انجام آتھم

حصہ 9

Urdu original from Ruhani Khazain, edition of the Ahmadiyya Muslim Jamaat.

مكتوب احمد
۹۶ فاشتهر بحمق فاضح، وجهل واضح، وأخرج من الجنة التي كان فيها كالمكرمين۔
پس او محمق رسوا کننده وبجہا لتے مشہور شد که دران پیچ خفائے نیست۔ و ازان بهشت بیرون کرده شد که همچو
فصارت له السفاهة والذلة، والجهل والنكبة، كالمواريث المعينة
عزت یا بندگان دران داخل بود۔ پس بی خردی و ذلت و جہالت و بد بختی مثل مال موروثی او را شد که
والحصص المفروضة المسلمة، وسقط من سماء العروج كالملعونين۔
بحصه کشی در حصه او آمد
پس از آسمان بلندی ہمچو ملعونان فرو افتاد
ويعلم الناس أن مصيبته جلّت، ونوائبه عظمت، ثم يمرون
و مردم میدانند که مصیبت او بزرگ است و حادثه او بزرگ است باز استهزاء
به مستهزئين۔ وهو يُدبّر فلا يقدر على أن يفرّ من قدر الله ذي الجلال،
می کنند
او تدبیر می کند
از تقدیر الهی نتواند گریخت
ولو فر على لاحقة الآطال، وربما يتبصر كالجذع ويُقدم كالقارح، فيجيء
اگر چه بر اسپان بار یک کمر بگریزد وبسا اوقات ہمچو اسپ دو سالہ زیر کی ہامی نماید و ہمچو اسپ جوان کامل العمر
قدر الله ويطرحه كالصبي في البارح، فيرتعد كل وقت كاليراع، ويتحرك
پیشقدمی می کند۔ پس تقدیر خدا می آید و او را در ہوائے گرم ہمچو طفلی می اندازد۔ پس ہر وقت ہمچو بزدلی میلرزد
كاللعاع، ويفكر أزيد من القدر اللازم، ثم لا ينجو من الهم الهاذم، ويبقى
و ہمچو سبزہ گیا ہے حرکت می کند۔ وزیاده از قدر لازم فکر می کند باز از غم پاره پاره کننده نجات نمی یابد و همچو
كالخائبين۔ ثم يبدء له أن يقطع المسافة النائية ليعالج الآلام
نو میدان میماند باز در دلش می افتد که سفر دور دراز کند تا تکالیف قضاء وقدر را علاج
و
القضائية ويكون من الفائزين۔
تواند کرد و از مراد یابان گردد۔
و
باز
فيقال مثلا إن أمير كابل ، يربّى العلماء ويشابه الوابل، فيفرح فرحا
پس مثلاً او را میگویند که امیر کابل پرورش علماء می کند و هیچو باران بزرگ است۔ پس این شخص بشنیدن

