل منّي لا
بری هستند - واز آنچه زعم تست منزه هستند ۔ مگر سہو کا تب یا کجی قلم از تغافل من نه مثل جهل جاہلان

مكتوب احمد
۲۴۲ كجهل الجاهلين۔ فإن قدرت أن تُثبت فيها عِثارًا ، فخُذُ منى بحذاء كل لفظ غلط
پس اگر تو می توانی که در آن کتابها لغز شے ثابت کنی پس از من بمقابلہ ہر لفظ غلط دینارے بگیر
دينارًا، واجمع صريفًا ونضارًا، وكُن من المتمولين۔ وهذا صلة تلائم هواك، و
و سیم و زر را جمع کن و از مالداران بشور و این آن انعام است که مناسب حال خواهش
تقر به عيناك، وتستريح به رجلاك، فتنجو من السفر الدائم، ولا تتيه كالشحاذ
تست و بد و چشم تو خنک خواهد شد ۔ و ہر دو پائے تو از ان آرام خواهند گرفت پس از سفر دائمی نجات خواهی یافت و هیچو
الهائم، وتقعد كالمتنعمين، وتغنى به عن جعائل أخرى ومكائد شتى، وإشاعة
سرگردان آواره نخواهی گردید و مثل متنعمان خواهی نشست و بدین مال از مزدوری ہائے دیگر و فریب ہائے
عدو السنة، ووعظ الدجل والفرية، وتعيش كالمستريحين۔
گوناگون واشاعۃ السنه که در اصل عد والسنه است و از دجل و فریب بے نیاز خواهی شد و همچو آرام یا بان زندگی خواهی
بيد أني أريد أن أرى قبله ريًّا فصاحتك، وأشاهد أريج بلاغتك لأفهم |
گذرانید مگر این است که می خواهم که قبل از این امر خوشبوئے فصاحت تر امینم و بوئے بلاغت تو مشاہدہ
أنك من علماء هذه الصناعة ومن أهل تلك الصولة، ولست |
کنم تا به بینم که تو از علمائے این صناعت ہستی ۔ و از آنان هستی که اهل این حمله هستند و از
من الجاهلين المحجوبين العمين۔
جاهلان و محجوبان و نابینایان نیستی ۔
فاتفق لوَشُلِ حَضّه المبخوس ونكد طالعه المنحوس ، أنه ما قبل |
پس بباعث کم نصیبی و بدبختی طالع منحوس او این اتفاق افتاد که او این انعام را قبول نکرد
هذه الصلة، وما سنى نفسه ليقبل هذه الشريطة، وخشي الذلة
و خویشتن را بر بلندی آمادگی نیا ورد تا شرط ما را قبول کند واز ذلت و رسوائی

مكتوب احمد
والفضيحة، وتوارى كالمتخوفين، وقال لو نشاء لقلنا مثل هذا ولكنا لسنا ٢٢٣
خود بترسید و همچو تر سندگان پوشیده گشت و گفت اگر بخواهیم مثل این بگوئیم ولیکن ما را فراغتے
بفارغين۔ وما خرج من بيته، وما رأى نموذج زيته، وما تفوّه إلا كالمتصلفين۔
نیست و از خانه خود بیرون نیامد و نمونه زیت خود نه نمود و بجز لاف زنی بیچ سخنے نکرد۔
وتحريتُ في صلتى مرضاته، لأنقد بحيلة حصاته، وأمخض لبنه وأرى جهلاته۔
و من در انعام خود رضائے اور ا خیال کردم تا بکدام حیله عقل او را بیاز مایم واز شیرا و مسکه برون آرم و جهل او
فكأن النعاس راود آماقه، أو الخنّاس حبَّب إليه إباقه، فرأيتُ أن حَرَّه
بنمایم ۔ پس گویا خواب او را نزد خود خواند یا شیطان او را رغبت گریختن داد۔ پس دیدم که تمام گرمی اور
قد باخ، وعَزْمَه هرم و شاخ، وتراءى كالمُضْمَحِلِّين۔