مكتوب احمد
شديدا كالسكران، ويقصد كابل“ مع بعض الإخوان، ليوطنوه أمنع جناب، ۹۷
این سخن همچومستان شادان و فرحان میگردد و با چند رفیقان خود قصد کابل میکند - تا که او را در بلند مرتبہ جا دهند
ويمطروا دراهم كسحاب، وهو يجعل ابنه الذي هو سره رفيق عتاده، خوفًا
و ہمچو ابر روپیه ها با رانند و او پسر خود را که راز طبیعت اوست رفیق آمادگی خود میکند - ازین اندیشه
من ارتداده، ولم تزل تعانى عينه السُّرى، وتُعاصى الكرى، فيصل
که پس از رفتن او مرتد نشود و همیشه چشم او شب روی را می بیند و خواب را ترک میکند - پس بمشقت نفس
کابل بشق النفس وجهدِ المُهجة، بعد مكابدة أنواع الصعوبة، ويلقى بعض
و کوشش جان تابشهر کابل میرسد و بعد برداشتن مصیبت ہائے گونا گون در آن شهر می آید و به بعض
العملة، ويصافى بالنفاق والمداهنة، ويخفى مذهبه خوفًا من الحرمان
عملہ امیر ملاقات میکند - واز روئے نفاق و مداهنه دوستی ظاهر می نماید و مذهب ترک تقلید خود را از اندیشه
أو الهوان من أيدى "عبد الرحمن"۔
محرومی از انعام مخفی میدارد یا ازین اندیشه که امیر عبد الرحمن او را در شکنجه ذلت نه کشد -
وكذلك تُسوّل له النفس من عُسر المعيشة، فيسجد تواضعًا لكل ذوى
و هم چنین نفس او بباعث تنگی معیشت این کارها برائے او می آراید۔ پس برنیت تواضع ہر تو نگرے را
الثروة، ويخرّ أمام أركان الحكومة، وحينئذ يصدق فيه ما قيل في
سجده میکند و پیش ہر رکن حکومت بزمین می افتد و درین وقت برو آن مثال صادق
أهل التزوير: "بئس الفقير على باب الأمير۔ فالحاصل أنه يصدع
مے آید که بدترین فقراء آن است که بر در امیر باشد۔ پس حاصل کلام این است
عملة الأمير بالمحبّة، ويتبخبخ بالصحبة، ويُوجى أقدامه إلى قصر الأمير غربةً،
که او با عمله امیر محبت می آمیزد و در صحبت شان کشادہ دلی ظاهر میکند ۔ و پاہائے خود را تا محل امیری ساید

مكتوب احمد
۹۸) فلا يقول له أحد اركب مطيّةً ، أو تسلَّم عطية، ويسأل إلحافًا كالشحاذين۔
تا اظہار غربت کند۔ پس هیچکس نمی گوید که سوار شو یا چیزی از عطیہ بگیر ۔ و ہیچو گدایان باصرار سوال می کند
وينكر شخصه ويلفع وجهه، لئلا يؤخذ كالمجرمين۔ ويكون لهم أطوع من
و خویشتن را به هیئت ناشنا ساں ظاہر میکند و روئے خود می پوشد تا کہ ہمچو مجرمان گرفتار نگردد و ایشان را از کفش ایشان
حذائهم، وأفنى فيهم من غذائهم، ويسلّم عليهم تحية الخادمين۔ ثم
زیادہ تر فرمانبردار میشود واز غذائی ایشان زیاده تر در ایشان فنا میگردد و برایشان بران طور سلام میکند
يقودونه إلى حضرة الأمير ، ويذهبون به كالأسير، فيخر أمامه كالساجدين
که خدمت گاران و چاکران می کنند باز او را بسوئے درگاہ امیر میکشند - دہمچو اسیری می برند ۔ پس پیش اومثل
ويثني عليه قائلا : يا أيها الأمير الأكرم، والسلطان الأعظم، مسنى و
سجده کنندگان می افتد و برو بدین طرز ثنا میگوید کہ اے امیر بزرگتر و بادشاه کلان تر مرا و عیال مرا
أهلى ضر، وبعمرك إنّ عيشى مُر، وجئتك من ديار بعيدة، بمصائب
فقر و فاقه رسیده است و قسم بزندگانی تو که زندگی من تلخ است و از ملک دور دراز بخدمتت رسیدم
شديدة، فتصدق على إن الله يجزى المتصدقين۔
و در این سفر مصیبت ها کشیدم - پس بر من صدقه کن که خدا صدقه کنندگان را دوست می دارد۔
ويخاطبه الأمير بلسان ذلق، ولا يُريه رائحة مِن مَلَقٍ، ويقول اجلس ويتكلم
پس امیر او را بزبان تند مخاطب میکند و بوئے از نرمی او را نمی نماید و میگوید بنشین و بصورت
به غضبان، فيظن المسكين أن أجله قد حان، فهناك لا يبقى إيمانه
غضبناک با او مکالمه میکند - پس این مسکین گمان می کند که وقت مردن او در رسید پس درین وقت ایمان او
بالألطاف الرحمانية، ويكاد يخرج بوله من الهيبة السلطانية، وكذلك يخزى
بر الطاف رحمانیه نمی ماند و نزدیک میگردد که پیشاب او از هیبت سلطانیه بیرون آید و هم چنین

مكتوب احمد
الله عبدة المخلوقين۔ ثم يخرج من بيت الأمير، ويستيقن الأمير أنه أحد (99)
خدا بنده پرستان را ذلیل میکند باز آن شخص از خانه امیر بیرون کرده میشود۔ وامیر را یقین میشود که او
من أهل التزوير، فلا يُؤوَى إليه كرجال متقين۔ وأما ذالك المغرور الجهول،
یکی از دروغ آرایان ست پس ہمچو پر ہیزگاران نزد او جانے یا بد مگر آن مغرور و نادان
والسفيه المخذول، فيظن أن العطايا العظام ستسلم إليه، ويكرمه
و ابله و گمنام گمان می کند که عنقریب عطیہ ہائے بزرگ سپرد او خواهد کرد وامیر اعزاز اور
الأمير ويكون له مكانة لديه، أو يُدخل في المقرّبين۔ فبينما هو في نسج
خواهد کرد و او را نزد او مرتبه خواهد بود و او را در مقربان خود داخل خواهد کرد۔ پس او هنوز در بافتن
هذه التخيلات، وتغيير اللباس كالصائد والصائدات، يطلع بعض
همین خیالها می باشد و همچو شکاریان در تبدیل لباس مشغولیها دارد که بعض دانایان برکینه
المتوسمين على شقاقه، ويُخبرون عن فطرته وطريق نفاقه، فيفاجئه داء
مخفی او مطلع میشوند واز فطرت و طریق نفاق او خبر می یابند پس او را بیماری خوف ناگاه
الأشفاق، ولا يسرى الوسن إلى الآماق، ويظن أنه من المقتولين۔ ويوجس
می گیرد و خواب از چشمان او می رود و گمان میکند که عنقریب از کشتگان است و در
في نفسه خيفة على خيفة، بما يرى رعب الأمير وطريق عقوبة، فتكاد تزهق
دل خود خوف بر خوف می کند چرا که بچشم خود رعب امیر و طریق سزائے او را می بیند ۔ پس نزدیک
نفسه ويسقط كجيفة، أو يغمى عليه كالمفسدين الخائفين۔ فيفر ويرتحل
است که جان او بیرون آید ومثل مرداری بیفتند - یا او را مانند مفسدان ترسنده غشی افتد۔ پس میگریزد و
بالمدلجين المجدين، ويحسب حياته صلةً من أمير المسلمين۔ أو يعطى له
با شب روندگان سرگرم کوچ میکند و زندگی خودرا انعامی از امیرمے انگارد۔ یا اند کے از انعام

مكتوب احمد
١٠٠ قليل إنعامه، فلا يقلُّ به شيء من إصرامه، ولا تفيده سجدته ولا جهد اصلخمامه،
او می یابد۔ پس بدان اندک چیزی از درویشی او کم نمی شود و او را سجده او فائده نمی دهد و نه کوشش
بل يعرف أنه ليس أهل إكرامه، فلا يظلمه الأمير النحرير، بل هو يظلم نفسه فلا ينفعه
بر پا استادن اومفید افتد۔ بلکه این ثابت میشود که او برائے اکرام امیر اہلیتے ندارد۔ پس امیر دانا بیچ ظلمے
البحر ولا الغدير، فيقصد داره مخذولا وملوما، ومريضا محموما، ويُظهر أنه رجع |
برونمی کند بلکه او خود ظالم نفس خود می باشد ۔ پس او را نه دریا نفع بخشد نه غدیر سودمند آید ۔ پس خانه خود را قصد
فائزا مقبولا ، مع أنه رُدَّ في الحافرة، ورجع بالكرة الخاسرة، ولكن يستر أمره
می کند بحالت گمنامی و ملامت زدگی و بیماری وظاهر میکند که او در حالت کامیابی واپس آمده است۔ با وجود یکه
خوفا من اللاعنين، وكذلك ينفد عمره كالمصابين۔
او هم چنان که رفته بود تهیدست می آید مگر خوف لعنت کنندگان امر خود را می پوشد و هم چنین عمر خود را در مصیبتها
ثم يرجع من تلك البلدان، ويصبر مليا من الزمان، وبعد برهة يقصد
میگزراند باز ازین دیارها می گردد ولختے از زمانہ صبر می کند و پس از مدتی قصد ملاقات
أناسًا آخرين، فلا يرى وجه خير من جناب، ويتردّد من باب إلى باب، و
مردمان آخر میکند - لیکن از پیچ درگا ہے روے نیکی نمی بیند واز درے سوئے درے میرود۔ دہیچو
يخسأ ککلاب و تترامی به مرامى الإفلاس، إلى فلوات الهوان والانتكاس
سگان رانده میشود و افلاس و تهیدستی او را سوئے بیابا نہائے ذلت و سرنگونی مے اندازد
ويجلأ من أرض إلى أرض، ويكابد محن السفر لعَرَضِ، حتى يصير ابن كلّ
واز زمینے سوئے زمینے جلا وطن میکند ۔ و برائے متاعی محسنتہائے سفر میکشد تا آنکہ ہر خاک را ہمچو پسرے
تربة، وأخا كل غربة، يقطع كل واد، ويشهد كل نادٍ، ثم يرجع بجرد
میگردد و هر غربت را همچو برادر میشود۔ هر بیابانی را قطع می نماید وهر مجلسی را حاضر میشود۔ باز به تن برهنه و روئے