سرد شد وقصدا و پیر فرتوت گشت و ہمچو مضمحلان شکل نمود ۔
ووالله إني أستيقن أنه لا يقدر على إملاء سطر أو سطرين، وكل ما
و هرچه
و بخدا مرا یقین است که او بر نوشتن یک سطر یا دو سطر ہم قادر نیست۔
يقول يقول من المين، بل لا أظن أن يقدر على فهم مقالي، ويبين في المجلس
می گوید از دروغ میگوید بلکه مرا این گمان هم نیست که او سخن من بفهمد - و در مجلس مضمون قول من
فَحُواء أقوالى، وإنه من الكاذبين۔ وإني أعرفه من قديم الزمان، ولكنى كنت
بیان تواند کرد و او از دروغ گویان است و من او را از زمانہ قدیم می شناسم ۔ لیکن من حال
أستر حاله وأسعى للكتمان، بل إذا نطق أحد لإفشاء سره، فطويته على غره
اور پوشیده می داشتم بلکہ چون کسے برائے دریدن پرده او گفتگو کر دے۔ پس من آن گفتگو را بر شکن آن
وصُنتُ عرضه من الناهشين۔ ثم رأيت أنه لا يسدر عند غلوائه، ولا ينزع عن نفسه |
می پیچیدم و آبروئے او را از گزند رسانندگان محفوظ داشتم باز دیدم که او در وقت تجاوز از حد پیچ پروائے ندارد و از نفس خود جامه

مكتوب احمد
۳۴۴ ثوب خيلائه، ولا يترك سير جهلاته، ولا يتوب من خزعبيلا ته، بل يظن
پندار را بر نمی کشد ۔ وسیر تہائے جہالت را نمی گذارد و از کار ہائے باطل خود تو به نمی کند بلکه گمان می کند که مکر او او را
أنه ينفعه کیده، ويسخر به صیده۔ فلما رأيت أن أعماله ستوبقه، وأن دلاله |
نفع خواهد داد و از مکر او شکار او در قابوئے او خواهد آمد پس چون دیدم کہ اعمال او عنقریب اور اہلاک خواهند کرد۔ و ناز
سيُقلقه، أشعتُ من سيئاته بعض الهنات، وإنّما الأَعْمَالُ بالنيات، وعليها |
او عنقریب اور ا بے آرام خواهد نمود بعض بد بہائے اور ا شائع کردم و اعمال بہ نیت با وابسته اند و مدار مجازات بر نیست ها
مدار المجازاة ۔ ثم نعود إلى قصتنا الأولى، فاعلم أنه دعانا ثم أبى، وما حمله على
ست باز ما سوئے قصہ اول عود می کنیم - پس بدان که اول او مارا بخواند باز سر بتافت و این کناره کشی از این سبب از وصادر
ذلك إلا خوف أحرقه بنار اللظى، فإنه قرأ كتبنا فوجدها كدر أجلى، فأوجس في
شد که او را آن خوف گرفت که بنار دوزخ او را بسوزانند چرا که او کتا بہائے مارا مثل گوہر تابان یافت پس در دل خود خوف
نفسه خيفة وما أبدى، وأنقض ظهره ما رأى۔ فما تمالك أن يشجع قلبه المزء ود، و
نشانید و ظاہر نہ کرد۔ و آنچه دیده بود کمر او را بشکست۔ پس مالک این امر نماند که دل تر سنده خود را دلیر تو اند کرد و
يحضر الموطن الموعود، ويُرى جَناه والعُودَ۔ بل أشار إلى رُجَيلِ وَغُبِ، وفرخ ليس عليه
در میدان بحث حاضر تواند شد و ثمره خود را و شاخ خود را بنماید بلکہ سوئے مرد کے احمق اشاره کرد۔ آن مرد کے کہ چوزه است
إلا زَغْبٌ، واحتال وقال إني لن أخرج من جحرى، وهذا تلميذى قد رُبِّي في