مكتوب احمد
ووجه کرماد، ومرض جلاد كالخائبين۔ لا يرى يومًا مُسلِيًا عن الأشجان ۔
ہمچو خاکستر و مرض مہلک واپس مے آید آن روزی را نمی بیند که از غمها دور کننده باشد
ولا قوما مواسين كالأعوان، ولا يأتيه الحمام، لينقطع الآلام، فيلعن بَخْتَه
و آن قومی را نمی بیند که معاون و همخوار باشند و او را مرگ نیز نیاید تا همه دردها منقطع شوند ۔ پس ہمچو زیان کاران
كالملعونين، وكذالك يعيش بشِنُشِنةِ الشحاذين والسائلين إلحافًا والمعترين۔
بر طالع خود لعنت میفرستند و هم چنین بسیرت گدایان مے زید۔ و ہمچو آن سائلان و محتاجان که در پے شدہ
يأكله الإفلاس، ويدوسه الانتكاس، حتى يذهب عقله ويختل الحواس،
چیزی میگیرند عمر بسر میکند - تهیدستی او را میکشد - ونگونساری او را بیامیکوبد تا بعدے کہ عقل او خلل سے پذیر دو
و يريد أن ينبط فيغيض ، ويسعى أن يصعد فيتصدى له الحضيض،
حواس او مختل می گردند۔ و اراده میکند که از جائے آب برون آید۔ پس آن آب فرو میرود و کوشش میکند که بالاتر رود
و لا يزال يسمع لعن القوم، ويوخزونه بأسنّة اللوم، وربما يضربونه على
پس نشیب پیش می آید و همیشه لعنت قوم میشنود و نیزہ ہائے ملامت درو می سپوزند و بسا اوقات برلغز شے
هفوته، مغاضبين على ما يخرج من فوهته، ويُضبّون عليه بأدنى العثار،
و بادنی لغزش بسیار ملامت می کشد -
وكادوا أن يقتلوه بالسيف البتار ، ولا يعدون عن اللذع والقذع، ولا
و نزدیک گردد که با تیغ بران او را قتل کنند واز سوختن دل و دشنام دادن باز نمی مانند وبوئے
يذيقونه رائحة كرم الطبع، بل ربما يضربونه بالنعال، أو العصى والحبال،
بخشش طبع نمی چشانند
بلکہ بسا اوقات او را بکفش میزنند یا بچوب ہاورسن با او را می کو بند
حتى يجد ما يجد الحائر الوحيد، ويرى كل ما كان عنه يحيد، ويقول يا ليتنى
تا آنکه آن می یابد که حیرت زدہ تنہا مے یا بد و آن ہمہ بلا ہامی بیند که از انها کناره می کرد و می گوید که کاش
او را میزنند بوجه سخنی که از دهن او بیرون آمده باشد