خورد و اندک موہائے بار یک بر خود دارد و حیله کرد و گفت که من از سوراخ خود هرگز بیرون نخواهم آمد و این شاگرد من است
حجرى، فبارزه إن كنت من المبارزين، وإنى أنساب كالتنين من خوف القاتلين۔
و در کنار من پرورش یافته - پس اگر خواهی با او مقابله کن و من در سوراخ خود واپس می روم همچنان که ما را ز اندیشه کشندگان
فقلت يا هذا، لا تحسب أن تنجو من مخلبي بكيد، ولو صرت جد أبازيد |
بسوراخ خود می خزد پس گفتم اے فلان این گمان مکن که از پنجه من بمکرے نجات خواہی یافت۔ اگر چہ ابوزید اہل مقامات

الده
مكتوب احمد
وإني أعلم حيل الماكرين ألا تعلم أنه من أدنى تلاميذك ، وما شرب إلا جرعة (۲۴۵)
را پدر پدرشوی ۔ ومن حیلہ ہائے مکر کنندگان را می شناسم - آیا می دانی که او از ادنی شاگردان تست - واز نبیز تو بجز یک
من نبيذك، فإنه ليس كمثلك في الطاقة العلمية، ولا على غلوة من مراحلك
جرعه هیچ نخورده زیرا نکه او در طاقت علمیه مانند تو نیست۔ د نه از مراحل معلومه تو بر فاصله یک تیر
المعلومة، فضلا من أن يكون أكبر منك في العلوم، فلا تفوض أمرك إلى الغبي
پرتاب است۔ قطع نظر از ینکه در علوم از تو بزرگتر باشد پس امر خود را سوئے کند ذہنے
الزغوم، ولا تكن من الخادعين۔ وأنت تعلم أنه كابن بُوحِك، أو شقيق روحك،
مسپار که فرومانده در سخن است و از مکاران مشور و تو میدانی که او مثل پسر نفس تو یا برادر خورد روح تست
وما شرب إلا من صبوحك ، وقد غُذَّى بلبانتك، فقصته تُطوى بقصتك
واز شراب تو خورده است ۔ واز شیر تو پرورش یافته ۔ پس قصه او بقصہ تو طے خواهد شد۔
و بعد هزیمتک هزیمته بين، وإذا مزَّقُنا الصلب فقد كُسِرَ لين۔ فإذا سمع قولى،
و بعد شکست تو شکست او ظاهر است ۔ و چون سخت را پاره پاره کردیم پس شکستن نرم ظاہر است ۔ پس چون قول مرا
ورأى صولى، ففرَّ كَفَر الوَعْلِ، وانساب إلى جُحره بالمَعْلِ، ونسي كل أريز كالمتندمين۔
شنید و حملہ مرادید ہمچو بز کوہی بگریخت ۔ وسوئے سوراخ خود بشتابی رجوع کرد و همه جوش را همچو شرمندگان فراموش
وأحفظته بكلم مؤلمة، وألفاظ موجعة، لعله يقوم لمناضلة، ويأتيني لمصارعة |
نمود و من او را بکلمات درد رساننده در غضب آوردم و الفاظ دلآزار گفتم تا باشد که او برائے جنگ من برخیزد و برائے
فما أتى المضمار، وحسب أنه يلج النار، واختفى كالمذروعين۔
با همی کشتی نزد من بیاید - پس بمیدان نیامد و گمان کرد که داخل آتش خواهد شد ۔ و هیچوتر سندگان پوشیده شد ۔
ثم ما غبر على ذلك الزمان إلا شهر أو شهران، حتى أشاع في تحقيرى رسالة
باز برین امر بجز ما ہے یا دو ماہ نگذشت که یک رساله در تحقیر من شائع کرد۔

مكتوب احمد
٢٤٦ وعزا إلى زندقة وضلالة، ليستر به جهلا يُخزيه ويزين شأنه في أعين تابعيه