مكتوب احمد
۱۰۲) من قبل هذا وما مسنى الخزى المبيد۔ فيضطر إلى أن يختار البين المطوّح،
من قبل از این مردمی و مرا رسوائی ہلاک کننده مس نمی کرد و بیقرار میشود برائے اینکه پسند کند جدائی دور اندازنده را
والسير المبرح كالمصابين۔ فيمشي راجلا، ويركض عاجلا يغتمد الليل،
و سیر اند و بگن کننده را همچو مصیبت زدگان۔ پس میرود حالانکه پیاده است و بجلدی پامی جنباند - درمی آید
ويلج السيل، وربما يتراءى له شَبَحُ مراد، أو يدعوه أحد بإظهار وداد،
شب را و داخل میشود سیل را و بسا اوقات ظاهر میشود او را قالب مراد یا اورا کسے باظہار محبت سوئے خود میخواند
فيفرح ويُعدى إليه نِضُوَ عَتادٍ، بنادٍ واستيساد، ويُنضى عرباضه
پس خوش میشود و می دواند سوئے اوشتر لاغر آمادگی را و می دود برنج کشیدن و دلیری نمودن بزودی ۔ و نرم روی
بوَقد ودميل، وإجازة ميل بعد ميل، فبالآخر يلقى الخسران و
و بقطع میل بعد از میل
و بانجام کار زیان کاری و محرومی را
الحرمان، ويظهر أن الداعى قد مان، ويتحقق أن سفره ابتلاء ومحل
می بیند و ظاهر میشود که آنکه او را خوانده بود دروغ گفته است و ثابت میشود که سفر او او را ابتلائے
الاستهزاء ، والأمل باطل وخيال كتخيلات نزول الماء، والمآل خسران
پیش آمد ۔ وامیدی که داشت باطل است و خیال کامیابی ہمچو خیالات نزول الماءست - و انجام بزیان مال |
مع شماتة الأعداء ۔ وبالآخر تشيبه النوائب، ويحضره الأجل الغائب،
معہ بدگوئی و استهزاء دشمنان ست۔ وبالآخر حوادث او را پیر می کنند۔ وموت حاضر میشود۔
فيموت وهو هم، وعليه هدم، فلا يبكى باك عند رفع جنازته، ولا
پس در حالتے میرد که او پیریست و بر وجامه کهنه است پس هیچ گرنیده بر وقت برداشتن جنازه اونمی گرید
تذرف عين على فرقته، ويرتد أبناؤه بعد موته من الدين، ويتنصرون
و پیچ چشمی برواشک نمی بارد و پسران او بعد موت او مرتد میشوند
و نصرانی میشوند
سہو کتابت معلوم ہوتا ہے وَخُد “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)

مكتوب احمد
ويلحقون بالشياطين۔ ويملك شركاؤه داره الخربة، ولا يُهْدُون إليه إلا ﴿١٠٣﴾
و با شیاطین می آمیزند و شریکان مالک خانه خراب او میشوند و بجز لعنت ہیچ ہدیہ سوئے
اللعنة، فيقطع اسمه من الدنيا، ويكون مآل أمره خسران الدنيا والدين،
اونمی فرستند پس نام او از دنیا بریده میشود و انجام کار زیان دنیا و دین می باشد۔
و سواد الوجه فى الدارين، والبعد من رب العالمين۔
و نیز سیاهی رو بهر دو جهان در حصه او می آید و از خدا دور کرده می شود۔
ورجل آخر ولد في بيت الشرف والكمال، والعزة والإقبال
و مردی دیگرست که در خانه شرف و کمال پیدا شد و در حریم عزت و اقبال وجود یافت
مامس أبويه الإفلاس، وما عَلِمَ ما البأس وخرجه الأكياس، و
پدر و مادر او را گاہے افلاس نزدیک نیامده و ندانست که سختی چه باشد و دانشمندان او را ادب آموخته
يهتز الخدام عند حركة شفتيه، ويثون لتحصل ما أحب لديه
و بر وقت لب جنبانیدن چاکران او مے دوند۔ و برائے تحصیل مراد اومے دوند۔
وترى جَفْرَه مُنبطا، وقَفْرَه مُعْشَوشِبًا، ومن كل فعل يُترع كيسه، و
و به بینی که چاه او منبع آب و زمین او بکثرت گیاه می دارد و از ہرکارے کیسہ او پر میشود و
تميسُ خَندَلِيسُه، ويعيش حميدًا ويحسبه الناس سعيدا
شتر ناقه او بناز می رود و زندگی می گذراند در حالیکه تعریف کرده میشود و مردم اورا سعید مے
ومن الصالحين۔
پندارند - واز صالحان می انگارند
بل ربما تجد رجلا فاسقا قويم الشاط جموم النشاط ، يميس في حلل المراح
بلکہ بسا اوقات مردے فاسقے را خواهی یافت که مضبوط و کثیر النشاط می باشد در لباس خوشی می خواهد

الد
مكتوب احمد
مع
۱۰۴) ولا يخطى سهمه من غرض الأفراح يُسفد له كل لحم غريض على السفود، ويُشوَى
و تیر او از نشانه خوشی خطا نمی کند ۔ از گوشت نرم برائے او بر سیخ کباب طیار می کنند و چوزہ ہائے مرغ ہا
له الفراريج مع الرغيف المثرود، وهو يأبز كابوز الظباء ، وقد يجد كنزا في الجهراء،
به همراه کلچه در شور با شکسته بریان میکنند ۔ واو ہمچو آہو ہامے جہد۔ وگا ہے گنجے در بیابانے سے یابد
ويصيد أناسا كالدواب بإراءة ملامح السراب، ومع ذالك لا يرى البأساء
و مردم را همچو چار پایان شکار میکند و درخش سراب خود مینماید و باوجود این بیچ تنگی و تکلیف را
والحوبة، ولا يكابد الصعوبة، ويعطى حظا كثيرا من رؤية عيد، وسماع
نمی بیند و سختی را نمی بردارد و از زنان نرم و سرود گویان بهره بسیار داده می شود
أغاريد، وأموال وبنين، وأملاك وأرضين، وغلمان و خادمين۔
و نیز او را مال و پسران و املاک و زمین ها میسر می آیند و غلامان و نوکران میباشند۔ با وجود یکه
أنه يسارع في السيئات، ولا يتوب من الممنوعات، ولا يأخذ في كسع الهنات
او در بدی ها می دود و از ممنوعات توبه نمی کند و درین فکر نمی باشد که بدی ها را
بالحسنات، وتلافى الهفوات قبل الوفاة، بل يجترء على المنهيات، ويجاوز
به نیکی ها دور کند و قبل از وقت لغز شہائے خود را تدارک نماید ۔ بلکہ بر ممنوعات دلیری می کند و از حدود
حدود الله كالغالين۔ ولا يتقى بل يتبرأ من ملاقاة التقاة، ولقاء
خدا تعالیٰ ہمچو غلو کنندگان تجاوز میکند - و پرہیز گاری اختیار نمی کند بلکه از ملاقات پرہیز گاران بیزار می باشد
الثقات، ومداناة أهل الديانات، بل يرغب في مقاناة القينات
و از قرب اہل دیانت نفرت می کند بلکه در آمیزش زنان سرود گویان رغبت می نماید
ومعاناة الفاسقات، ولا يسمع نصح الأجانب ولا الأقارب، بل يأبر |
و برائے دیدن زنان بدکار خواہش میکند و نصیحت نزدیکان و بیگانگان نمی شنود بلکه نصیحت کنندگان