وسوئے من زندقہ و گمرا ہے را منسوب کرد تا که بدین حیله آن جهل را بپوشد که او را رسوا می کند و شان خود را در چشم
ويكثر سواد طالبيه، ويؤذي قلوب المسترشدين۔ فلما رأيت أنه أفاق من
تابعین خود ز بینت دہد ۔ وگروه طالبان را بیفزائد ۔ و دل مردم رشید را بیازارد ۔ پس چون دیدم که اواز غشی خود
إغمائه، وضحك بعد بكائه، ورجع إلى أدراجه، واستراح بعد انزعاجه
بهوش آمد و بعد گریستن بخندید و سوئے راہ ہائے خود واپس رفت و بعد رنج آرام یافت ۔
ورقات دمعته، وانفثأت لوعته، رأيت أن أتم عليه الحجة مرة ثانية |
و اشک او بایستاد و سوزش او کم شد۔ مناسب دیدم که حجت را بر و تمام کنم ۔
وأسلط عليه من الحق زبانية، فاليوم قمت لهذا المرام ، لعل الله
و از حق سیاست کنندگان را بر و مسلط کنم ۔ پس امروز برائے ہمین مطلب استاده ام - شاید اللہ تعالیٰ سوئے دار السلام
يهديه إلى دار السلام۔ إنه يحول بين المرء وقلبه وإنه يشفى المؤوفين۔
او را هدایت نماید به تحقیق خدا تعالی در انسان و دل او حائل میشود ۔ و آفت زدگان را شفا می بخشد -
فيا أيها الشيخ الضال، والمفترى البطال، ألم يأن لك أن تتوب
پس اے شیخ گمراہ و مفتری بطال آیا تا هنوز برائے تو وقت نرسیده است که تو به کنی
وتلين البال؟ أتفرح بحياة فيه البلايا، وفي آخرها المنايا؟ طالما أيقظتك
و دل تو نرم گردد ۔ آیا بدین زندگی خوش میشوی که در آن آفات اند و در آخر او مر گهاست ۔ مدتے شد
بالوصايا، ووضعت أمام عينيك المرايا، ثم أقسمت لعلك تطمئن بالألايا،
که من بوصیت ها ترا بیدار می کنم و پیش چشم تو آئینہ ہا نہادم ۔ با ز قسم خوردم شاید تو بقسم مطمئن شوی
فقلت والله إني لست بمفترى وأعوذ برب البرايا، أن أسعى إلى الخطايا
پس گفتم که بخدا من مفتری نیستم و پناه خدا می گیرم کہ سوئے خطاہا بیویم ۔

مكتوب احمد
فما ظننت إلا ظن السوء وما تكلمت إلا كالمجترئين۔ أيها الشيخ إن الدنيا فانية، (۲۴۷)
پس تو بجز ظن بد بیچ نکردی و بجز بیبا کی پیچ گونہ کلام نکردی۔ اے شیخ دنیا فانی است ۔
والذي يبقى فهى حضرة ربانية۔ ترى رجلا متنعما في المساء ، ثم ترى ذات بكرة أنه
و آنچه باقی خواهد ماند آن ذات الهی است و شخصی را بوقت شام در خوشحالی سے بینی باز در صبحی می بینی که اواز
ليس من الأحياء والموتُ يُهلك أفعى أعجز الراقى، وكل شيء فان ويبقى وجه
زندگان نیست - وموت آن مار را هم میکشد که از وافسون کنندگان عاجز می آیند ۔ و ہر چیز در معرض فناست و
الله الباقي۔ وأَيْمُ اللهِ ، إنّ ديمتى قد انهلت من الرحمن، لا من مساعي الإنسان،
خدائے کہ نام او باقی است باقی خواهد ماند و بخدا که باران پیوسته من از خدا تعالی ریخته است نه از کوشش ہائے انسان
ولذلك دعوتك أن تأتيني كصديق حميم، فأظهرت نفسک کصدید حمیم۔
واز همین سبب ترا خوانده بودم که همچو دوست صادق نزدم بیائی ۔ پس خویشتن را همچو زرداب ظاہر کردی۔
وإنى أيدت من الله القدير، وأُعطيت عجائب من فضله الكثير ۔ ومن آياته
و من از خدائے قدیر تائید یافته ام - واز فضل او که بسیار است عجائب امور داده شده ام ۔ واز نشانہائے او
أنه علمنى لسانا عربية، وأعطاني نكاتا أدبية، وفضلني على العالمين
یکی این است که او مرا علم زبان عربی بیا موخت و مرا نکات آن زبان بخشید و مرا بر عالمان این زمانه
المعاصرين۔ فإن كنت في شك من آيتي، وتحسب نفسك حُدَيًّا بلاغتی
فضیلت داد پس اگر تو از نشان من در شک ہستی ۔ و نفس خود را معارض بلاغت من می پنداری ۔
فتحام القال والقيل، واكتب بحذائى الكثير أو القليل، وجَدِّدِ التحقيق |
پس ہمہ قال وقیل بگزار و بمقابل من کثیر نویسم یا قلیل بنویس ۔
واز سر نو تحقیق کن
ودَع ما فات، وبارِزُ في موطن وعيّن له الميقات۔ وعلى وعليك أن نحضر
و گزشته را ترک کن و در میدانے بمقابلہ من بیاو تاریخ حاضری مقرر کن ۔ و برمن و بر تو واجب خواهد بود که

مكتوب احمد
٢٢٨ يوم الميقات بالرأس والعين، ونناضل في الإملاء كالخصمين۔ فإن زدت
در روز مقرر بچشم وسر حاضر شویم۔ و در املاء همچو دو خصم محاربه کنیم پس اگر تو در بلاغت
في البلاغة وحسن الأداء ، وجئت بكلام يسرّ قلوب الأدباء ، فأتوب على يدك
و حسن ادا غالب آمدی و کلامی آوردی که دل ادباء را مسرت رساند پس من بر دست تو از همه آنچه
من كل ما ادعيت، وأحرق كل كتاب أشعته أو اخفيت ، ووالله إني أفعل
دعوی کردم تو به خواہم کرد۔ و ہر کتا بے کہ شائع کردم یا ہنوز شائع نکردم خواهم سوخت و بخدا من هم چنین
كذلك، فانظر أني أقسمت وآليتُ ۔ فارحم الأمة المرحومة، وعالج الفتن المعلومة
خواهم کرد۔ پس به بین که من قسم خورده ام - پس بر امت مرحومہ رحم کن ۔ وفتن ہائے معلومہ را تدبیر فرما۔
فإن الفتن كثرت، والآفات ظهرت، وكُفّر فوج من المسلمين من غير حق
چرا که فتنه ها بسیار شده اند و آفت ها بظهور آمده اند و گرو ہے کثیر مسلمانان ناحق کافر قرار داده شده اند
والألسن فيهم طالت، فقم رحمك الله ولا تقعد كالمنافقين۔
و زبان ها در ایشان دراز شدند - پس بر خیز خدا بر تو رحم کند و همچو منافقان منشین ۔
ألا تستيقن أنك من العلماء الراسخين والأدباء القادرين، ثم مع |
آیا یقین نمی داری که تو از علماء راسخین و ادباء قادرین هستی
باز با این همه
هذا تعلم أن الله مؤيد الصادقين، ومخزى الكاذبين، والله مولى أهل الحق
میدانی که خدا موید صادقان خواهد بود۔ و کا ذبان را رسوا خواهد کرد و خدا اهل حق را مولی است
ولا مولى للمفترين۔ وإن لم تقدر على المقابلة، ولم تقم للمناضلة، فرضيتُ |
و مفتریان را هیچ مولی نیست - واگر بر مقابله من قادر نتوانی شد ۔ و برائے معارضه نتوانی برخاست ۔ پس من بدین
بأن تُسْمِعَنى ما أكتب من العبارات الأنيقة، والجمل الرشيقة