مكتوب احمد
☆
الناصحين كالعقارب، ولا يلتفت إلى وصايا الحيّ، بل يصول عليهم كالحي ۱۰۵
را همچو کژ و مهانیش می زند ۔ وسوئے وصیتہائے قبیلہ التفات نمی دارد بلکہ ہمچو مارے برایشان حمله می کند
ولا يفيء مَنشَره إلى الطيّ، بل يزيد كل يوم في إثم مبين۔ ويركب كل فرس
و بازنمی گردد نامہ پراگندہ او سوئے پیچیدن۔ بلکہ ہر روز در گناہ ترقی مے کند۔ وسوار میشود براسپانے کہ
أوظفة القوائم هيكل، ويسبق كلَّ الدَّ ذى حنق ويشابه العندل
دست و پائے شان سبک اند و طویل و عریض اند واز هر خصومت کننده شدید العداوت قدمش پیشتر می باشد
وينفد أيام العمر كخليع الرسن مديدِ الوَسَن، يباعد داره عن دار أهل الصلاح،
و در بدن شتر بزرگ سر را میماند و ایام عمر خود را همچو رہا کردہ رسن شہوات و درازی خواب میگذراند و خانه خود را از خانه
ويثافن بأهل الفسق والطلاح، لا يحلّ مسجدا بل يطلب عَسْجَدًا، ويميل
اہل صلاح دور میگرداند و با اہل فسق و بدبختی می نشیند و هیچ مسجدی را اندر نیاید ۔ بلکہ زرمی طلبد ۔ وسوئے
حاشية: قال بعض البراهمة إن التفاوت من أعمال النشأة السابقة۔ واعلم أنهم
بعض براهمه می گویند که تفاوت مراتب مخلوقات بباعث اعمال پیدائش سابقه است و بدان که این قومی
قوم يعتقدون بالتناسخ نظرًا على تفاوت مراتب المخلوقات، ويقولون إن
هست که اعتقاد تناسخ دارند ۔ بدین خیال که تفاوت مراتب مخلوقات را بجز این وجهی نیست و میگویند
أنواع الحيوانات قد حدثت من أنواع الحسنات والسيئات، وأصروا على هذا وجاء وه
که انواع جانداران از انواع نیکی هاوبدی با پیدا شده اند و برین اصرار می کنند و اتفاق میدارند
موعبين۔ وأنت تعلم أن هذه الأوهام ما ظهرت من منبع بصيرة، ولا من لجة
که هم چنین است و تو میدانی که این اوهام محض اند واز چشمه بصیرت ظاہر نشده اند و نه از دریائے معرفت صحیحہ
معرفة صحيحة، وما قامت عليها حجة من حجج قاطعة، بل تشبثوا بها عند عمه
بیرون آمده اند و بیچ مجتے بران با قائم نشده است بلکه این مردم در وقت حیرت و

مكتوب احمد
١٠ إلى ناجود وباطئة، مملوّة من صهباء محمرة، في حلقة ملتحمة، ونظارة مزدحمة۔
پیالہ ہائے شراب می خمد و میخواہد کہ پیالہ ہائے از شرابے سرخ او را داده باشند و شراب را در رفیقان یک جهت
يتخذ دنياه صنما ففيه يرغب، وبها يكلف وعليها يكلب، وفيها يتنافس في
و در انبوه مردمان می نوشد۔ دنیائے خو د راستے میگیرد۔ پس دران رغبت میکند و بد وحریص می باشد و برو آرزو مند میماند
كل حين، ولا يتزود من العقبى والدين۔ يذهب عمره في اكتناز الذهب، وتطلع
و هر وقت بروفخر میکند ۔ و هیچ توشه از عقبی و دین نمی گیرد۔ همه عمر او در فراهم آوردن زر میرود و آرزومندی
الشح على قلبه كذات اللهب، ومن كلّ طرف يعطف عليه القلوب، ويُسنّى
دنیا بر دل او همچو آتش افروخته مشتعل میباشد و از هر طرف دلها بر و مہربانی میکنند ۔ و مطلب اوبرائے
له المطلوب، ولا تعطّل قدوره ولا جعالها، ولا ينصاع أيامه ولا إقبالها، ويُذَبُّ
او آسان کرده میشود و دیگہائے او معطل کرده نمی شوند و نه دستمالہائے آن دیگها بیکار میماند و روز ہائے او از وے
وحيرة ، وعدم الوصول إلى حقيقة أصلية، ولغوب الفكر وقلة دراية، وما
د سرگردانی و محرومی از حقیقت اصلیہ - و نیز باعث فرو ماندن فکر و کمی درایت بدین اوهام
استطاعوا أن يقيموا دليلا عليها ، بل أنت ستعلم أن الدلائل قامت على ما خالفها كما لا يخفى
پنجه زدند و طاقت نداشتند که بران دلیلی قائم کنند۔ بلکه تو عنقریب خواهی دانست که دلائل بر مخالف و هم شان
على المستبصرين۔ وكان عليهم أن يُثبتوا أنّ الروح الذي انتقل من الدنيا باليقين |
قائم شده اند ۔ و این بار ثبوت برگردن شان بود که ثابت کنند که روحیکه از این جهان رفته بود۔ کدام
رجع إليها ثانيًا، ورآه حزب من الشاهدين، فما أتوا بالشهداء كالصادقين
گواہان هستند که رو بروئے شان باز آمد ۔ پس پیچ گواہے پیش نکردند ۔
بقية الحاشية
و كفاك من وجوه بطلان هذه العقيدة الفاسدة، أنها يخالف نظام الرحمانية
وترا بر بطلان این عقیده این دلیل کافی است که این عقیده با بنظام الہیہ مخالف افتاده اند -