قدر هم راضی هستم که آن عبارات خوب و جملہ ہائے مرغوب کہ من نویسم مرا بشنوانی۔

مكتوب احمد
و کفاني لو فُرْتَ بهذا الطريقة، وأظهرت ما قلتُ على الحاضرين۔ ولكني جَرِّبتُكَ ﴿۲۴۹
و اگر بدین طریق کامیاب شدی و از گفتار من حاضرین را مطلع گردانیدی مرا همین قدر کافی است مگر من از سالها
مذ أعوام، أنك لا تقوم في مقام، ولا تريد قطع خصام، وتنحت في آخر الأمر
ترا آزمودم که تو در هیچ مقامی نتوانی ایستاد و نمی خواہی کہ پیچ خصومتے را قطع کنی و در آخر کار حیلہ ہائے سست
حيلا واهية، ومعاذير منسوجة كاذبة، وتفرّ كالمحتالين فعليك أن |
مے تراشی ۔ وعذر ہائے از دروغ بافته در میان می آری مثل حیله گران می گریزی۔ پس بر تو لازم خواهد بود که
لا تحتال كأيام سابقة، وتحضر على الميقات في رياغة مقررة، فإن كنت غالبًا
ہمچو روز ہائے گذشتہ حیله ها در میان نیاری و بر وقت میعاد در کشتی گاه مقررہ حاضر شوی۔ پس اگر تو غالب شدی
وفاء أمرك إلى غلبة ورشاد، فأخفض لك جناح انقياد، وأتوب على يديك
وامر تو سوئے غلبہ وسامان رجوع کرد۔ پس برائے تو بازوئے اطاعت خمیده خواهم کرد و بر دست تو با عتقاد تو به
باعتقاد، كالذي قفل من ضلال إلى سداد ۔ فَأَلْفِتُ اليوم وجهي إليك يا أبا المراء
خواہم نمود مثل آن کسے کہ از گمراہی سوئے صلاحیت رجوع کرد۔ پس امروز روئے خود سوئے تو وسوئے برادران تو نمودم
وإلى إخوانك من العلماء ، وأدعوكم إلى مأدبتى الجَفَلَى، وأبلغ دعوتي إلى
و شما را سوئے مہمانی عام خود می خوانم و همه باشندگان شهر و جنگل را
از علماء متوجه کردم -
أهل الحضارة والفلا، فعليكم أن لا تعرضوا عن هذه الدعوة كما أبيتم ذات
دعوت من است ۔ پس بر شما لازم است که از این دعوت اعراض مکنید ۔
چنانچه پیش زمین یکدفعه
مرة في الأيام السابقة، فإن هذا يقضى بين الصادقين والكاذبين
انکار کرده اید۔
چرا که این تجویز در صادقان و کا ذبان فیصلہ خواهد کرد۔
وتتجلى منه آية رب العالمين، وتستبين سبيل المجرمين۔
واز و نشان خدا تعالی ظاهر خواهد شد - وراہ مجرمان مکشوف خواهد گردید ۔

مكتوب احمد
بيد أني لا أظن أن تحضروا الفصل هذه القضية، والرجاء منقطع |
مگر من یقین نمی کنم که برائے فیصله این مقدمه شما حاضر خواهید شد و از تو و از امثال تو درین کار بزرگ امید
منك ومن أمثالك في هذه الخطة، فكأني أستنزل العُصْم من المعاقل
منقطع است۔
پس گویا کہ من بر ہائے کوہی را از بلندی کوہ ہا میخوانم
أو أطلب الولد من الثاكل ، أو أستقرى الدهن من الحديد، أو أبغى الطيب
یا از زرداب خوشبو
یا از زن فرزند مرده فرزند می خواهم ۔ یا از آهن دهن را تلاش می کنم -
من الصديد، وأرى أنى أرجع إليكم كالخاطئين، وأضيع وقتي في سؤالي
و می بینم که این خطاء من است که سوئے شما متوجه می شوم و بسوال از محرومان وقت خود را
می جویم
من المحرومين۔ وإني لم أفعل ذالك لو لم يكن مقصدى إتمام الحجة
ضائع می کنم و من این چنین نکردے اگر مقصد من اتمام حجت واظہار حق نبودے۔
وإظهار الحق على الخاصة والعامة۔ وإني أدعوكم أولاً إلى المباهلة، فإن لم
و من شما را اول سوئے مباہلہ می خوانم ۔ پس اگر قبول نہ کنید
تقبلوا فأدعوكم إلى أن يجيئني أحد منكم لرؤية آيتي ويلبث عندى إلى السنة |
پس این دعوت می کنم که تا سالے کسے از شما نزد من بماند تا نشانم بیند۔
و اگر این
الكاملة، وإن لم تقبلوا فأدعوكم إلى المناضلة فى العربية، بالشريطة المذكورة
ہم قبول نہ کنید ۔ پس برائے معارضہ زبان عربی میخوانم بشر طیکه مذکور است و نیز آئندہ ذکر آن خواهد آمد - واگر
والآتية، وإن لم تستطيعوا فرادى فرادى، فما أضيق الأمر على من عادى، بل
یک یک طاقت ندارید
پس بر دشمنان خود امر را تنگ نمی کنم ۔ بلکه شما را اجازت می دهم
آذن لكم أن يجلس بعضكم بالبعض كالناصرين۔
که بعض بعض را مددگار شوند -

مكتوب احمد
ثم اعلم أيها الشيخ الضال، والدجال البطال، أنّ الثمانية الذين هم ۲۵۱
باز اے شیخ گمراہ و رجال بطال
بدانکه آن هشت که
☆
ثمار عودك ، ووقود وقودك، الذين أُدخلوا في التسعة المخاطبين، فمنهم
میوہ ہائے شاخ تو ۔ وہیزم آتش افروخته تو هستند آنانکه در به مخاطبان داخل اند۔ پس یکی از آنها
شيخك الضال الكاذب نذير المبشرين، ثم الدهلوى عبد الحق
شیخ گمراه و دروغگو تست که نذیر حسین است که بشارت یافتگان را می ترساند - باز عبد الحق دہلوی که
رئيس المتصلفين، ثم عبد الله التونكى، ثم أحمد على السهارنفورى من المقلدين
باز
محمد حسن
رئیس لاف زنان است۔ باز عبد اللہ ٹونکی۔ باز مولوی احمد علی سہارنپوری از مقلدان
ثم سلطان المتكبرين الذي أضاع دينه بالكبر والتوهين، ثم الحسن
باز مولوی سلطان الدین جیپوری ست که از تکبر و توهین دین خود را ضائع کرد۔
الأمروهي الذي أقبل على إقبال من لبس الصفاقة وخلع الصداقة
واز راستی خود را دور افگند
الحاشية : هذا الرجل لا يحسب العربية المباركة ام الالسنة۔ بل هي
امروہی کہ سوئے من ہمچو بے حیایان متوجه شد۔
این شخص عربی مبارک را ام الالسنه نمی پندارد۔
بلکہ عربی
عنده مستخرجة من العبرية التي هي لها كالفضلة۔ ويستيقن ان اثبات |
نزدیک او از عبرانی خارج کرده شده است۔ حالانکه عبرانی عربی را مثل فضله است و این شخص یقین می کند
هذه الخطة عقدة مستصعبة الافتتاح۔ او كزندة مستعسرة الاقتداح مع انا
که عربی را ام الالسنه قرار دادن کاری مشکل است که نتواند شد ۔ یا مثل سنگی است که از ان آتش بیرون نتواند آمد
فرغنا من فتح هذا الميدان۔ في كتابنا منن الرحمن ۔ وسوف
حال آنکه ما از فتح این میدان فراغت یا فتیم - و این فراغت در کتاب

·

آج 10 میں سے 10 باقی