مكتوب احمد
جحاله، ويبارك له زلاله، لا يرى يوم الحرمان في النعماء ، ولا ينحو بَخْتُه نحو ١٠﴾
نمی گریزند و نه اقبال آن روز ها و زینو ر ہائے او دفع کرده میشوند و در آب شیرین او برکت داشته می آید در
الانكفاء ، مع أنه ينفد عمره في الفحشاء ۔ لا تسقط عليه صاعقة، ولا تلدغه
نعمتہائے خود روز محرومی نمی بیندو نہ طالع او سوئے برگشتگی قصه میکند با وجود یکه او عمر خود در بدکاریها میگزراند۔ نہ بروے صاعقه
حية، ولا يُمحى اسمه من الأرضين، بل يكثر أولاده، ويجمع حوله أحفاده۔
می افتد و نه او را مارے میگزد و نام او از زمین محو کرده نمی شود بلکه اولاد او و اولاد اولاد او بسیار می شود۔
يملك الصدر في كل ناد محشود، و محفل مشهود، ويُحسب من بدور
در ہر مجلسے کہ مجمعے دارد صدر نشین می گردد و در هر مجلسی که درو اکابر حاضر می آیند امیر ایشان او
المحافل، ورؤوس الأسافل ، ويقوم خَدَمه عند رأسه، حتى يهب من نعاسه،
می باشد و اورا ماہ تمام محافل وراس ورئیس تمام مردمان می دانند و خدمتگاران بر سر او ایستاده می باشند
الإلهية، ويجعل الله الكامل القادر الخالق كالضعفاء المعطلين۔ وأنت تعلم أنه |
و این عقیدہ خدائے کامل را همچو کمزوران و بیکاران میگرداند و تو میدانی که خدا تعالی
خلق كثيرا من الآلاء والنعماء للإنسان، وما كان وجود الإنسان ولا وجود أعماله
بسیاری از نعمتها برائے انسان پیدا کرده است و در وقت پیدا کردن آن نعمتها از انسان و اعمال او نام
في تلك الأوان، كما أنه خلق الأرض والسماء ، والشمس والقمر وكل ما شاء ، في الأفلاك
ونشانے نبود۔ چنانچہ او تعالی زمین و آسمان و شمس وقمر و هر چه خواست در آسمان و زمین پیدا
والأرضين، لينتفع بها الناس بإذن رب العالمين ۔ ولا شك أن وجود الإنسان ووجود
کرد تا که تمام مردم از آنها فائده بردارند و هیچ شک نیست که وجود انسان و وجود اعمال
أعماله بعد وجود هذه المخلوقات، كما ترى أن وجودنا مسبوقة لوجود الأرض
او پس از وجود این مخلوقات ست چنانچه می بینی که وجود ما برائے وجود زمین و آسمان مسبوق
بقية الحاشية

·

آج 10 میں سے 10 باقی